บทที่ 68 เขาจะไปด้วย

ตาของเนลล์หมกมุ่น

เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า

“ไม่ดีกว่าเหรอ? เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เกิดเหตุการณ์ขึ้นและฉันไม่ต้องการที่จะนำมันกลับมาอีก แต่ถ้ามีใครมาขุดและจงใจหาเรื่องกับฉันเพื่อทำให้ฉันไม่มีความสุขฉันก็ไม่ควรปล่อยพวกเขาไปง่ายๆใช่ไหม?” เจเน็ตประหลาดใจเล็กน้อย

“เนลลี่แกคิดวิธีจัดการกับพวกเขาหรือยัง?” ริมฝีปากของเนลล์โค้งงอ

“แกจะรู้ว่าเมื่อถึงเวลา” เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

คริสต์มาสอยู่ในอีกสองวัน ในบริษัท ประธานของบริษัท กิดเดียน ลีย์ มองไปที่ผ้าพันคอที่แขวนอยู่บนชั้นวางและยิ้ม เขากดสายภายในและเรียกแมทธิวเข้ามา

“ท่านประธานเรียกผม?” กิดเดียนถามว่า

“คุณได้ทำในสิ่งที่ผมขอแล้วหรือยัง?” แมทธิวตกตะลึง แต่ตอบสนองอย่างรวดเร็วต่อสิ่งที่กิดเดียนกำลังถาม

เขารีบตอบว่า

“เสร็จแล้วครับ”

“หืม พาฉันไปดูหลังเลิกงานด้วย”

“รับทราบครับ” ทันใดนั้นแมทธิวก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาและดึงคำเชิญออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“ประธานนี่เป็นคำเชิญสำหรับคุณจาก โรงเรียนมัธยมปลายอาเชอ พวกเขากำลังจัดงานฉลองครบรอบ 70 ปีในสุดสัปดาห์นี้และได้เชิญคุณเข้าร่วม คุณต้องการที่จะไป?" กิดเดียนหยุดชั่วคราว

เขารู้สึกได้โดยไม่รู้ตัวว่าชื่อ โรงเรียนมัธยมปลายอาเชอนั้นดูคุ้นเคย แมทธิวรีบเตือนเขา

“คุณผู้หญิงเรียนที่โรงเรียนนี้” ในที่สุดกิดเดียนก็จำได้ว่าสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น สีหน้าของเขาไม่แยแส

“เธอจะไปเหรอ?”

“ผมเชื่อว่าเธอไปครับ”

“งั้นฉันจะไปด้วย!”

“เข้าใจแล้วครับ”

ในตอนเย็นหลังจากที่เนลล์กลับบ้านเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและออกมาเมื่อกิดเดียนถามว่า

"ผมได้ยินมาว่าคุณจะไปร่วมงานฉลองโรงเรียนในวันมะรืนนี้?" เนลล์หันกลับมาและเห็นเขานั่งอยู่บนโซฟา เธอพยักหน้า

“ใช่มีอะไรเหรอ?” สายตาของชายคนนั้นดูขมขื่นเล็กน้อย

“มะรืนนี้คือวันคริสต์มาส”

เนลล์ตะลึง ค่อนข้างงุนงงเธอชี้ไปที่ผ้าพันคอที่พาดอยู่เหนือไม้แขวนเสื้อที่เขาสวมใส่แทบทุกวันตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

“ฉันให้ของขวัญคุณแล้วไม่ใช่เหรอ?” กิดเดียน

“ ... ” หน้าอกของเขาเจ็บปวด อย่างไงก็ตามเขารู้สึกไม่ดีแต่เขาต้องเก็บมันไว้

“ผมยังไม่ได้ตอบแทนคุณสำหรับสิ่งนั้นเลย ทำไมวันนั้นเราไม่ทานอาหารเย็นด้วยกัน?”

“ไม่เป็นไร ฉันตกลงที่จะกินข้าวกับแจนแล้วเราจะไปงานเลี้ยงฉลองของโรงเรียนหลังจากนั้นด้วย!” กิดเดียน

“ ... ”

'ลืมมันไปซะ ผมยอมแพ้"