บทที่ 786 กับดัก

ที่เหลือถูกซ่อนอยู่ในแผนที่ที่เกรกอรีเก็บเอาไว้ และไม่สามารถถอดรหัสได้

ต้องขอบคุณเครือข่ายและทักษะของวิกกี้ที่เธอได้เรียนรู้ในขณะที่เธออยู่ในเรือนจำ เธอได้ดึงมันออกมาและคว้าโอกาสของเธอเพื่อร่วมมือกับเกรกอรี

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงและทั้งสองต่างก็ยืนนิ่งเงียบ

ครู่ต่อมาเกรกอรีเอ่ยขึ้นว่า “ทันทีที่ข่าวเกี่ยวกับหยกอาถรรพ์ได้แพร่กระจายออกไป องค์กรนกหงส์หยกและกองทหารมังกร ซึ่งเป็นองค์กรที่มีอิทธิพลในท้องถิ่น ต่างก็ได้เข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ครั้งใหญ่เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งประดิษฐ์ที่หายากเช่นนั้น ในขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กันอย่างไร้ความปราณี จู่ ๆ ก็มีใครบางคนเปิดเผยความลับที่ลึกที่สุดของพวกเขาออกมา”

“ฉันยอมรับว่าฉันเคยหลอกใช้เธอ แต่ถ้าหากว่าฉันไม่ทำเช่นนั้น พวกเราทั้งสองฝ่ายอาจจะต้องตายจากการเข่นฆ่ากันเอง!”

“นกชายเลนปากช้อนและหอยกำลังต่อสู้กัน ในขณะที่ชาวประมงจับพวกมันได้ทั้งหมด! ดังนั้นแม้ว่าเราจะเอาชนะองค์กรนกหงส์หยกได้ แต่เราก็ยังได้รับความทุกข์ทรมานเป็นอย่างมากต่อขวัญและกำลังใจของพวกเรา หลังจากที่กองทหารมังกรยุบลงไปผู้คนต่างก็จากไปตามทางของตนเอง มันไม่ใช่องค์กรที่น่าภาคภูมิใจและยิ่งใหญ่อย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป! วิกกี้ เธอเองก็ไม่เคยคิดหาเหตุผลเบื้องหลังของเรื่องทั้งหมดนี้บ้างเหรอ?”

เธอเงยหน้าขึ้นมองดูใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเกรกอรีด้วยความตกตะลึง เมื่อเธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ความเย็นยะเยือกก็ไหลลงมาตามกระดูกสันหลังของเธอ

“นายกำลังจะพูดว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญเหรอ?”

"ใช่แล้ว" เกรกอรีหัวเราะด้วยท่าทางเย็นชาราวกับว่าเขาไม่สามารถยอมรับการกระทำนั้นได้ “หยกอาถรรพ์และการทำให้ผู้คนกลับมามีชีวิตได้นั้นเป็นเรื่องโกหก ทั้งหมดเป็นการกระทำที่ทำให้สององค์กรใหญ่ต้องมาทำสงครามกันจนในที่สุด ทั้งสองฝ่ายก็ต้องประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ อันที่จริงหยกชิ้นนั้น เหตุการณ์นั้นและแผนที่นั้น ทุกอย่างล้วนแต่เป็นของปลอม”

เขาจ้องเขม็งไปที่เธอและกระซิบว่า “วิกกี้ เราโดนหลอกแล้วล่ะ”

วิกกี้ตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอนึกถึงสิ่งที่หัวหน้าขององค์กรนกหงส์หยกเคยพูดกับเธอเอาไว้

เขากล่าวต่อ “วิกกี้ ฉันไม่เคยปรารถนาความเป็นอมตะ มันจะมีประโยชน์อะไรที่จะมีชีวิตอยู่ตลอดไปในเมื่อทุกคนตายลง? ฉันแค่ต้องการใช้มันเพื่อช่วยชีวิตของเพ็กกี้ เธอกำลังจะตาย วิกกี้ ถ้าเธอเป็นพี่น้องของฉัน โปรดช่วยฉันด้วย”

เพ็กกี้เป็นลูกสาวคนเดียวของเขา แน่นอนว่าวิกกี้จะต้องช่วยเขา

สำหรับเธอแล้ว สิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นมันก็เป็นเพียงแค่เครื่องประดับและเธอเองก็ไม่ใส่ใจสิ่งเหล่านั้น แต่เธอไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ จะรู้สึกแบบเดียวกันหรือเปล่า

สิ่งประดิษฐ์ที่ซึ่งส่งผลให้เกิดการต่อสู้อันแสนจะโหดร้ายระหว่างทั้งสององค์กรนั้นเป็นเรื่องที่จงใจ

เกรกอรีมองดูวิกกี้อย่างเคร่งขรึม เธอสบตาเขาและถามว่า “นายเรียนรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

นิ้วของเกรกอรีกระตุก ในขณะที่เขาพึมพำ “ครึ่งเดือนก่อนนี้”

“เวลานั้นคือตอนที่ฉันกำลังจะได้ออกจากคุก”

เขาพยักหน้า

รอยยิ้มอันแสนจะเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของวิกกี้

“ถ้าเป็นเช่นนั้นทำไมนายถึงยังเห็นด้วยกับข้อเสนอของฉัน? ทำไมนายต้องการให้ฉันถอดรหัสที่ไร้ประโยชน์ในแผนที่นั้นให้กับนาย นายไม่รู้หรือว่ามันเป็นเรื่องจงใจและกระดาษใบนั้นก็เป็นเพียงแค่กระดาษเปล่า”

บรรยากาศเงียบลงในทันที

เกรกอรียังคงยืนนิ่งดั่งต้นไม้ที่แข็งแรง เขายังคงปิดปากเงียบ อย่างไรก็ตาม วิกกี้ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ลึกลงไปภายใน เธอกำลังเยาะเย้ยตัวเอง ในขณะที่เธอหันหลังแล้วกำลังจะเดินออกไป

ชายคนนั้นจ้องมองไปที่เธออีกครั้ง เขาคว้าที่ข้อมือของเธอ "เธอกำลังจะไปไหน?"

“ฉันอยากอยู่คนเดียว”

เสียงของวิกกี้นุ่มนวลต่างจากความไม่เป็นมิตรในก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

มือของเขาแข็งทื่อ แต่ในไม่ช้าเขาก็ปล่อยมือเธอ เขากล่าวว่า “เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ไป”

วิกกี้นิ่งเงียบและก้าวออกไปข้างนอกทันที

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตึงเครียดตลอดทั้งคืน ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้ว่าทุกคนจะตื่นตัวมากกว่าปกติในค่ำคืนนี้