บทที่ 616 กลับมาคบกัน

ลูซี่เม้มริมฝีปาก และปลอบแม่ของเธอ “แม่ มันไม่ใช่ความผิดของแม่ ยังมีคนสารเลวอีกเยอะแยะบนโลกนี้ ดังนั้นเราไม่สามารถคาดหวังให้เราโชคดีตลอดเวลา เพื่อไม่ต้องเจอใครใช่ไหม? นอกจากนี้ เขาถูกตำรวจจับแล้ว ในอนาคตจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีก ดังนั้นอย่าโทษตัวเองเลย”

แม่แคทซ์รู้สึกมั่นใจ และตอบเธอพร้อมกับขอบคุณ

ลูซี่วางสาย หลังจากบอกบางสิ่งกับแม่ว่าเธอควรใส่ใจ เมื่อเซ็นชื่อในเอกสารการหย่าร้าง

เวลาสามทุ่มตรงที่โจเอลกลับมา

ในขณะเดียวกัน ลูซี่เพิ่งส่งคาริน่ากลับไป เธอนำบางอย่างมาให้เธอก่อนออกไป ขณะที่เธอต้องการจะเข้าไปในบ้าน เธอเห็นรถที่คุ้นเคยขับมาแต่ไกล

เธอยืนนิ่งและยิ้มเล็กน้อย เมื่อรถเข้ามาใกล้

โจเอลลงจากรถตามด้วยไมค์ ไมค์เอากระเป๋าเดินทางมา

โจเอลอธิบายว่า “ผมได้ยินจากคาริน่าว่าคุณต้องการของบางอย่าง แต่มันไม่สะดวกสำหรับเธอ ผมเลยขอให้ไมค์นำมันมา คุณสามารถตรวจสอบ และดูว่านี่คือสิ่งที่คุณต้องการใช่ไหม?”

ลูซี่ตกตะลึง สายตาของเธอเหลือบไปที่กระเป๋าเดินทาง และคิดอย่างหนักว่ามันเป็นอันที่เธอใช้ตามปกติ เธอเม้มปากแล้วถามว่า “คุณวางแผนที่จะให้ฉันอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?”

โจเอลหัวเราะก่อนจะสั่งให้ไมค์ถือกระเป๋าเดินทางเข้าไป จากนั้นเขาก็จับเอวเธอแล้วเดินเข้ามาพร้อมพูดว่า “ทำไม? คุณต้องการที่จะอาศัยอยู่ที่อื่นเหรอ?”

ลูซี่หยุดชะงัก แม้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขามีอำนาจเหนือเธอกันล่ะ?

ไมค์ออกไปหลังจากที่เขาวางของลง

ลูซี่เห็นว่าโจเอลเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เธอจึงลังเลว่าจะกลับไปที่บ้านของเธอดีไหม อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกเขินอายที่จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาในตอนนี้ แต่เธอถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณกินข้าวเย็นหรือยัง?”

โจเอลเหลือบมองเธอ และพูดเบา ๆ ว่า “ยัง”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะทำบะหมี่ให้คุณสักชามดีไหม?”

"ได้"

เขาไม่ได้ปฏิเสธ รอยยิ้มที่เปล่งประกายในดวงตาของเขา

วิธีที่เขามองเธอ ราวกับว่าเขากำลังดูสมบัติล้ำค่าที่ตกมาอยู่ในมือของเขาแล้ว

ลูซี่ไม่แน่ใจกับสายตาของเขา เพราะเธอไม่รู้ว่าชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถคิดเกี่ยวกับมันได้ จากนั้นเธอก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปในครัว

โชคดีที่มีส่วนผสมบางอย่างในครัว ดังนั้นเธอจึงไม่ลำบากในการทำอาหาร

เธอทำก๋วยเตี๋ยวทะเลภายในเวลาอันสั้น

สำหรับโจเอล เขาใช้เวลานั้นขึ้นไปอาบน้ำชั้นบน

บะหมี่พร้อมแล้ววางลงบนโต๊ะเมื่อเขาลงมา พวกมันดูน่ารับประทานและน่าอร่อย กลิ่นอันน่ารับประทานต้อนรับเขา ขณะที่เขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร เขายิ้ม “ทักษะการทำอาหารของคุณพัฒนาขึ้น”

จู่ ๆ ลูซี่ก็นึกถึงก๋วยเตี๋ยวที่เธอทำให้เขาครั้งสุดท้าย ตอนที่เขาพูดแบบนี้มีความรู้สึกร้อนที่แก้มของเธอ

อย่างไรก็ตาม โจเอลไม่คิดมากและเริ่มกิน

เธอมองเขาอย่างประหม่าแล้วถามว่า “อร่อยไหม?”

อย่างไรก็ตาม ชายคนนั้นขมวดคิ้วและเธอก็รู้สึกประหม่า

พูดอย่างตรงไปตรงมา แม้ว่าเธอจะทำอาหารได้ แต่เธอก็ไม่ได้ทำมานานแล้ว