บทที่ 709 เพื่อนแปลกหน้า

ก่อนที่เธอจากไป แนนซี่ปลอบใจเนลล์

“เนลลี่ อย่าคิดมาก มันอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในสามเดือนนั้น อย่างน้อยตอนนี้ชีวิตของคุณก็ดีขึ้นแล้ว สมมติว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น มันก็ไม่มีผลกระทบต่อคุณ”

เนลล์พยักหน้าแล้วยิ้มกลับ

“เข้าใจแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่”

“อืม”

แนนซี่เดินออกไป

เมื่อเธอไม่อยู่ เนลล์ก็นอนลงบนเตียงใหญ่และจ้องมองไปในค่ำคืนที่ไม่มีวันสิ้นสุด ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่สามารถลืมฉากที่เธอเห็นในหัวได้

เธอจำช่วงเวลาที่เธอตื่นขึ้นเมื่อเกรกอรี่ช่วยเธอไว้เมื่อนานแล้ว

ย้อนกลับไปในตอนนั้น เธอรู้สึกสงสัยเกี่ยวกับความทรงจำนั้นและต้องการจะทำความเข้าใจมัน

น่าเสียดายที่ตอนนั้นเธออ่อนแอเกินไป นอกจากนี้ เธอไม่มีทรัพยากรในการตรวจสอบเหตุการณ์

ทุกวันเนลล์หมกมุ่นอยู่กับการฝึกซ้อมและแทบไม่มีเวลาให้ตัวเองเลย

เมื่อเธอกลับบ้านเกิด เธออุทิศตนเพื่อเจสัน มอร์ตัน โดยดูแลกิจการบริษัทของเขา

ธุรกิจดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป แต่ชีวิตรักของเนลล์ก็พังทลายลง

ตลอดเวลาเธอไม่เคยมีเวลาว่างให้คิดถึงเรื่องของเธอเลย

เนลล์หลับตาลงและถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

เธอยังคงหมุนตัวอยู่บนเตียงของเธอ หลังเที่ยงคืนเธอก็ผล็อยหลับไป

คืนนั้นเธอฝันอีกครั้ง

มันเป็นความฝันเดียวกับที่เธอมี ที่ซึ่งเธอกำลังจมอยู่ในทะเล

เธอถูกดึงเข้าไปในส่วนลึกของมหาสมุทร ...

จากนั้นมือก็คว้าเธอไว้

เธอหันกลับมาเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย เขาดูมีเสน่ห์เหมือนเคยในทะเลลึกและมืดมิด

เธอส่ายหัวอย่างแรง โบกมือให้เขาปล่อย แต่เขาก็ไม่ทำ เขาเม้มริมฝีปากเข้าหากันและมีสีหน้ามุ่งมั่น

น้ำตาเริ่มเต็มดวงตาของเธอ เธอไม่แน่ใจว่าเป็นน้ำทะเลหรือน้ำตาที่เธอสัมผัสที่แก้ม

ในที่สุดคลื่นลูกใหญ่ก็ซัดเข้าหาพวกเขา และเธอก็รู้สึกวิงเวียนจากแรงผลักดันของมัน

ชายคนนั้นคลายการจับรอบเอวของเธอ และถูกกลืนกินโดยก้นทะเลลึก

"อ่าห์!"

เนลล์พูดแล้วลุกขึ้นนั่ง

แสงแดดจ้าส่องผ่านหน้าต่าง รุ่งเช้าก็มาถึง

เธอหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ฝันร้ายจะปลุกเธอ

เนลล์หลับตาและเช็ดหยาดเหงื่อเย็น ๆ ออกจากหน้าผากของเธอ จากนั้นยกผ้าห่มขึ้นแล้วออกไปดื่มน้ำสักแก้ว

เมื่อเธอกลับถึงห้อง เธอรู้ว่ามันเพิ่งจะ 07.00 น.

เที่ยวบินมีกำหนดออกเดินทางเวลา 10.00 น. ก่อนหน้านี้ ทั้งเนลล์และแนนซี่ ตกลงกันว่าพวกเขาจะตื่นเวลา 7:30 น. และมุ่งหน้าไปสนามบินให้ทันเวลา

เกือบจะถึงเวลาตื่นแล้ว

แทนที่จะกลับไปนอน เนลล์ก็แต่งตัวและออกไปข้างนอก

เมื่อเธอออกไป เธอสังเกตเห็นว่าแนนซี่ก็ตื่นแล้วเช่นกัน

แนนซี่ทักทายเนลล์ด้วยรอยยิ้ม

"อรุณสวัสดิ์!" หลับสบายไหม? "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

เนลล์รู้ว่าแนนซี่กังวลเกี่ยวกับอาการปวดศีรษะกะทันหันที่เธอประสบเมื่อคืนนี้ ดังนั้นเธอจึงส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจและตอบว่า “ไม่เลวเลย”

จากนั้นเธอก็ดูเวลา

“มันเริ่มช้า เก็บของและรับประทานอาหารเช้าก่อนออกเดินทาง”