บทที่ 723 เฉียบแหลม

เนลล์หยุดหัวเราะและพูดว่า "เธอคิดว่าเราจะรอดได้เพียงแค่เอาชนะสองสามีภรรยาเฒ่าที่อยู่ข้างล่างนั่นเหรอ?"

แนนซี่กะพริบตา และเห็นได้ชัดว่านี่คือสิ่งที่เธอคิด

เนลล์ส่ายหัว

“ไม่ เธอคิดผิด แม้ว่าเราจะเอาชนะพวกเขาและมัดพวกเขาด้วยเชือกไว้ที่บ้านนี้เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่มีทางตามเรามา เราก็ยังหนีไม่พ้น”

"ทำไมจะไม่พ้นล่ะ?"

หลังจากที่เธอคิดถึงเรื่องนี้ เนลล์รู้สึกว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะอธิบายเรื่องแบบนี้ เธอจึงบอกแนนซี่ว่าป้าฟลอราสั่งเด็กพวกนั้นให้แกล้งเธอตอนที่เธออยู่ในหมู่บ้านฟลอสได้อย่างไร

“เธอเห็นแล้วหรือยัง แม้ว่าตอนนี้เราจะอยู่ในมือของลุงเฟร็ด แต่ในความเป็นจริงทั้งหมู่บ้านนี้ และแม้แต่หมู่บ้านใกล้เคียงไม่กี่แห่งล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน

“ถ้าเราหายตัวไป พอลุงเฟร็ดและคนอื่น ๆ วิ่งออกไปตะโกน ทุกคนจากหมู่บ้านใกล้เคียงจะออกมาช่วยกันไล่ล่าเรา

“เธอสามารถเอาชนะเฟร็ดและคาเรนได้ แต่จะมีสักสิบหรือหลายร้อยคน แม้ว่าเราจะทำได้ นี่เป็นภูมิประเทศที่ซับซ้อน เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะออกไปอย่างไร ถ้าเราออกนอกเส้นทางไปได้ไกลกว่านี้ล่ะ? เราไม่สามารถตายด้วยความหิวกระหายได้ใช่ไหม?

แนนซี่ไตร่ตรองและคิดว่ามันสมเหตุสมผล

เธอถอนหายใจ

“แต่ฉันยังรู้สึกว่าการรออีกหนึ่งเดือนนั้นนานเกินไป และฉันรู้สึกไม่สบายใจเสมอเมื่อถึงเวลากลางคืน”

เนลล์รู้ว่าความกังวลของแนนซี่ไม่สมเหตุสมผล

แม้ว่าเธอเคยได้ยินลุงเฟร็ดและชายคนนั้นบอกว่าพวกเขาจะรออีกหนึ่งเดือน แต่ในความเป็นจริง ไม่มีใครรู้ว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะทำเช่นนั้นหรือไม่

ตอนนี้พวกเขาเป็นเนื้อสัตว์บนเขียงและมีตัวแปรมากมายในระหว่างนั้น คงจะดีที่สุดถ้าพวกเขาสามารถออกไปเร็วกว่านี้

เมื่อเนลล์คิดอย่างนี้ เธอก็ไม่ยึดติดกับคำพูดก่อนหน้าของเธอ

เธอเปลี่ยนทัศนคติของเธอและพูดว่า "เราจะดูว่ามันจะเป็นอย่างไร เราจะดูเมื่อมีโอกาส อย่างไรก็ตาม เราประมาทไม่ได้

จากนั้นแนนซี่ก็พยักหน้า

หลังจากที่พวกเขาได้พูดคุยกันแล้ว พวกเขาไม่ได้พูดต่อในหัวข้อนี้

พวกเขาช่วยป้าคาเรนทำอาหารและทำอย่างอื่นตอนเที่ยงตามปกติ ลุงเฟร็ดออกไปทำอะไรบางอย่างและไม่อยู่บ้านเพื่อทานอาหารกลางวัน

ในที่สุด เนลล์ และ แนนซี่ก็มีโอกาสได้อยู่ตามลำพังกับป้า คาเรนและพวกเขาก็จำการสนทนาที่ยังไม่เสร็จจากวันก่อนได้

วันก่อนขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกัน ลุงเฟร็ดเข้ามาขัดจังหวะพวกเขา

เนลล์เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ และให้คำตอบที่ต่างออกไป

น่าแปลกที่เธอเปลี่ยนคำตอบ ป้าคาเรนไม่ได้ชี้ให้เห็น

สิ่งนี้เนลล์จึงคิดว่าป้าคาเรนอาจมีเบื้องหลังจริง ๆ

วันนั้นหลังจากที่พวกเขาได้รับโอกาสที่หายากนี้ในที่สุด เนลล์ก็ถามอีกครั้ง “ป้าคาเรน เรื่องคำถามที่ผมถามคุณเมื่อวานผมยังทำไม่เสร็จ คุณบอกว่าเชือกสีแดงนี้เป็นสิ่งที่สาวๆ ที่นี่ทำไม่ได้ ทำอย่างนั้นหมายความว่าคุณไม่ได้มาจากที่นี่เหรอ?”

สีหน้าของป้าคาเรนเปลี่ยนไป

ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

เธอดูเหมือนไม่อยากตอบคำถามและมองไปรอบ ๆ

“นั่น...น้ำกำลังเดือด ฉันจะไปล้างข้าว”

ขณะที่เธอพูดอย่างนั้นเธอก็เดินออกไปด้านข้าง

เนลล์กับแนนซี่มองหน้ากัน ทั้งสองสบตากันและรู้ว่ากันและกันหมายถึงอะไร

พวกเขาไม่ยอมปล่อยเธอไปอย่างนั้น ดังนั้นหลังจากที่เธอล้างข้าวและใส่ลงในหม้อเสร็จแล้ว พวกเขาจึงพูดต่อไปว่า “ป้าคาเรน คุณไม่ได้มาจากที่นี่ใช่ไหม”

ป้าคาเรนก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วกดริมฝีปากเข้าหากัน

เนลล์ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เราแค่ถามเฉยๆ หลักๆ ก็เพราะว่าฉันเห็นอาหารเช้าที่คุณทำตอนเช้า มันไม่ใช่สิ่งที่คนที่นี่เก่ง ฉันเลยคิดว่าบางทีคุณอาจแต่งงานมาจากเมืองนอก . ครอบครัวแม่ของคุณมาจากไหน”

ป้าคาเรนสูดหายใจเข้าลึกๆ

ไม่นานเธอก็พูดว่า "อย่าถาม ถึงเธอถามฉันก็ไม่บอก"

หลังจากหยุดชั่วคราว เธอพูดต่อ “นอกจากนี้ เวลาผ่านไปนานเกินไป ฉันจำไม่ได้แล้ว”

แล้วเธอก็หันหลังเดินออกไป

เนลล์กับแนนซี่มองหน้ากัน