บทที่ 609 ลืมรหัสผ่าน

เซซิลที่สี่หัวเราะเยาะ “ทำไมยิ่งของมีค่ามากเท่าไร ฉันก็ยิ่งอยากเก็บมันไว้มากเท่านั้น คิดว่าฉันรวบรวมสิ่งเหล่านี้เพื่อความสนุกเหรอ?”

ลูซี่ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ง่าย สิ่งของอย่างหยกและภาพวาดนั้นมีค่ามาก มันง่ายต่อการพกพาเช่นกัน ฉันสามารถโชว์ให้คุณเห็นว่าพวกมันอยู่ที่ไหน ถ้าเราพอมีเวลา”

เซซิลที่สี่คิดว่าลูซี่ทำตัวแปลก ๆ มาก ในวันนี้

เธอเชื่อฟังมากเกินไป

สอดคล้องกับที่เขารู้สึกว่ามันไม่ค่อยจริงเท่าไร

แม้ว่าอาจเป็นเพราะอันตรายที่ลูซี่รู้ว่าเธอเป็นอยู่ เธอจึงไม่กล้าที่จะท้าทายเขา

อย่างไรก็ตาม ทำไมเธอถึงบอกเขาเกี่ยวกับของสะสมอันมีค่าของเธอด้วยความเต็มใจ? เธอยังชวนเขาไปที่บ้านของเธอ ถามเขาว่าเขาชอบอะไรมากกว่ากัน และให้คำแนะนำแก่เขาว่า ของมีค่าชิ้นไหนที่พกพาง่ายกว่าของชิ้นอื่น

คนนี้ต้องบ้ามากแน่ ๆ!

เซซิลที่สี่เหลือบมองลูซี่ในที่นั่งคนขับและสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เขาจ้องมาที่เธอ

ถึงอย่างนั้น ลูซี่ก็ดูเหมือนเธอไม่ได้สังเกตการจ้องมองที่เพิ่มขึ้นของเขาเลย เธอยังคงขับรถต่อไปราวกับว่าคำแนะนำที่เธอเพิ่งทำไปนั้นเป็นเรื่องสบาย ๆ ซึ่งเธอแค่คิดว่าเธอควรแบ่งปันอย่างไม่มีอะไรซ่อนเร้น

ขณะที่เซซิลที่สี่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ลูซี่ทำเสียงอุทานออกมา และชี้ไปที่ร้านที่ขายกระเป๋าเดินทาง

“พวกเขากำลังขายกระเป๋าสัมภาระที่นั่น คุณต้องการซื้อไหม?”

เซซิลที่สี่หันกลับมามองด้านนอกร้าน พวกเขาไม่ได้อยู่ในส่วนที่พลุกพล่านของเมือง และมีคนอยู่ไม่มากนัก ตัวร้านเองก็ไม่ได้ดูใหญ่โตจนเกินไป เขามองเห็นพนักงานได้เพียงสองคนเท่านั้น

เขาเหลือบมองขึ้นไปสำรวจมุมร้าน และพบกล้องวงจรปิดทุกที่

เขาสะบัดหัวกลับไปหาลูซี่ และกดมีดเข้าไปที่เอวของเธอเพื่อเป็นการเตือน ก่อนจะพูดว่า “หยุดพูดได้แล้ว! ขับรถ!”

ลูซี่เม้มริมฝีปากและพึมพำ “ฉันแค่พยายามจะทำตัวให้ดี”

หลังจากนั้นเธอไม่พูดอะไรอีก ขณะที่เธอขับรถไปในความเงียบ

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถจอดอยู่นอกเขตที่อยู่อาศัย

ลูซี่ชี้ไปที่บ้านพักซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พวกเขาอยู่และพูดว่า “ถึงแล้ว จะเข้าไปเองหรือจะให้ฉันไปด้วย?”

เซซิลที่สี่สำรวจสภาพแวดล้อมของเขาครู่หนึ่ง ยามที่อยู่นอกเขตที่อยู่อาศัยไม่สงสัยอะไรเลย เพราะลูซี่เป็นคนพาเขาเข้ามา

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นย่านหรู และระบบเฝ้าระวังของพวกเขาก็สมบูรณ์แบบอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขาเข้าไปในวิลล่าด้วยตัวเขาเอง และทิ้งลูซี่ไว้ในรถเพียงลำพัง

นั่นคือเหตุผลที่เขาตัดสินใจอย่างฉลาดหลักแหลมที่จะพาเธอไปกับเขา

เซซิลที่สี่กดมีดเข้าที่เอวของลูซี่และสั่งเสียงต่ำ “เธอจะต้องเข้าไปกับฉัน”

ลูซี่เลิกคิ้วแต่ไม่ได้ปฏิเสธ เธอลงจากรถกับเขา

เขาผลักเธอไปข้างหน้า ขณะที่พวกเขาเดิน เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตู เขาสั่งให้เธอเปิดประตู

ตอนนี้ ลูซี่ชะงักงัน

ความจริงก็คือ เธอไม่รู้รหัสผ่าน เพื่อเปิดประตู

นั่นก็เพราะว่านี่ไม่ใช่บ้านของเธอ

นี่คือวิลล่าที่โจเอลพาเธอมาตอนเธอเมา และเป็นที่ที่เธอตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น

ทุกสิ่งที่เธอพูดกลับมาในโกดังร้างนั้นพูดพล่อย ๆ ทั้งหมดที่เธอต้องการคือ ล่อให้เซซิลที่สี่พาเธอออกมาข้างนอก

อันที่จริง เธอพูดสิ่งเหล่านั้นออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ โดยคิดว่าเธอต้องลองทุกความคิดเพื่อให้มีชีวิตอยู่ได้นานที่สุด ซึ่งน่าประหลาดใจที่เซซิลที่สี่เชื่อเธอ

ด้วยการคำนวณอย่างพิถีพิถันของเธอ เธอไม่ได้คำนึงถึงความจริงที่ว่าเธอต้องการรหัสผ่านเพื่อผ่านประตูเหล่านั้น

โจเอลเคยบอกรหัสผ่านกับเธอครั้งหนึ่ง เขาบอกว่าที่นี่อาจจะเป็นบ้านของเธอในอนาคต โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแม่แคทซ์ ต้องการที่อยู่อาศัยที่ดีกว่า หลังจากที่เธอพักฟื้น ละแวกนี้เงียบและสงบ ดังนั้นจึงเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับเธอที่จะอยู่ที่นี่

ลูซี่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนักในเวลานั้น เธอพึมพำในหัวว่าเธอไม่ได้สัญญากับเขาว่าเธอจะย้ายเข้ามาจริง ๆ

นั่นคือเหตุผลที่เธอไม่จำรหัสผ่าน เมื่อโจเอลบอกเรื่องนี้กับเธอ