บทที่ 799 แรงจูงใจอื่น

พ่อบ้านออสบอร์นเป็นคนมีไหวพริบ

เขารู้ว่าในเวลานี้ ไม่เหมาะสมที่จะทำให้สถานการณ์ซับซ้อนมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงรีบส่งไบรอัน เทย์เลอร์ ออกไป

เกรกอรีไม่เคยขี้เหนียวเรื่องเงิน ดังนั้นเขาจึงมอบการตัดสินใจให้พ่อบ้านออสบอร์นว่าจะชดเชยไบรอันได้มากน้อยเพียงใด ตราบใดที่เขาสามารถหยุดไบรอันจากการพูดและเลิกสร้างปัญหาให้กับวิกกี้ได้ จำนวนเท่าใดก็ได้ตามความเหมาะสม

หลังจากที่พ่อบ้านออสบอร์นพาไบรอันลงไปที่ชั้นล่าง เกรกอรีก็อุ้มวิกกี้เข้าไปที่อาคารเสริมที่ร่างของเจนนี่ เทย์เลอร์ ถูกวางอยู่

ศพของเจนนี่ถูกตำรวจนำไปหลังจากเกิดอุบัติเหตุ

อย่างไรก็ตาม เกรกอรีรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับวิกกี้และเขาก็รู้ว่าเธอเสียชีวิตเพราะพยายามช่วยวิกกี้

ดังนั้นเขาจึงส่งคนไปรับร่างของเจนนี่กลับมา

เจ้าหน้าที่รู้ว่าพวกเขาเป็นครอบครัวของเจนนี่ เทย์เลอร์ และพวกเขาก็รู้จักเกรกอรี เกรแฮม ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กลัวว่าเขาจะหนีไปพร้อมกับศพ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงไม่ได้หยุดคนของเกรกอรี และปล่อยให้พวกเขาเอาร่างของเจนนี่ไป

หลังจากที่ศพของเธอถูกนำกลับมา เกรกอรีก็ได้สั่งให้วางร่างของเธอไว้ที่ล็อบบี้อาคารเสริม

เขาเดินเข้าไปในขณะที่เขาอุ้มวิกกี้เอาไว้ในอ้อมแขนจากระยะไกล เขาสามารถมองเห็นห้องโถงที่ดูเหมือนอนุสรณ์แบบชั่วคราวที่เรียบง่ายซึ่งถูกตั้งขึ้นอยู่ในล็อบบี้

ตรงกลางเป็นโลงศพขนาดใหญ่ ซึ่งมีร่างของเจนนี่ เทย์เลอร์กำลังนอนอยู่อย่างสงบ

วิกกี้สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เกรกอรีวางเธอลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ฉันรู้ว่าเธออยากเจอเจนนี่ ฉันจึงพาเธอมาที่นี่ แต่ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ ดังนั้นหลังจากที่เธอบอกลาเจนนี่แล้ว ฉันจะให้ไบรอัน เทย์เลอร์ พาร่างของเธอกลับไป”

หลังจากหยุดไปชั่วครู่หนึ่ง เขาก็พึมพำด้วยเสียงที่ปลอบโยนว่า “มันผ่านไปและจบลงแล้ว อย่าเศร้าไปเลย”

วิกกี้ไม่ได้พูดอะไร

ริมฝีปากของเธอถูกกดเข้าด้วยกันอย่างแน่น ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเข้ามา ดวงตาของเธอก็จับจ้องไปที่โลงศพขนาดใหญ่

เกรกอรีพยุงเธอเดินเข้ามาอย่างยากลำบาก

โลงศพทำจากไม้ไซเปรสชั้นดีที่มีชั้นไม้สีดำอยู่ด้านนอกและล้อมรอบไปด้วยดอกไม้สด ซึ่งทั้งหมดได้รับคำสั่งเร่งด่วนจากพ่อบ้านออสบอร์นเมื่อคืนนี้

วิกกี้เดินไปข้างโลงศพทีละก้าว

มือทั้งสองของเธอจับขอบโลงศพ ในขณะที่เธอมองเข้าไปข้างใน

เพียงแค่การเหลือบมอง น้ำตาก็ไหลอาบแก้มของเธอทันที

ภายในโลงศพ เจนนี่นอนอยู่ที่นั่นอย่างสงบ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอซีดขาวราวกับกระดาษ เธอสวมชุดสูทสีขาวสวยงามซึ่งทำให้เธอดูเหมือนกับนางฟ้าที่งดงาม

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าชีพจรของเธอหยุดเต้นและผิวพรรณที่ค่อนข้างผิดปกติ เธอก็คงจะดูเหมือนยังมีชีวิตในตอนนี้

เจนนี่เป็นเด็กสาวที่สวยและมีชีวิตชีวามาก

วิกกี้รู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดที่ตรงหน้าอกของเธอราวกับว่ามีใครสักคนควักหัวใจของเธอออกมาด้วยมีด และทิ้งรูขนาดใหญ่เอาไว้

ราวกับเลือดของเธอที่ไหลออกมาอย่างท่วมท้น ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้ร่างกายของเธอด้านชาไปทั้งตัว

“เจนนี่…”

วิกกี้เรียกหาเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ และน้ำตาของเธอก็ไหลลงมาราวกับสายฝน เธอไม่สามารถเติมเต็มประโยคของเธอได้อีกต่อไป

เกรกอรีไม่ได้เดินไปข้างหน้าเพื่อปลอบโยนเธอ

แต่เขากลับยืนเงียบ ๆ อยู่ฝั่งหนึ่งและมองดูเธอด้วยสายตาที่หนักแน่น

ภายในห้องโถงอนุสรณ์สถาน ทุกคนได้รับคำสั่งให้ออกไป จึงเหลือเพียงแค่สองคนที่อยู่ในพื้นที่ขนาดใหญ่

เกรกอรีมองเธออย่างเงียบ ๆ เขาเห็นว่าเธอกำลังเจ็บปวดและรู้สึกผิด เขามองดูเธอที่พยายามเรียกหาเจนนี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เจนนี่ ฉันอยู่นี่แล้ว ลืมตาแล้วมองมาที่ฉันสิ! เธอบอกว่าเธออยากเป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองไม่ใช่เหรอ เธอไม่อยากเปิดร้านเสื้อผ้า และกลายเป็นดีไซเนอร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกแล้วเหรอ?

“ตื่นขึ้นมามองฉันสิ! ไม่ว่าเธอต้องการทำอะไร ฉันก็จะคอยอยู่เคียงข้างเธอ ฉันจะช่วยให้เธอทำความฝันทั้งหมดของเธอให้สำเร็จ...

"ได้โปรด! ลืมตาและมองมาที่ฉันก่อน..."

วิกกี้คิดเสมอว่าน้ำตาของเธอหมดไปนานแล้ว