บทที่ 680 คุณพยายามจะทำอะไร

กรรมการและผู้ถือหุ้นมากกว่าสิบคนนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง

เนื่องจากจอห์นกับโจเอลมีอายุมากพอแล้ว ซาเวียร์จึงอนุญาตให้จอห์นจัดการเรื่องธุรกิจส่วนใหญ่ ปัจจุบันเขาอยู่หน้าที่กึ่งเกษียณ

ดังนั้นแม้ว่าวันนี้จะมีผู้ถือหุ้นรายใหญ่จำนวนมาก แต่จอห์นเป็นประธานการประชุม

ผู้เข้าร่วมประชุมส่วนใหญ่ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ในหัวข้อนี้

ท้ายที่สุด จอห์นได้พิสูจน์ว่าเขามีค่า เขาไม่ได้แย่ไปกว่าซาเวียร์เลย อันที่จริงเขามีศักยภาพที่เหนือกว่าพ่อของเขา

ทุกคนพอใจกับจอห์น ยิ่งไปกว่านั้น ซาเวียร์ต้องการมอบบริษัทให้กับเขามาตลอด แม้ว่าเขาจะไม่ได้ประกาศต่อสาธารณะ แต่ทุกคนรู้ดีว่าจอห์นจะเป็นเจ้าของในอนาคตของฟอสเตอร์ คอร์ปอเรชั่น

ในขณะนั้น ผู้เข้าร่วมประชุมสังเกตเห็นใบหน้าของจอห์นทำหน้าบึ้งตึง พวกเขาเริ่มตั้งคำถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของผู้ถือหุ้นสองสามคนก็มีเสียงออกมา เมื่อพวกเขาดึงโทรศัพท์ออกมาอย่างลับ ๆ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

แม้ว่าจอห์นจะพยายามหาคนมาปกปิดข่าว แต่อุบัติเหตุก็เกิดขึ้นกลางถนนในเวลากลางวันแสก ๆ

สื่ออาจกลัวฟอสเตอร์และปฏิเสธที่จะรายงานเรื่องนี้ แต่คนที่เห็นเหตุการณ์คนอื่นไม่สนใจ นอกจากนั้น ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่มีแหล่งข่าวของตนเอง จึงได้รับแจ้งเกี่ยวกับอุบัติเหตุดังกล่าวด้วย

ดังนั้นทันทีที่เกิดอุบัติเหตุ นาตาลีจึงโทรหาจอห์นทันเวลาและห้ามไม่ให้เขาไปโรงพยาบาล แต่เธอบอกให้เขาอยู่ที่บริษัทเพื่อรักษาผู้ถือหุ้นไว้

มีคนยืนขึ้นทันทีและอุทานด้วยใบหน้าซีด “ประธานประสบอุบัติเหตุ!”

"ฮะ?"

ผู้เข้าร่วมประชุมที่เหลือซึ่งไม่ได้รับการอัปเดตข่าวต่างตกตะลึง พวกเขาจ้องไปที่ชายคนนั้นด้วยความตกใจ

คนที่พูดเป็นบุคคลวัยกลางคนในวัยสี่สิบของเขา เขายังเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของฟอสเตอร์คอร์ปอเรชั่นที่รู้จักกันในชื่อคุณแฮงค์

ตอนนี้เขาจ้องที่จอห์นอย่างเคร่งขรึมและพูดด้วยเสียงต่ำ ๆ “ประธานฟอสเตอร์ เราประชุมกันวันอื่นไหม? ประธานประสบอุบัติเหตุ และเราไม่สามารถเพิกเฉยได้ เราไปโรงพยาบาลกันดีกว่า”

ทันทีที่เขาพูดจบ ความตื่นตระหนกก็กระจายไปทั่วห้อง

ทันใดนั้นมีคนถามอย่างกังวลว่า “อะไรนะ! ท่านประธานประสบอุบัติเหตุ?”

“ใช่ ผมเพิ่งได้รับการอัปเดตล่าสุด ผมได้ยินมาว่าตอนนี้เขาอยู่ในห้องผ่าตัด และชีวิตของเขาก็ตกอยู่ในอันตราย!”

“ใช่ ผมก็ได้รับเช่นกัน ดูเหมือนจริงจัง และเราควรจะไปเยี่ยมเขา ทำไมเรายังนั่งอยู่ที่นี่? ไปกันเถอะ!"

จากนั้นกลุ่มคนก็เริ่มออกเดินทาง

ในขณะนั้นเอง จอห์นก็พูดขึ้น เขาไม่ตื่นตระหนกหรือโกรธ เขาพูดกับห้องอย่างสงบ "พวกคุณกำลังพยายามทำอะไรกันอยู่?"

ทุกคนตกใจและหันมามองเขา พวกเขาเห็นจอห์นนั่งบนเก้าอี้นั่งไขว้ขาอย่างสง่างาม และจ้องมองพวกเขา

ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจกับเนื้อหาที่ไร้สาระแบบนี้ สายตาของเขาที่เยือกเย็นและเยาะเย้ย ซึ่งทำให้กระดูกสันหลังตัวสั่น พวกเขากลัวออร่าที่กดขี่ของเขาและไม่กล้าตอบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง มีคนพูดเบา ๆ ว่า “เราอยากไปหาประธานที่โรงพยาบาล”

“ดูเป็นเหรอ?” จอห์นค่อยๆหรี่ตาลง “คุณเป็นหมอหรือมีความรู้ด้านการแพทย์หรือไง? จะมีประโยชน์อะไรถ้าได้ไปดู หรือผมควรพูดว่า คุณไม่ได้สนใจพ่อของผมจริง ๆ หรอก แต่พวกคุณแค่กังวลว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา คนอื่นจะพูดถึงบริษัทนี้ยังไง?”