บทที่ 707 ค้นหาความจริง

มีคนเคยบอกเนลล์ว่า กิดเดียน ลีย์มีอะไรมากกว่าที่ตาเห็น

อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่แล้ว เธอไม่เคยสังเกตเห็นอะไรผิดปกติเกี่ยวกับเขาเลย

เธอสงสัยว่าเธอคิดมากไปหรือเปล่า แต่บางครั้งเธอก็เข้าใจเขาได้ยาก

เนลล์รู้ดีว่าเขารักเธอมาก และจะไม่มีวันทำร้ายเธอ แต่เธอตระหนักว่าเธอไม่ได้รู้จักเขาดีเท่าที่เธอคิด

เนลล์จะไม่มีวันลืมว่าบ่ายวันหนึ่งเมื่อเธออ่านหนังสือและดื่มชาที่หน้าต่างคาเฟ่ฝรั่งเศส ย้อนกลับไปในตอนนั้น กิดเดียนปรากฏตัวโดยไม่มีการเตือนที่ทางเข้าประตู

เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเขาและหันมามองเขา เขาก็จับตาดูเธออยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม การจ้องมองของเขาดูแปลก ๆ มันรู้สึกเหมือนเขากําลังมองเธอ และในเวลาเดียวกันมันรู้สึกเหมือนเขากําลังมองผ่านเธอ และเห็นสถานที่ห่างไกลหรือแม้กระทั่งคน

เนลล์บอกตัวเองว่าเธอไม่ควรทำอะไร เป็นที่รู้กันทั่วไปว่ากิดเดียนรักเธอ

ถึงกระนั้นเธอก็ไม่สามารถช่วยได้ ทุกครั้งที่เธอหวนคิดถึงช่วงเวลานั้น เธอคิดว่าการจ้องมองของเขาเป็นเหมือนกุญแจคล้องที่พันรอบหัวใจของเธอ ลากมันลงมาและระบายพลังงานของเธอออกมา

เธอลังเลที่จะถามเขาเพราะแทบไม่มีเหตุผลอะไรให้เธอทำเช่นนั้น เธอจะนำเรื่องนี้มาให้เขาได้อย่างไรโดยอาศัยเพียงวิธีที่เขาจ้องมองเธอ?

อีกครั้ง เธอรู้ว่าเขากำลังปิดบังบางอย่างจากเธอ ในฐานะผู้หญิง นี่คือสัมผัสที่หกของเธอ สัญชาตญาณของเธอ

เธอไม่สามารถซักถามเขาได้ และไม่กล้าตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตัวเธอเอง

นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่ากิดเดียนจะรู้ทันทีหากเธอเริ่มการสืบสวน โดยสมมติว่าเธอพบบางสิ่งบางอย่าง ก็ไม่เป็นไรหากผลเป็นไปในเชิงบวก เธอควรจะจัดการต่าง ๆ อย่างไรถ้าผลลัพธ์เป็นลบ?

ในที่สุดเนลล์ก็กลัว

เธอชื่นชมชีวิตที่มีความสุขที่เธอได้รับหลังจากการทดลองและความยากลำบากหลายครั้ง เธอไม่ต้องการให้ชีวิตที่สงบสุขและมีความสุขของเธอถูกรบกวนอีกครั้ง

เธอจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้หรือรู้สึกอะไร

คราวนี้เธอตัดสินใจสืบหาเรื่องการหมดสติในทะเลเมื่อเก้าปีที่แล้ว

เธอไม่ได้บอกกิดเดียนเพราะความรู้สึกที่เธอรู้สึกก่อนหน้านี้

เนลล์รู้สึกไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นถ้าเธอบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

มันขึ้นอยู่กับสัญชาตญาณของเธอและไม่มีอะไรอื่น

ขณะที่เธอคิดถึงเรื่องนี้ เนลล์ก็เงียบและไม่พูดอะไร

แนนซี่ปฏิเสธที่จะพูดอะไรเพิ่มเติม เธอทำได้เพียงถอนหายใจ

ไม่นานรถก็มาถึงโรงแรม ผู้หญิงทั้งสองก็ลงมา เมื่อเธอกลับมาที่ห้องของเธอ เนลล์ก็โทรหาเกรกอรี

เป็นเวลา 18.00 น. แต่เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วสำหรับเกรกอรี

เมื่อมีการต่อสาย เนลล์ได้ยินเสียงของเกรกอรีราวกับว่าเขาเพิ่งตื่นจากการหลับใหล

"เฮ้"

“ฉันได้รางวัลที่หนึ่ง”

เนลล์ไม่สนใจว่าเขากำลังนอนหลับอยู่หรือไม่ ไม่ว่าในกรณีใด เพื่อนคนนี้แทบจะไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลย ดังนั้นมันจึงเป็นเวลาทวงคืน

ปลายอีกด้านหนึ่งมีเสียงน้ำเสียงคลุมเครือปรากฏขึ้น เหมือนได้ลุกออกจากเตียงแล้ว

หลังจากนั้น เธอได้ยินเสียงของเขาอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้ตื่นตัวมากขึ้น

"เธอได้มัน? ส่งรูปถ่ายถ้วยรางวัลมาให้ฉัน”

เนลล์แข็งทื่อและเย้ยหยัน "ทำไม? คุณไม่เชื่อในทักษะของฉันเหรอ? กังวลว่าฉันโกหก?”

เกรกอรี่หัวเราะคิกคัก “ฉันฝึกเธอมาเอง ถ้าฉันไม่เชื่อในตัวเธอ แสดงว่าฉันไม่เชื่อในตัวเอง โอเค ตัดเรื่องไร้สาระแล้วส่งรูปมา”

เนลล์เม้มปากแน่น เธอไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงต้องการถ่ายรูปในเวลานี้ แต่ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เธอจึงทำตามคำแนะนำของเขาและส่งรูปมาให้เขา