บทที่ 725 ชายผู้น่าสงสาร

ป้าคาเรนหยุดเดินกะทันหัน

เนลล์ เจนนิ่งส์ตามมาข้างหลังเธอ และเมื่อเธอหยุดเดิน เนลล์ก็ไม่สามารถเดินต่อไปได้

เธอรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ และตะโกนออกมาด้วยความสงสัย “ป้าคาเรน เป็นอะไรไป?”

ป้าคาเรนหันกลับมามองเนลล์พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “คุณมาจากไหน?”

เนลยิ้มทันทีเมื่อได้ยินเรื่องนี้และตอบว่า "อ๋อ จีนค่ะ คุณรู้จักประเทศนี้ไหม?"

หน้าป้าคาเรนเปลี่ยนไปทันที

อันที่จริงในส่วนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้คนดูต่างคล้ายคลึงกัน

เมื่อเนลล์และแนนซี่มาถึง พวกเขาพูดภาษาอังกฤษได้คล่อง และแนนซี่พูดภาษาประเทศ T หลายประโยคเพื่อปกปิดตัวตนของเธอ

สิ่งนี้ทำให้เฟร็ดและคาเรน คิดว่าพวกเธอมาจากประเทศ T

ท้ายที่สุด เนลล์ก็อยู่กับแนนซี่และพวกเธอก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ดังนั้นพวกเขาจึงสรุปได้ว่าทั้งคู่มาจากประเทศเดียวกัน

ขณะนั้นทันทีที่ป้าคาเรนได้ยินเนลล์บอกว่าเธอมาจากประเทศจีน เธอก็ตกใจอย่างมากและใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก

เนลล์เห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสีหน้าของคาเรน เธอจึงเอื้อมมือออกไป และโบกมือตรงหน้าเธอ เธอถามว่า “ป้าคาเรน สบายดีไหม ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า”

ในที่สุดคาเรนก็กลับมารู้สึกตัวและส่ายหัว

"ไม่ ๆ "

จากนั้นเธอก็ดูตื่นตระหนกหันหลังกลับและเดินไปข้างหน้าต่อไป

แม้ว่าป้าคาเรนจะบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เนลล์ก็บอกได้ว่าเธอตกใจและสับสนในขณะนั้น เห็นได้ชัดว่าเธอมีบางอย่างในใจ

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?

เป็นเพราะสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไปหรือเปล่า?

เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?

เนลล์กล่าวถึงวิลล่าขนาดใหญ่ สวนสนุก และประติมากรรมน้ำแข็ง เธอยังบอกด้วยว่าเธอมาจากประเทศจีน

คำพูดไหนที่สะกิดใจป้าคาเรน?

เนลล์ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เธอมั่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าป้าคาเรนคนนี้ควรจะเป็นเหมือนพวกเธอ และถูกลักพาตัวไปขายที่นี่ด้วยวิธีที่ต่างกัน

เมื่อเธอนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็มองดูแผ่นหลังของป้าคาเรนที่แก่และง่อนแง่นเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจเล็กน้อย

ไม่มีใครทำใจได้

เนลล์คิดว่าถ้าเธอรอดไปได้ เธอก็จะหาทางช่วยเหลือคนอื่น ๆ

เธอคิดอย่างนั้นและเดินตามป้าคาเรนกลับโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากที่พวกเขากลับมา ใบหน้าของป้าคาเรนก็ดูไม่ค่อยดีนัก เธอขอตัวโดยบอกว่าเธอไม่สบาย และต้องกลับไปที่ห้องของเธอเพื่อพักผ่อน เธอบอกพวกเขาให้อยู่บ้านไม่เดินเตร่ จากนั้นเธอก็กลับไปที่ห้องของเธอ

เมื่อเนลล์กลับมาที่ห้องของเธอบนชั้นสอง แนนซี่ก็นั่งอยู่ที่นั่น เมื่อเธอเห็นว่าเนลล์กลับมาแล้ว เธอถึงกับถามอีกว่า "เป็นอย่างไรบ้าง?"

เนลล์ไม่ได้พูดอะไรในตอนแรก หลังจากที่เธอกลับมาที่ห้อง เธอล็อกประตู แล้วเดินเข้าไปหาแนนซี่ และกระซิบว่า “ทุกอย่างไม่ค่อยดีนัก พวกเขายังคงระวังตัวฉันอยู่ เฟร็ดดูจะไม่ชอบให้ฉันออกไปข้างนอกมากนัก แต่ไม่เป็นไร ฉันจะหาข้อแก้ตัวอื่น”

แล้วเธอก็นำตะกร้าดอกไม้มาและพูดว่า “นี่อะไร?”

แนนซี่ประหลาดใจและตอบว่า “ดอกไม้ ทำไมเธอถึงเลือกมามากมายนัก?”

เนลล์ยิ้มอย่างลึกลับและกล่าวว่า "อย่าประมาทดอกไม้เหล่านี้ มันอาจจะเป็นประโยชน์อย่างมากในอนาคต"

จากนั้นเธอก็บอกแนนซี่เกี่ยวกับการใช้ดอกไม้เหล่านี้

แนนซี่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขามากนัก แต่แววตาเป็นประกายหลังจากฟังคำอธิบายของเนลล์

จากนั้นทั้งสองก็นำแผนของพวกเขาไปสู่การปฏิบัติ

ตามปกติแล้ว พวกเธอไม่สามารถให้เฟร็ดและคาเรนรู้เกี่ยวกับแผนของพวกเขาได้

เนลล์ทำตามที่เธอพูดและวางแจกันดอกไม้เล็ก ๆ ไว้ทั่วห้องนั่งเล่น จากนั้นเธอก็เก็บดอกไม้ที่เหลือและตากให้แห้ง

เมื่อป้าคาเรนถามถึงเรื่องนี้ เนลล์ก็บอกว่าดอกไม้พวกนี้จะตายภายในเวลาเพียงไม่กี่วันหลังจากถูกทิ้งไว้ในแจกัน เธอจึงต้องการทำให้แห้งบางส่วนเพื่อทำดอกไม้แห้ง ซึ่งสามารถเก็บไว้ที่บ้านได้นานขึ้น