บทที่ 70 ตราบเท่าที่เธอสวยงามภายใน

ไม่ไกลกันเซลีนที่เดินมาถึงผนังลายเซ็นก็หน้าแดงทันทีเมื่อเห็นผู้หญิงสองคนเดินมาจากทางเข้าพรมแดง

เนลล์? ทำไมเธอถึงมาที่นี่?!

ใครในโรงเรียนมัธยมปลายอาเชอ ที่ไม่รู้เกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนที่เป็นเรื่องใหญ่โต? วันนี้เป็นวันครบรอบ 70 ปีของโรงเรียนและนักเรียนเกือบทั้งหมดกลับมาฉลองโรงเรียนเก่าของพวกเขา ตามปกติแล้วพวกเขาจะได้พบกับคนรู้จักมากมาย

แต่เธอยังกล้ามา?

ด้านข้างพิธีกรยิ้มและถามว่า

“เซลีน คุณชายมอร์ตันคุณเป็นศิษย์เก่าจากโรงเรียนมัธยมปลายอาเชอทั้งคู่ ทำไมเราไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณ "

เซลีนถอนสายตาและรวบรวมความคิดก่อนจะยิ้ม

“เจสันกับฉันหมั้นกันเมื่อนานมาแล้วภายใต้การกำหนดของผู้ใหญ่ของเรา ตอนนั้นเราทั้งคู่ยังเป็นนักเรียนและกังวลว่าการประกาศออกไปจะส่งผลเสียต่อโรงเรียนดังนั้นเราจึงเก็บไว้เป็นความลับ โปรดยกโทษให้พวกเรานะคะ!” น้ำเสียงของเธออบอุ่นและนุ่มนวลพร้อมกับความเขินอายเล็กน้อย พิธีกรหัวเราะ

“เซลีนมีเหตุผลจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณจะได้เกรดที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้กลับมา ฉันได้ยินมาว่าตอนแรกคุณอยากเข้า สถาบันศิลปะแต่คุณพลาดโอกาสนั้นด้วยเหตุผลบางประการ เป็นเรื่องจริงหรือไม่” รอยยิ้มบนใบหน้าของเซลีนจางลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเอ่ยถึง

เธอฝืนยิ้ม

“มันเป็นเรื่องจริง แต่นั่นคือทั้งหมดในอดีต วันนี้เรามางานฉลองของโรงเรียนดังนั้นเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กัน” ท่าทางที่เข้าใจและปรับตัวของเธอได้รับความโปรดปรานจากผู้คนนับไม่ถ้วนทันที แม้แต่คนที่เคยล้อเลียนเธอว่าไม่สวยพอตอนนี้ก็ยังปิดปาก

เซลีนสุภาพและมีมารยาทดีจริง ๆ! แม้ว่าเธอจะเศร้า แต่เธอก็อยู่ในความเงียบเพื่อประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่า!

สำหรับผู้หญิงใจดีอย่างนี้ถ้าเธอสวยไม่พอเหรอ? อย่างน้อยเธอก็สวยจากข้างใน!

เซลีน เจนนิ่งส์ “สวยจากภายใน” หยุดและพูดทันที

“นอกจากนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ฉันเชื่อว่าพี่ของฉันได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของเธอแล้วดังนั้นฉันจึงไม่โทษเธอ”

ขณะที่เธอพูดเธอยังมองไปที่ทั้งสองคนที่ปลายอีกด้านของพรมแดงซึ่งกำลังเดินไปที่ผนังลายเซ็นช้าๆ มีการสั่นไหวของการยั่วยุที่มองไม่เห็นในด้านล่างของดวงตาของเธอ

เจเน็ตสังเกตเห็นมันโดยบังเอิญและโกรธมากขึ้น เนลล์จับมือเธออย่างใจเย็นและยิ้มโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออก

"แกเป็นคนดังให้ความสนใจกับภาพลักษณ์ของแก!” เจเน็ตก็รู้เช่นกัน พรมแดงยาวพอที่เธอจะไม่สามารถชนเซลีนได้แม้ว่าเธอจะวิ่งข้ามไปก็ตาม

เธอทำได้เพียงหายใจเข้าลึก ๆ และพึมพำคำสาป “ ตอแหล!”

ไม่ไกล ลิลี่ โอแฮร์ ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนถามคนรอบตัวเธอ

“เฮ้คุณรู้ไหมเกี่ยวกับสิ่งที่พิธีกรถามถึงเซลีนก่อนหน้านี้”

ผู้คนรอบตัวเธอล้วนแสดงสีหน้าว่างเปล่าของเธอ ท้ายที่สุดแม้ว่าเหตุการณ์จะทำให้เกิดความรู้สึก แต่ก็ จำกัด เฉพาะนักเรียนและอาจารย์ในเวลานั้นรวมถึงนักเรียนบางคนของสถาบันศิลปะ ผู้ที่มาร่วมงานฉลองโรงเรียนในวันนี้หลายคนเคยเป็นศิษย์เก่าดังนั้นพวกเขาจึงไม่ทราบเรื่องนี้มากนัก

ลิลี่เห็นสิ่งนี้และจงใจแสดงสีหน้าประหลาดใจ

“คุณไม่รู้เหรอ? ล้อเล่นใช่ไหม?"

"มันคืออะไร? แค่บอกเราว่าคุณรู้! บ้าจริง ทำไมคุณถึงอยู่ในพุ่มไม้?”

"อืม!" ลิลี่หัวเราะ

“มันไม่มีอะไรซับซ้อน เมื่อห้าปีก่อน เซลีน เจนนิ่งส์และพี่ของเธอทั้งคู่เรียนอยู่ที่ โรงเรียนมัธยมปลายอาเชอ ตอนแรกต้องการสถาบันศิลปะด้วยกัน

“อย่างไรก็ตามวันก่อนที่พวกเขาจะส่งผลงานพี่สาวพบว่างานของเธอไม่สมบูรณ์แบบเหมือนของเซลีนเธอจึงทำลายงานของตัวเองและขโมยผลงานของเซลีนไปก่อนที่เธอจะหมดสติไป

“เซลีนไม่สามารถทำข้อสอบได้และได้สูญเสียคุณสมบัติ ต่อมาเธอเลือกที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนภาพยนตร์และเข้าสู่วงการบันเทิง” ผู้คนรอบตัวเธอเผยสีหน้าไม่เชื่อหลังจากได้ยินสิ่งที่เธอพูด

“สวรรค์! จะมีคนเลวทรามเช่นนี้ในโลกได้อย่างไร”