บทที่ 639 เขาหึง

โจเอล ฟอสเตอร์หันไปมองลูซี่ แคทซ์ และพ่นลมหายใจ

“โอ้ คุณยังสังเกตเห็นผมอยู่! ผมคิดว่าคุณมีตาเพื่อมองคนอื่นและลืมผมไปแล้ว!”

ลูซี่กำลังถอดผ้าพันคอและหยุดชั่วคราว เธอมองเขาอย่างว่างเปล่า

เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรสักสองสามวินาทีและต่อมาก็รู้ว่าเขาหึง

ลูซี่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“มาหึงอะไรตอนนี้?”

โจเอลขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร

หลังจากที่ลูซี่ถอดผ้าพันคอของเธอแล้ว เธอก็เดินเข้ามา นั่งคุกเข่าวางมือของเธอ แล้วมองดูใบหน้าของเขาใกล้ ๆ

เธอเห็นว่าใบหน้าของเขาดูหม่นหมองจึงยิ้มและพูดว่า “ฉันแค่ทานอาหารกับทีมงานและดื่มมากกว่าปกติเล็กน้อย คุณคิดได้ไงที่ว่าฉันไม่สนใจคุณ”

โจเอลหยุด

เขารู้ในใจของเขา เขาไม่มีเหตุผล

อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากปล่อยเธอไป เหมือนหมีดุร้ายที่ต้องการปกป้องอาณาจักรของมัน

โจเอลไม่ชอบเห็นเธอยิ้มอย่างสดใสให้คนอื่น

เขาเกลียดที่จะเห็นเธอดื่มต่อหน้าผู้ชายคนอื่น

หลังจากที่เขาคิดเกี่ยวกับมัน เขาก็พูดว่า “ก็ได้ ผมหึง ผมแค่ไม่ชอบที่ผู้ชายพวกนั้นจ้องมองคุณ ลู คุณน่าจะเข้าใจที่ผมหมายถึง ตอนนี้ผมเผชิญหน้ากับพวกเขาไม่ได้เพราะว่าผมห่วงใยคุณ และข้อตกลงที่เราทำกับแม่ ผมสัญญาไม่ได้ว่าครั้งหน้าผมจะรอบคอบกว่านี้”

ลูซี่ขมวดคิ้วกับคำพูดเหล่านั้น

อันที่จริง เธอรู้ว่าก่อนหน้านี้ช่างภาพกำลังพูดถึงอะไร แต่นั่นเป็นเพียงวิธีในอุตสาหกรรมนี้

บางครั้ง เป็นการยากที่จะแยกแยะว่าอะไรถูกอะไรผิด อะไรขาวอะไรดำ

มีพื้นที่สีเทามากมายอยู่ระหว่างนั้น สิ่งที่เธอไม่มีทางปฏิเสธและไม่สามารถปฏิเสธได้

ลูซี่ไม่รู้ว่าเธอควรจะอธิบายเรื่องนี้กับโจเอลอย่างไรดี

นั่นเป็นเพราะจากมุมมองของเขา ด้วยสถานะและสภาพแวดล้อมที่เขาเติบโตขึ้นมา เขาไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนในชีวิต

เขาไม่เคยต้องใช้ชีวิตที่ต้องระวังอารมณ์ของคนอื่น

ในที่สุด ลูซี่ก็ถอนหายใจ เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ เขา

“ฉันขอโทษ วันนี้ฉันไม่นึกถึงความรู้สึกของคุณ ครั้งหน้าฉันใส่ใจมากกว่านี้”

หลังจากที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็ก้มศีรษะเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะยอมรับความผิดพลาดของเธอ แต่น้ำเสียงของเธอกลับเต็มไปด้วยความคับข้องใจ และความอ่อนล้าที่เธอรู้สึก

ใจของโจเอลเจ็บปวด เมื่อได้ยินเรื่องนี้

เขาไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิเธอ แต่ในฐานะผู้ชาย เขายังมีความเป็นเจ้าของอยู่เล็กน้อย เขาไม่สามารถยืนดูผู้หญิงของเขาถูกรังแกแบบนี้ไม่ได้

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านั้นไม่ได้ทำอะไรเกินเลย

แม้ว่าเขาต้องการหาคนมาแก้แค้น เขาก็ไม่มีเหตุผลที่ถูกต้อง

โจเอลมองเห็นลูซี่ยอมรับความพ่ายแพ้ เขาเอื้อมมือออกไปและกอดเธอ

“ลู ผมรู้ว่าเธอชอบการแสดงและต้องการไล่ตามความฝัน คุณควรทำมันด้วยความมุ่งมั่น แต่คุณต้องจำไว้ว่าคุณคือผู้หญิงของผม ภรรยาที่แต่งงานโดยชอบด้วยกฎหมายของผม ในโลกนี้ไม่มีใครรังแกคุณได้นอกจากผม และคุณไม่จำเป็นต้องอยู่ใต้จมูกของใคร

“ผมสามารถให้คุณได้ทุกอย่างตามที่คุณต้องการ ส่วนผมจะเป็นคนคอยปูทางถนนตามที่คุณต้องการจะไป คราวหน้าจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก! ผมยังหวังว่าคุณจะอยู่เคียงข้างผมและหยุดทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียคุณไป"

โจเอลกอดลูซี่แน่นในอ้อมแขนของเขา

ลูซี่สามารถสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่ง และอุณหภูมิของหัวใจของชายผู้นั้นในขณะที่มันเต้น

เธอยังรู้สึกอบอุ่นในใจที่ทำให้เธอละลาย

ลูซี่ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนก่อนที่เธอจะเอื้อมมือออกไปและโอบกอดเขาไว้เช่นกัน

เธอกระซิบ "ฉันรู้ ฉันจะทำ"

ทั้งสองกอดกันเงียบๆครู่หนึ่ง จู่ ๆ ลูซี่ก็นึกอะไรบางอย่างได้และพูดว่า "โอ้ ใช่ ฉันมีเรื่องจะบอกคุณบางอย่าง"

โจเอลปล่อยเธอและมองดูเธอขณะที่เขาถามว่า “มันคืออะไร?”