บทที่ 63 เรียกบทบาทคืนในฐานะสามี

เนลล์จมอยู่ในความคิดก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาพบกับใบหน้าหล่อเหลาของกิดเดียน

เธอรีบลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากพื้นที่ในรถที่จำกัดและชายคนนี้ไม่ทันได้ตั้งตัว ในขณะที่อยู่บนตักของเขาเธอได้ทำการขยับร่างกายทำให้ศีรษะของเธอกระแทกกับหลังคารถ

“ระวังด้วยสิ!”

เนื่องจากการตอบสนองอย่างรวดเร็วของกิดเดียนเขาจึงยื่นแขนออกไปตรงเวลาเพื่อให้สิ่งกีดขวางเหนือศีรษะของเธอ เนลล์กระแทกเข้าที่ฝ่ามือของเขา กดเธอลงบนตักของเขาเพื่อหาที่นั่งกิดเดียนพูดเสียงห้าว

“อย่าขยับเราใกล้จะถึงบ้านแล้ว” เนลล์นิ่งและถามด้วยความงุนงง

“ฉันหลับไปแล้วเหรอ?”

“ใช่ แต่คุณเป็นหวัด ผมจะให้ป้าจอยซ์ทำน้ำซุปขิงให้คุณเมื่อเราถึงบ้าน” เนลล์เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเธอด้วยความขมวดคิ้ว

มันร้อนนิดหน่อย ทั้งคู่ลงจากรถเมื่อถึงบ้าน กิดเดียนสั่งให้ห้องครัวทำน้ำซุปขิงก่อนจะให้เนลล์ไปอาบน้ำอุ่นที่ห้องของเธอ ด้วยที่อยู่อาศัยที่มีเครื่องทำความร้อนส่วนกลางและอ่างน้ำร้อนที่เหมาะสำหรับอากาศหนาวเนลล์จึงเอาใจใส่อย่างเชื่อฟัง

อย่างไรก็ตามเพียงไม่นานหลังจากที่เธอไปก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากชั้นบน

“อ๊ะ!” กิดเดียนรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนตามใบหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ห้องนอนเปิดอยู่ แต่ประตูห้องน้ำปิดแน่น อีกด้านหนึ่งมีแสงสว่างส่องสว่าง

กิดเดียนเคาะประตูพร้อมกับขมวดคิ้ว

“เนลลี่เกิดอะไรขึ้น?” หลังจากนั้นไม่นานเสียงที่ไม่ชัดเจนของเนลล์ก็ดังออกมาจากข้างใน

"ฉันสบายดี! ไม่ต้องห่วงฉัน!” เสียงของเธอไม่สามารถบดบังความอดทนและความเจ็บปวดในน้ำเสียงของเธอได้ ใบหน้าของกิดเดียนที่ดูหดหู่กลายเป็นโกรธเคืองที่สุด

"เปิดประตู!" ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากอีกด้านของประตู แม้ว่าจะมีเสียงกรอบแกรบที่ไม่ชัดเจน

กิดเดียนไขกุญแจออกมาและเปิดประตูโดยไม่คิดอะไรเลยด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ทันทีที่ประตูเปิดรูม่านตาของเขาก็เบิกกว้าง

เขาเต็มไปด้วยขบขันและความหดหู่ใจ เนลล์พันผ้าขนหนูแล้วก็ล้มลง ในขณะที่ศีรษะของเธอยังคงปกคลุมไปด้วยฟองเธอจึงนอนอยู่ข้างอ่างในท่าที่ค่อนข้างอึดอัด

การปรากฏตัวของเขาทำให้เนลล์ตกใจที่จะขยับมือของเธอจากการถูที่ขาของเธอไปจนถึงการปิดบังใบหน้าของเธอ เธออยากจะตายในตอนนี้

กิดเดียนเดินเข้ามา

"คุณนายลีย์ นี่คือการแสดงของการอาบน้ำใช่ไหม?” เขาคุกเข่าลงข้างๆเธอ

"ออกไป! ออกไปเดี๋ยวนี้!"

เหมือนยังอยู่กับความตายเนลล์เอามือปิดหน้าและพยายามผลักเขาออกไป กิดเดียนคว้าข้อมือของเธอเมื่อสบโอกาส เมื่อเห็นขาข้างหนึ่งของเธอนอนตรงเหมือนลูกศรเขาจึงยื่นแขนไปจับข้อเท้าของเธอ

“ตะคริว?” แม้ว่าจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับ แต่เนลล์ก็ยังคงพยักหน้า เธอหันหน้าหนีด้วยความอายและผละจากการจ้องมองของเขา

เมื่อดวงตาของกิดเดียนลึกขึ้นเขาก็อุ้มเธอและวางเธอไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งใกล้ ๆ เนลล์กำผ้าขนหนูคลุมตัวเธอไว้แน่น ชายคนนั้นไม่ได้ทำอะไรนอกจากกดข้อเท้าของเธอหลายจุด เขาค่อนข้างมีเทคนิคโดยใช้แรงกดในปริมาณที่เหมาะสม ในไม่ช้าความตึงเครียดก็ถูกปลดปล่อยออกจากขาของเธอ

“คุณรู้สึกดีขึ้นไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เนลล์พยักหน้า

เมื่อเปิดไฟในห้องน้ำอุณหภูมิก็สูงขึ้น กิดเดียนจ้องมองเธอที่ห่อด้วยผ้าขนหนูกัดริมฝีปากด้วยความเสียใจและไม่เต็มใจ แต่ทำอะไรไม่ถูก มันเป็นภาพที่น่าขบขันทีเดียว เขายืดหลังของเขาให้ตรงและวางมือไว้ข้างเธอ

"คุณนายลีย์ คุณยั่วยวนผมในเวลาและสถานที่อื่นได้ไหม? ผมไม่อยากทำกับคนป่วย” ใบหน้าแดงก่ำของเนลเปลี่ยนเป็นโกรธทันที

“กิดเดียน ลีย์ ! ฉันยั่วยวนคุณตั้งแต่เมื่อไหร่” กิดเดียนหัวเราะ

“อย่าหงุดหงิดเรื่องไม่เป็นเรื่องสิ ดูผ้าขนหนูของคุณมันจะหลุดแล้ว”

การจ้องมองของเขาลดลงอย่างตั้งใจที่ด้านหน้าของเธอ