บทที่ 624 การรวมตัวของเพื่อน

เจด้า สเวนสันหยุดอยู่ที่เดิม

ใบหน้าของเธอซีดเหมือนคนตาย

'เขาพูดว่าอะไรนะ?

'ภรรยาเหรอ?'

"พวกคุณสองคน…"

เธอยกนิ้วขึ้นและชี้ไปที่พวกเขาอย่างไม่เชื่อ

โจเอล ฟอสเตอร์ยกมือขึ้น ประสานนิ้วของลูซี่ แคทซ์ ไว้แน่น

เขายิ้มเล็กน้อย “เราแต่งงานกันแล้ว คุณสเวนสัน คุณยอมแพ้แล้วได้ไหม?”

ร่างกายของ เจด้า สเวนสันสั่นเทาไปด้วยความตกใจ เธอเกือบจะล้มลงกับพื้นไปในกองขยะ!

เดชะบุญ ที่แฟนของเธอมีการตอบสนองที่รวดเร็วพร้อมกับจับเธอไว้ ทำให้เธอรอดพ้นจากความอับอาย

เจด้า สเวนสันโกรธจัดจนหน้าแดงและตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ

“พวกคุณสองคนไปไกลถึงขั้นแต่งงานกันแล้วเหรอ? ฉันไม่เชื่อสิ่งนี้! มันไม่เป็นความจริง!”

ใบหน้าของ โจเอล ฟอสเตอร์ไร้อารมณ์ ขณะที่เขาตอบว่า “ขึ้นอยู่กับคุณว่าจะเชื่อหรือไม่! ผมไม่มีหน้าที่ต้องอธิบายให้คุณฟัง ผมมาเพื่อบอกให้คุณทราบ เพื่อที่คุณจะได้ไม่มารบกวนเราในอนาคต คุณสเวนสัน พวกเราโตแล้ว ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ตัวเองดูน่าละอาย เพื่อที่จะไม่ต้องไปรบกวนคนอื่นอีก”

หลังจากที่เขาพูดจบไปแล้ว เขาก็ไม่สนใจเธอเลยและเดินออกจากที่เกิดเหตุไปพร้อมกับจับมือของลูซี่ แคทซ์

หัวใจของเจด้า สเวนสัน เหมือนถูกแทงด้วยความมั่นใจของเขาอย่างรุนแรง

เธอหันไปมองหลังของพวกเขา มือของพวกเขาประสานกัน เธอกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

'ลูซี่ แคทซ์ โจเอล ฟอสเตอร์'

'เธอกล้าดียังไงมาทำให้ฉันเจ็บ'

'ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณทั้งคู่ไปอย่างง่าย ๆ!'

…

หลังจากที่ โจเอล ฟอสเตอร์ และ ลูซี่ แคทซ์ออกจากร้านนั้น พวกเขาไปร้านอื่นเพื่อซื้อแหวน

การออกแบบของแหวนนั้นเรียบง่าย ถึงแม้ว่า โจเอล ฟอสเตอร์จะรู้สึกว่ารูปแบบนั้นธรรมดาเกินไปเขาไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่อาจต่อต้านความเห็นชอบของลูซี่ แคทซ์ ที่มีต่อพวกมันได้

เธอเกาะแขนเขาแล้วทำท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ย “ฉันไม่ได้ใส่มันบ่อยอยู่แล้ว จะซื้อแหวนราคาแพง ๆ แบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน? ทำไมเราไม่ซื้ออันที่ใส่ได้ทุกโอกาสล่ะ? เพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่สงสัย แม้ว่าฉันจะสวมนิ้วอื่นก็ตาม คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?”

โจเอล ฟอสเตอร์ทำได้เพียงถอนหายใจ เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ

เขายกมือขึ้นลูบจมูกของเธอและยิ้ม “ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะทำยังไงกับคุณดี”

ลูซี่ แคทซ์ส่งยิ้มกลับไปที่เขา พวกเขาเดินไปรอบ ๆ จนถึงหกโมงเย็น จากนั้นพวกเขาก็หิว ทั้งคู่จำได้ว่าพวกเขาสัญญาว่าจะรับประทานอาหารค่ำกับกิดเดียน แซม ลีย์และเพื่อน ๆ ของเขา

จากนั้นพวกเขาก็นัดสถานที่เจอในแชทกลุ่ม เพื่อมาเจอกันที่ศาลาเวลาหกโมงครึ่ง

ขณะอยู่ในรถ ลูซี่ แคทซ์นึกถึงปฏิกิริยาของเจด้า สเวนสัน ตอนที่พวกเขาอยู่ที่ห้างสรรพสินค้า

เธอจับมือ โจเอล ฟอสเตอร์แล้วถามว่า “คุณคิดว่าเจด้า สเวนสันจะยอมแพ้ไหม? จากการตัดสินท่าทางที่คุณเห็นก่อนหน้านี้”

โจเอล ฟอสเตอร์ปวดหัว เมื่อนึกถึงเกี่ยวกับเรื่องนี้และลูบขมับบนหน้าผากของเขา

“เราไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าเธอไม่ยอมแพ้ ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องคุณเอง ผมจะไม่ปล่อยให้เธอทำร้ายคุณได้”

ด้วยความประหลาดใจ ลูซี่ แคทซ์ก้มลงเหวี่ยงมือไปด้านข้าง

“ใครต้องการให้คุณปกป้องกัน? ฉันปกป้องตัวเองก็ได้ นั่นจะปลอดภัยกว่า”

โจเอล ฟอสเตอร์รู้สึกคิ้วกระตุก เมื่อได้ยินเรื่องนี้

เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติโดยไม่รู้ตัว

เขาหันไปมองลูซี่ แคทซ์ "คุณหมายถึงอะไร?"

ลูซี่ แคทซ์เลิกคิ้วสองสามครั้ง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขี้เล่น

“ไม่จริงหรือ? คุณสเวนสันเคยเป็นคนรักของคุณมาก่อน เมื่อข่าวซุบซิบและเรื่องอื้อฉาวถึงขีดสุด คุณไม่ปกป้องเธอด้วยเหรอ? ตอนนี้คุณหันหลังให้กับเธอแล้ว ใครจะรู้ว่าตอนนี้เป็น เจด้า สเวนสันในอนาคตอาจเป็นฉันก็ได้”