บทที่ 807 ไร้ซึ่งความปราณี

เกรกอรี เกรแฮมลุกออกจากเตียงทันที เขาปล่อยให้วิกกี้ตะโกนเรียกหา"คุณลุงออสบอร์นคะ!"

พ่อบ้านออสบอร์นเดินเข้ามาในห้องทันที

เกรกอรีมองดูผู้หญิงที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง

“ส่งคุณโทมัสกลับด้วย”

"ครับผม"

พ่อบ้านออสบอร์นไปส่งวิกกี้ โทมัส กลับไปที่ห้องของเธอ

ทั้งคู่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี ดังนั้นพวกเขาจึงอาจจะยุติการทะเลาะกันได้ไม่ดีนัก

ถ้าหากว่าเกรกอรียังโกรธขนาดนี้ แล้วอารมณ์ของวิกกี้จะพลุกพล่านมากขนาดไหน?

เธอดูเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเธอพูดคำเหล่านั้นออกไปในก่อนหน้านี้

ราวกับว่าความคับข้องใจทั้งหมดของเธอที่เก็บเอาไว้เป็นเวลานานนั้น ได้ถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมดในคราวเดียว

ทำไมเธอถึงรู้สึกปวดใจ เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของเขา?

วิกกี้ยกมือขึ้นจับที่หัวใจของเธอ

เธอรู้สึกราวกับว่ามีมีดเล่มเล็ก ๆ กำลังแทงลึกเข้าไปในหัวใจจนเลือดไหลออกมา ใบหน้าของเธอซีดลงโดยไม่รู้ตัว

ในอีกทางหนึ่ง หลังจากที่วิกกี้ได้กลับออกไปแล้ว เกรกอรีก็เตะโซฟาข้างเตียงอย่างแรง ก่อนจะปิดประตูและเดินออกไป

เขาไม่ได้ออกไปจากคฤหาสน์ แต่เขากำลังตรงไปที่ห้องรับรอง ห้องที่เขาเพิ่งจะออกมา

ที่ห้องรับรอง ยูเลียนา ลินช์ ยังคงอยู่ที่นั่น

ฮาโรลด์ยืนเฝ้าเธออยู่ที่ประตู เขาไม่อนุญาตให้เธอออกไปไหน หรือแม้แต่ให้ใครเข้ามา

จนกระทั่งเห็นเกรกอรีเดินกลับมา เขาจึงก้าวออกไปด้านข้าง ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วทักทายด้วยความเคารพ "นายน้อย"

แววตาของเกรกอรีมืดมิดราวกับน้ำแข็ง ถ้าหากว่าเขาต้องการที่จะฆ่าใครซักคนในตอนนี้ คนที่ได้มาเห็นเขาในตอนนี้คงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขากำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า

เขาถามด้วยเสียงเข้ม “เธออยู่ที่ไหน?”

"อยู่ข้างในครับ"

ฮาโรลด์ดูเหมือนว่าจะสัมผัสได้ถึงความโกรธของเจ้านายของเขา เขาจึงรู้สึกเสียวแปลบขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสริมว่า "เธอร้องไห้ตลอดเวลาเลยครับ"

เกรกอรี่ยิ้มเยาะออกมา

ร้องไห้อย่างนั้นเหรอ?

หลังจากที่เธอพยายามยั่วยวนเขา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวิกกี้ในตอนนี้ได้มาถึงทางตันแล้ว แต่ว่าเธอยังมีกะจิตกะใจที่จะร้องไห้อยู่อีกเหรอ?

เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่กลับถีบประตูออกแล้วเดินเข้าไปข้างในห้อง

ข้างในห้องนั้น ยูเลียนากำลังขดตัวอยู่บนโซฟา

เธอรู้สึกสับสนไปหมด เพราะเหตุการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ทำให้แผนที่เธอได้เตรียมมาทั้งหมดต้องยุ่งเหยิง

สายตาอันเยือกเย็นที่เกรกอรีได้จ้องมองเธอนั้นยังตราตรึงอยู่ในจิตใจของเธอ และเธอก็ไม่สามารถสลัดมันให้ออกไปจากหัวของเธอได้

เธอจะทำอะไรได้บ้าง?

ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ เป็นไปได้ไหมที่เขายังรับไม่ได้หลังจากที่เธอทำอย่างนั้น?

มันเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ เหรอ?

ขณะที่เธอกำลังคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพึงพอใจขึ้นมาอีกครั้ง

นี่ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี เพราะผู้หญิงคนนั้นได้มาเห็นพวกเขานัวเนียกันด้วยตาของเธอเอง

แม้ว่าวิธีนี้จะไม่ได้ทำให้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเกรกอรี แต่ในสายตาของคนนอก ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็คงจะชัดเจนมากขึ้นแล้ว

เธอยังคงพยายามที่จะครอบครองหัวใจของเกรกอรีมาให้ได้ แม้ว่า… มันจะเป็นแค่การกระทำแบบผิวเผินก็ตาม

วันข้างหน้าทุกอย่างก็คงจะราบรื่นดี

ในขณะที่เธอกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอได้สูดหายใจเข้าไปจนเต็มปอด และคิดไตร่ตรองว่าจะเข้าใกล้เกรกอรีให้มากกว่านี้อย่างไร และแล้วประตูก็ถูกเตะให้เปิดออกด้วยเสียงดังปัง

เสียงที่ดังขึ้นมาเต็มไปด้วยความโกรธซึ่งมันทำให้ยูเลียนาตกใจขึ้นมาทันที

เธอเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และเห็นร่างสูงใหญ่แข็งแรงของเขากำลังเดินตรงเข้ามาจากด้านนอก