บทที่ 805 เกิดการเข้าใจผิด

เกรกอรี เกรแฮมหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพลางเช็ดเหงื่อออกจากศีรษะของเขา จากนั้นเขาก็ดื่มน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับฮาโรลด์

ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงทางออกของโรงฝึก พวกเขาก็ถูกขัดขวางเอาไว้ด้วยร่างเล็กที่กำลังวิ่งออกมา

“เกรกอรีคะ ฉันมีบางอย่างจะบอกกับคุณค่ะ”

เกรกอรีขมวดคิ้วขึ้นก่อนจะมองไปที่ยูเลียนา ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา

ความหงุดหงิดผุดขึ้นในใจของเขาทันที แต่เมื่อเขานึกถึงบางอย่าง เขาก็แสดงท่าทีอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เขาไม่ได้ไล่เธอไป

เขากลับตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “มานี่สิ”

พอพูดจบเขาก็เดินตรงไปยังห้องรับรองที่อยู่ข้าง ๆ

ยูเลียนาเดินตามหลังเขาไป เมื่อเธอมองไปที่แผ่นหลังของเขา เธอก็กัดริมฝีปากของเธอ

ในห้องรับรอง

อากาศค่อนข้างเย็นเหมือนเคย เกรกอรีนั่งอยู่บนโซฟาหนัง พลางมองเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินก้มหน้าเข้ามา

ฮาโรลด์เดินออกไปอย่างเงียบ ๆ และปิดประตูลงด้วยความสุภาพ

เกรกอรีเอ่ยถามว่า "มีอะไร?"

ก่อนที่เธอจะพูดออกมา ดวงตาของยูเลียนาแดงก่ำ

เธอก้มหน้าลงและกัดริมฝีปากไว้ด้วยความประหม่า ราวกับภรรยาตัวน้อยที่ไม่มีปากไม่มีเสียง หลังจากโดนทำร้ายและใส่ร้ายมาจนรู้สึกโกรธ

ในเวลานี้ หากเป็นผู้ชายอื่นมองเธออยู่ เขาคงจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอเล็กน้อย

แต่เกรกอรี แกรแฮม เขาคือใครกันล่ะ?

เขาคือที่สุดของคนหน้าหนา ที่ในชีวิตนี้เกลียดผู้หญิงที่ร้องไห้มากที่สุด

เมื่อเขาเห็นเธอแสดงท่าทีแบบนั้น เขาก็ไม่อยากฟังสิ่งที่เธอจะพูดขึ้นมาทันที

เขาพูดกับเธอตรง ๆ ว่า “ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูด ก็ออกไปได้แล้ว อย่ามารบกวนผม!”

เมื่อพูดจบเขาก็รีบลุกขึ้นและเดินออกไป

เมื่อยูเลียนาเห็นแบบนี้ เธอก็เกิดความรู้สึกวิตกกังวล

“เกรกอรี!”

เธอเงยหน้าขึ้นมาพลางตะโกนเรียกชื่อเขา น้ำตาของเธอไหลลงมาราวกับเส้นด้ายที่ขาดจากไข่มุกและหยก

เสื้อผ้าบนร่างกายของเธอร่วงลงไปกองกับพื้นในทันใด รูปร่างที่สวยงามและไร้ที่ติแบบผู้หญิง ก็ได้ปรากฏออกมาอย่างเปิดเผย

เกรกอรีหันหน้ากลับมาและได้เห็นภาพนี้ที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาของเขาตึงขึ้น

แต่ทว่าในแววตาของเขากลับไม่ได้มีความปรารถนาอย่างที่เธอคิด มันมีแต่ความมืดและความหนาวเย็นเหมือนก้นของบ่อลึกแค่นั้น

"นี่คุณกำลังทำอะไร?"

ทันใดนั้นยูเลียนาก็กระโดดไปข้างหน้า และกอดเอวที่แน่นและบางของเขาเอาไว้

“เกรกอรีคะ ฉันรักคุณค่ะ! คุณรู้ไหมว่าฉันรักคุณมากกว่าใคร ๆ ในโลกนี้ ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายอยากจะผลักใสให้ฉันออกไปจากที่นี่นัก ในความรู้สึกของฉัน ฉันเป็นของคุณแล้ว คุณเข้าใจเจตนาของฉันบ้างรึเปล่า?"

ใบหน้าของเกรกอรีมืดลง

เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธจัด “ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!”

ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังของเขาก็ไม่ยอมคลายมือของเธอออกไป

แต่เธอกลับกอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิมและร้องไห้ออกมา

“เกรกอรีคะ รับความรักของฉันไปเถอะนะคะ ฉันไม่อยากเป็นคุณนายเกรแฮม ฉันไม่ได้หวังอะไรทั้งนั้น ฉันแค่อยากจะอยู่เคียงข้างคุณ แม้ว่าจะต้องเป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ ฉันก็ยอมค่ะ ตราบใดที่ฉันยังได้เห็นหน้าคุณ ได้ดูแลคุณตลอดเวลาก็เพียงพอแล้ว คุณไม่ได้ชอบฉันหรอกเหรอคะ ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับฉันละคะ?”

ใบหน้าของเกรกอรีตึงเครียด และเขาก็หมดความอดทนในทันที เขากัดฟันและพูดว่า “ยูเลียนา ลินช์ ผมไม่อยากจะตีผู้หญิงหรอกนะ ดังนั้นผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง ปล่อยผมซะ!”

แต่ว่ายูเลียนาก็ยังคงดื้อรั้นต่อไป และตะโกนว่า “ฉันไม่ปล่อย!”

ทันใดนั้น ประตูของห้องรับรองก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน

วิกกี้ โทมัสนั่งรถเข็นเข้ามา โดยมีแอนเดรียเป็นคนเข็นให้ เมื่อพวกเขาเข้ามาภายในห้อง บนใบหน้าของวิกกี้ก็มีรอยยิ้มผุดขึ้นมา

เมื่อเธอได้เห็นสถานการณ์ที่กำลังเกิดในห้องนั้น เธอก็ตกตะลึงเล็กน้อย

เกรกอรีและยูเลียนา ก็ตกตะลึงเช่นกัน

ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น

"กริ๊ดดดดด!"

ยูเลียนารีบวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังของเกรกอรี

“ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้นะ! ออกไป! ใครให้คุณเข้ามา!”