บทที่ 801 รอดูไปก่อน

ในหน้าที่อาชีพการงานของเธอ เทคนิคนี้ถือว่าช่วยวิกกี้ โทมัส ได้เป็นอย่างดี

แม้แต่พวกอาวุธลับที่เธอได้เรียนรู้ในภายหลังก็ล้วนมาจากอาวุธชิ้นนี้ทั้งนั้น

ในขณะที่เธอกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ ดวงตาของเธอก็มืดลงเล็กน้อย

ความรู้สึกแปลก ๆ ได้ผ่านเข้ามาในหัวใจของเธอ

แอนเดรียเห็นว่าวิกกี้กำลังเล่นปาเป้าอย่างตั้งอกตั้งใจ และอมยิ้มไปด้วย

“คุณโทมัสคะ คุณปาลูกดอกได้แม่นมากเลยค่ะ”

วิกกี้ยิ้มออกมาเล็กน้อย พลางหยิบลูกดอกขึ้นมาหนึ่งอันแล้วยื่นมันให้กับเธอ

"เธออยากลองเล่นดูบ้างไหมล่ะ?"

แอนเดรียจ้องไปที่เธอด้วยความประหลาดใจ

“ฉันเหรอคะ ไม่ค่ะ ไม่ดีกว่า”

เธอโบกมือปฎิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฉันปาไม่เข้าเป้าหรอกค่ะ”

วิกกี้มองเธอแล้วหัวเราะออกมา

“ถ้าหากว่าเธอไม่ลองละเธอจะรู้ได้ยังไง”

เมื่อเธอได้ยินคำพูดของวิกกี้ แอนเดรียก็ขยับตัวเล็กน้อย

เธอรู้สึกลังเลใจ แต่ว่าในที่สุดเธอก็หยิบลูกดอกขึ้นมาอย่างไม่รอช้า

"ถ้าอย่างนั้น...ฉันจะลองปาดูค่ะ แต่ถ้าเกิดว่ามันพลาดเป้าขึ้นมา คุณก็อย่าหัวเราะเยาะฉันนะคะ!"

วิกกี้พยักหน้ารับพร้อมกับสร้างความมั่นใจกับเธอ

"เอาเลย ปามันออกไปเลย! ฉันจะไม่หัวเราะเยาะเธอหรอก"

แอนเดรียเดินไปอยู่ตรงจุดที่วิกกี้ยืน สายตาของเธอเล็งไปที่กระดานที่แขวนอยู่บนผนังฝั่งตรงข้าม แล้วปาลูกดอกออกไป

แล้วก็เป็นอย่างที่คาดเอาไว้ไม่มีผิด เธอพลาดเป้า

ไม่ใช่เพียงแค่พลาดเป้าเท่านั้น แต่มันดันลอยออกไปไกลจากกระดาน จนแทบจะไปโดนหน้าต่างที่อยู่ข้าง ๆ เลยด้วยช้ำ

แอนเดรียรู้สึกเขินอาย และผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นแบบนี้

“ฉันเห็นคุณดูผ่อนคลายมากเลยนะคะ ตอนที่ปามันออกไป แต่ว่าทำไมฉันกลับพลาดเป้าไปได้ไกลขนาดนี้”

วิกกี้ยิ้มพร้อมกับอธิบายให้เธอฟังว่า “สิ่งสำคัญคือการเตรียมตัว มือและตาของเธอจะต้องอยู่ในทิศทางเดียวกัน พร้อมกับแกร็งข้อมือของเธอออกเล็กน้อย เธออยากจะลองดูอีกสักครั้งไหมล่ะ?”

คราวนี้แอนเดรียส่ายหัวของเธออย่างแรง

“ไม่ค่ะ ไม่ ไม่เอาแล้วค่ะ ฉันไม่คิดว่าฉันจะสามารถปาโดนเป้าได้ แม้ว่าฉันจะลองอีกสักสองหรือสามครั้ง ฉันไม่เคยฝึกฝนสิ่งนี้มาก่อน และก็ไม่รู้จักวิธีเล่นด้วย คุณเล่นของคุณต่อเถอะค่ะ”

เมื่อวิกกี้เห็นอย่างนั้นแล้วเธอจึงเลิกคะยั้นคะยอแอนเดรีย เธอหยิบลูกดอกอีกอันหนึ่งสำหรับตัวเองขึ้นมาแล้วปามันออกไป

ในมือของเธอ ลูกดอกอันเล็ก ๆ เหล่านั้นดูราวกับว่าพวกมันมีตา

ลูกดอกเหล่านั้นถูกปาให้พุ่งไปที่เป้าหมายทีละดอก

แอนเดรียถึงกับตกตะลึงเมื่อได้เห็นสิ่งนี้

เธอปรบมือเชียร์จากด้านข้างอย่างต่อเนื่อง

“คุณโทมัสคะ คุณจะปาแม่นเกินไปแล้ว! คุณเท่สุด ๆ ไปเลยค่ะ!”

วิกกี้ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นหยิบลูกดอกอีกลูกหนึ่ง และกำลังจะปามันออกไปอีกครั้ง แต่เมื่อเธอเหลือบไปเห็นร่างที่กำลังยืนอยู่ข้างนอกหน้าต่าง เธอจึงหยุดทันที

เธอขมวดคิ้ว ขณะที่มองดูร่างที่ยืนอยู่ข้างนอกหน้าต่างนั้น ก่อนจะเอ่ยถามไปว่า “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เกรกอรี เกรแฮม เดินเข้ามาหาเธอ

เขามองเธอข้ามจากหน้าต่างออกมาด้วยรอยยิ้มที่อยู่ในดวงตาของเขา และตอบไปว่า “ฉันแค่ออกมาเดินเล่นน่ะ แล้วก็บังเอิญผ่านมาทางนี้พอดี”

เขาเหลือบมองไปที่กระดานปาเป้าที่แขวนอยู่บนผนัง ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพูดว่า "คุณฝึกปาเป้าอยู่เหรอ? นี่มันก็ผ่านมาตั้งสองสามปีแล้วที่ผมเห็นคุณปาเป้า ดูคุณปาเก่งขึ้นแล้วหนิ"

วิกกี้ถอนหายใจแรงออกมา

เธอขี้เกียจที่จะตอบคำถาม

แต่ทว่าคราวนี้ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เพราะว่าเขาไม่ได้เดินหนีไปตอนที่เห็นว่าเธอทำเป็นไม่สนใจเขาเหมือนที่เคยทำ

เขาจับขอบหน้าต่างเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง เพื่อยันตัวเองเอาไว้ ก่อนจะกระโดดข้ามมาด้วยท่าทางที่มั่นคง

รูม่านตาของวิกกี้ขยายออก

เธอหันหน้าไปมองแอนเดรีย ที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอก็ดูประหลาดใจไปไม่แพ้กัน

วิกกี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ เธอจึงถามเขาออกไปว่า “นี่คุณกำลังทำบ้าอะไรของคุณอยู่?”

เกรกอรีเลิกคิ้วขึ้น พลางมองไปที่ใบหน้าของเธอ ซึ่งมันก็ดูค่อนข้างแดงไปด้วยความโกรธ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่เห็นหรือแม้แต่ยิ้มออกมา

“ผมก็กระโดดข้ามหน้าต่างมานี่ไง คุณไม่เห็นเหรอ?”