บทที่ 788 กล่าวหาเธอ

ผู้ต้องสงสัยคนเดียวที่เหลืออยู่คือ วิกกี้ โทมัส

จึงเป็นเหตุผลที่ยูเลียนามาตามหาสร้อยคอของเธอกับวิกกี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อดูจากพฤติกรรมของวิกกี้แล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้กังวลใจกับข้อเท็จจริงที่ว่ายูเลียนากำลังจะเข้าไปค้นห้องของเธอเลย หรือว่าบางทีเธออาจจะไม่ได้ขโมยมันไปจริง ๆ

ยูเลียนาครุ่นคิดอย่างเงียบ ๆ แต่เมื่อเธออยู่ที่นี่แล้วเธอก็ควรจะลองเข้าไปหาดู ดังนั้นเธอจึงรวบรวมความกล้าและกล่าวว่า “ได้ ฉันจะค้นหามันเอง!”

จากนั้นเธอก็พาจินนี่สาวใช้ของเธอเข้ามาในห้อง

ในระหว่างที่ผู้หญิงสองคนกำลังรื้อค้นห้องอยู่นั้น วิกกี้ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ

ตรงกันข้าม แอนเดรียที่กำลังเข้ามาเสิร์ฟชาให้วิกกี้ก็รู้สึกตกใจเมื่อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณโทมัส พวกเขากำลังทำอะไรคะ?” แอนเดรียรู้สึกประหม่า

วิกกี้ตอบเธอด้วยท่าทางสงบนิ่ง “ปล่อยให้พวกเขาค้นหาไปแอนเดรีย”

แอนเดรียรู้สึกรำคาญใจ แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ห้องของวิกกี้ไม่ใหญ่มากนัก และวิกกี้เองก็ไม่ชอบให้มีสิ่งของมากเกินไปอยู่ในห้องของเธอ ดังนั้นการตกแต่งจึงค่อนข้างเรียบง่ายและง่ายต่อการค้นหา

ยี่สิบนาทีต่อมาการค้นหาก็สิ้นสุดลง

ยูเลียนาโกรธมากเมื่อเธอสังเกตเห็นวิกกี้ที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่สนใจเธอเลย เธอรู้สึกได้ถึงความโกรธเกรี้ยวที่ท่วมท้นจนใบหน้าของเธอร้อนผ่าว

วิกกี้เงยหน้าขึ้นมองยูเลียนาอย่างสงบและถามว่า “คุณค้นหาเสร็จหรือยัง? เจอสร้อยคอของคุณหรือเปล่าล่ะ?”

ยูเลียน่ากัดริมฝีปากของเธอแน่น เธอโต้กลับอย่างดื้อรั้น “มันอาจจะไม่ได้อยู่ในห้องของเธอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ได้เป็นคนขโมยมันไป เธออาจจะซ่อนมันไว้ที่ไหนสักแห่ง”

การกระทำของวิกกี้ ทำให้ยูเลียนาตกตะลึงมากขึ้น

วิกกี้หัวเราะเยาะและไม่ได้มีร่องรอยของความโกรธเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิมและกล่าวว่า “ดูจากสิ่งที่คุณพูดแล้ว ไม่ว่ายังไงคุณก็จะคิดว่าต้องเป็นฉัน”

ยูเลียนากลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกประหม่า ภายใต้การจ้องมองที่เยือกเย็นของวิกกี้

อย่างไรก็ตาม มันสายเกินไปที่จะถอยกลับในตอนนี้ ยูเลียนาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องโทษผู้หญิงคนนี้ แทนที่เธอจะถอยหนีแต่เธออาจจะทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องใหญ่เลยก็ได้ เพราะผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือการกำจัดวิกกี้ออกไป

แววตาชั่วร้ายปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ

เธอจ้องมองวิกกี้ด้วยรอยยิ้มประชดประชัน “ทุกคนรู้ดีว่าฉันกำลังพยายามที่จะให้โอกาสเธอถ้าหากว่าเธอรู้สึกผิด วิกกี้ ฉันบอกเธอตรง ๆ ว่าแม่ของฉันได้มอบสร้อยคอเส้นนั้นให้กับฉันและมันก็สำคัญกับฉันมากด้วย ถ้าเธอเป็นคนขโมยมันไป ฉันขอเตือนว่าให้เธอส่งมันคืนมาให้ฉัน ถ้าไม่อย่างนั้น…”

“ถ้าไม่อย่างนั้น?” วิกกี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก

แต่ยูเลียนาไม่ได้ยิน ดังนั้นเธอจึงพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะให้เกรกอรีไล่เธอออกไป! เตรียมตัวเอาไว้ได้เลย!”

“ฮึ!” วิกกี้ยิ้มเยาะ

บรรยากาศโดยรอบยังคงเป็นปกติ ยิ่งเธอสงบมากเท่าไร มันยิ่งทำให้ยูเลียนารู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรกับความสนใจของวิกกี้มากเท่านั้น ราวกับว่าวิกกี้สามารถบดขยี้เธอได้อย่างง่ายดายด้วยปลายนิ้วของเธอ