บทที่ 657 ความรักที่ลึกซึ้งของพ่อ

เจเน็ตยืนอยู่ที่นั่น กำลังเม้มริมฝีปากของเธอ

หลังจากเงียบไปหลายวินาที เธอพูดว่า “พ่อคะ หนูไม่ได้กลับมาสองปีแล้ว พ่อสบายดีไหมคะ?"

คุณพ่อแฮนค็อกชำเลืองมองเธอ และตอบอย่างแผ่วเบาว่า “ถ้าแกมีตาก็จะเห็นว่าฉันเป็นสบายดีไหม ยังจะกล้าถามอีกหรือไง?”

เจเน็ต “...”

เธอสงสัยว่าคุณพ่อแฮนค็อกมีนิสัยที่ชอบว่ากระแทกแดกดันทุกครั้งที่ทะเลาะกัน

เจเน็ตได้เตรียมใจพร้อมไว้แล้ว ก่อนที่เธอจะมีความกล้าที่จะพูดคุยกับพ่อของเธออย่างจริงจัง

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศแห่งความสุขก็หายไป จู่ ๆ คุณพ่อแฮนค็อกก็โกรธเธอ

ลูซี่รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากครุ่นคิดมาก เจเน็ตก็นั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ๆ

ดูเหมือนมันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าถึงคุณพ่อแฮนค็อกด้วยความรัก เธอต้องลืมมันและกลับไปสื่อสารด้วยวิธีเดิม ๆ

ด้วยความคิดนั้น เจเน็ตก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง

เมื่อสบตากับคุณพ่อแฮนค็อก เธอพูดว่า “พ่อคะ บอกตามตรง หนูแต่งงานกับเลียมอย่างจริงจังแล้ว ลูกของเราก็โตแล้ว มันก็สองปีแล้วด้วย ตั้งแต่ที่พวกเราจดทะเบียนสมรสกัน พ่อช่วยลดอคติที่มีต่อเราและเห็นด้วยกับการแต่งงานของพวกเราได้ไหม?”

ขณะที่ชงชา เขาเย้ยหยันอย่างเย็นชา

“แกสองคนแต่งงานกันแล้วไม่ใช่หรือไง แกไม่ได้นึกถึงว่าฉันจะเห็นด้วยหรือไม่? การที่ฉันให้คำมั่นสัญญากับแกนั้นมันสำคัญสำหรับแกด้วยหรือไง?”

เจเน็ตชะงักอีกครั้ง

ชายชราเหมือนประทัดที่ถูกจุดไฟจากสิ่งที่เธอพุดขึ้นมา

เธอเลิกต่อต้าน

เจเน็ตแค่พยายามจะเอาทุกอย่างกลับมาหาเธอ

เธอพูดต่ออย่างตรงไปตรงมา “พ่อคงรู้แล้วว่ามันมีความหมายกับหนูแค่ไหน ถ้าพ่อยอมรับมันได้ ทำไมพ่อต้องพูดให้โกรธด้วยล่ะคะ? หนูโทรกลับบ้านตลอดเวลาหลายปีเพื่อขอให้พ่อยกโทษให้หนู พ่อก็ไม่สนใจ?

การเคลื่อนไหวของคุณพ่อแฮนค็อกหยุดไปชั่วขณะ

เจเน็ตมักจะโทรหาที่บ้านตลอดหลายปีที่ผ่านมา

อย่างไรก็ตาม เขาจะรับสายก็ต่อเมื่อหลานชายของเขาอยู่อีกสายหนึ่ง เพื่อฟังเสียงของเจ้าตัวน้อย ไม่อย่างนั้นคุณพ่อแฮนค็อกก็ไม่รู้วิธีสื่อสารกับเจเน็ตในช่วงเวลานั้น

วิธีการปฏิเสธที่จะสื่อสารนี้พาไปสู่ความพยายามของเจเน็ต เพื่อที่จะปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกสาวให้ดีขึ้นก่อนที่มันจบลง

ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ถูกในวันนี้ เจเน็ตเลือกที่จะเผชิญหน้ากัน

อีธานวางอุปกรณ์ชงชาลงและเงยหน้าขึ้นมองเธอ

มันเป็นภาพลักษณ์ที่ดูจริงจังและเคร่งขรึม ซึ่งหาได้ยากที่เจเน็ตจะเคยเห็นตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ด้วยอาการงุนงงชั่วขณะ เธอรู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปหลายปี เมื่อพ่อของเธอนั่งอยู่ที่นั่น พูดกับเธอด้วยใบหน้าที่เฉยชา

มันก็ผ่านมานานแล้ว

คุณพ่อแฮนค็อกจะไม่ดุเธอแบบนี้ กับท่าทางที่นิ่งเงียบแบบนี้

เขาปฏิเสธที่จะพูดกับเธอแม้แต่คำเดียว นับประสากลอะไรกับการสอนเธอ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวงตาของเธอจึงเต็มไปด้วยน้ำตา จากนั้นเธอก็ได้ยินคุณพ่อแฮนค็อกพึมพำเสียงต่ำ “พ่อจะพูดให้ตรงประเด็น เพราะแกอยากรู้จริง ๆ”

เจเน็ตพยักหน้า "ว่ามาเลยค่ะ"

น้ำเสียงของคุณพ่อแฮนค็อกเข้มงวด แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเอาจริงเอาจัง

“พ่อไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของแกกับเลียม เพราะเขามาจากตระกูลกริฟฟิน พ่อแน่ใจว่าแกก็น่าจะรู้ประวัติของกริฟฟิน

“แจน มันยากสำหรับแกที่จะจินตนาการ ว่าแกไม่เคยผ่านความชั่วร้ายและความซับซ้อนมากมายในโลกนี้มาก่อน พ่อไม่ต้องการให้แกถูกดูดเข้าไปในการต่อสู้ที่มืดมนเหล่านี้

“ไม่ว่าแกเลือกจะแต่งงานกับใครหรือไม่แต่งงานเลย พ่อก็ยังสามารถเลี้ยงแกได้ ถ้าหากแกยังคงอยู่ในจินเฉิง อย่างไรก็ตาม แกเคยคิดที่จะตามเขาไปยัง ประเทศ F ถ้าแกได้แต่งงานกับเขาใช่ไหม?