บทที่ 650 หัวข้อในห้องอาหาร

เขาไม่ค่อยทะเลาะกับเธอ น้อยมากที่เขาจะโกรธเธอ

อย่างไรก็ตาม คนไม่เข้าใจว่าบางครั้งคนที่ไม่เคยทะเลาะกันไม่ใช่คนที่รักมากที่สุด

สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ คน ๆ นั้นไม่ได้สนใจคุณอย่างแน่นอน

เขาไม่สนใจ เพราะว่าเขาไม่เอาใจใส่

เนื่องจากเขาไม่สนใจ ไม่มีอะไรสำคัญในสายตาของเขา ไม่ว่าคุณจะพูดหรือทำอะไร

มีเพียงนักแสดงที่ต่ำต้อยเท่านั้นที่ได้กุญแจสู่หัวใจของเขาไป!

เพื่อนสมัยเด็กของเขา ความรักที่เสียไปนาน ผู้หญิงที่เขาชอบมาตลอดชีวิตแต่ไม่สามารถลืมได้

แต่เธอไม่อยู่ในฐานะที่จะโกรธได้

แม้ว่าหัวใจของสามีจะเป็นของคนอื่น แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์หึงหวง

ด้วยเหตุผลที่ว่าคนที่มีชีวิตอยู่ไม่สามารถแข่งขันกับคนที่ไม่อยู่ได้

เธอต่อสู้ได้อย่างไร?

ผู้หญิงคนนั้นเสียชีวิต มันเป็นความตายที่เปล่งประกายและสวยงามมาก มันทิ้งภาพที่ค้างคาอยู่ในหัวใจของเขา

ราวกับฝันร้ายที่ไม่อาจทิ้งได้ โอบกอดเขาและเธอไว้

เธอจะแข่งกับสิ่งนั้นได้อย่างไร?

เมื่อคิดอย่างนั้น ดวงตาของนาตาลีก็ค่อย ๆ แดงขึ้น

หัวใจของเธอราวกับถูกล่ามด้วยบางสิ่งที่มันเจ็บปวดและโกรธแค้น

สายตาของเธอจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธออีกครั้ง เธอหัวเราะเยาะตัวเอง

ดูสิ นี่คือลูกชายของเธอ

เธออุตส่าห์ให้กำเนิดเขาและเลี้ยงดูเขามา ตอนนี้เขามีท่าทีตรงกันข้ามกับเธอ ชักชวนให้เธอเปลี่ยนความคิดและใจกว้าง!

อ่า! ช่าง...ประชด!

นาตาลีไม่รู้ว่าเธอกลอกตานานแค่ไหน

เธอร้องไห้จนได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากข้างนอก เป็นเสียงที่เคารพนับถือของสาวใช้ที่ชั้นล่าง “นายท่านกลับมาแล้ว”

นาตาลีเช็ดน้ำตาของเธอ และไปอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่น ก่อนจะออกไป

เธออยู่ที่บันได เมื่อเห็นซาเวียร์กลับมาจากข้างนอก

เมื่อสังเกตเห็นการปรากฏตัวของเธอ ซาเวียร์ถามด้วยสีหน้าที่เอาอกเอาใจ “ผมได้ยินมาว่าเวนดี้อยู่ในเมืองหลวงเหรอ? วันนี้คุณพาเธอไปเดินเล่นที่ไหน?

เวนดี้อาจเป็นแค่หลานสาวที่ห่าง ๆ ของครอบครัวของนาตาลี แต่ซาเวียร์ยังคงแสดงถึงความเอาใจใส่

นาตาลีตอบหน้าตาเฉยว่า “เราไปไทม์สแควร์เพื่อเดินเล่น”

ซาเวียร์ไม่รับรู้ถึงความทุกข์บนใบหน้าของเธอได้

เขายิ้มและตอบว่า “เด็กคนนี้กำลังจะจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม ตอนนี้เธอได้หยุดพักเพื่อมาสนุกในเมืองหลวงแล้ว คุณควรไปเป็นเพื่อนเธอ ผมได้ยินมาว่าเธอกำลังวางแผนที่จะลงทะเบียนเรียนในมหาวิทยาลัยที่นี่ คุณสามารถให้คำแนะนำบางอย่างกับเธอได้ คุณเก่งเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?”

ตามจริงแล้ว ซาเวียร์ไม่ได้มีเจตนาอื่น เมื่อเขานำเรื่องนี้ขึ้นมา

ดูจากสถานการณ์แล้วก็ไม่มีอะไร เขาแค่บอกว่านาตาลีอย่างคนตรงไปตรงมา และเต็มใจที่จะให้คำแนะนำแก่ลูกของญาติ ๆ

อย่างไรก็ตาม บางทีนาตาลีอาจจับได้ ในช่วงเวลาที่เลวร้าย

เธอสังเกตเห็นการเยาะเย้ยเบื้องหลังคำพูดจริง ๆ

นาตาลีเย้ยหยัน “ฉันเก่งอะไร? คุณกำลังพูดว่าฉันสามารถช่วยลูกของคนอื่นได้ในการตัดสินใจว่าจะไปมหาวิทยาลัยไหนใช่ไหม? ฉันไม่มีงานของตัวเองหรืออย่างอื่นที่ต้องทำงั้นเหรอ?”

ซาเวียร์ตกตะลึงและสับสน

ใช้เวลาสักครู่ก่อนที่เขาจะตอบอย่างแผ่วเบาว่า “ผมไม่ได้พูดอะไรเลย”

ด้วยความตกใจ นาตาลีไม่ยอมปล่อยให้มันผ่านไป

เธอเดินต่อไปด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน ในที่สุดฉันบอกได้เลย คุณไม่ได้ดูถูกฉันเหรอ? ไม่พอใจที่งานของฉันสบายและไม่ได้สำคัญใช่ไหม? ฉันจึงต้องไปช่วยคนอื่นและคอยให้คำปรึกษาดีไหม? เวลาของคุณมีความสำคัญ แต่ของฉันไม่สำคัญงั้นสิ? อย่างไรก็ตาม ฉันเป็นชนชั้นรองของตระกูลฟอสเตอร์ของคุณเหมือนกัน”