บทที่ 812 ไร้อารมณ์

ในตอนนี้เองที่ ยูเลีนนา ลินช์ ได้เดินเข้ามาหา วิกกี้ โทมัส อย่างเงียบ ๆ

ฝีเท้าของเธอเบามาก และประกอบกับความจริงที่ว่าเธอกำลังเดินอยู่บนพื้นหญ้า มันก็ยิ่งทำให้เงียบลงไปอีก

จนกระทั่งเธอเดินเข้ามาใกล้จนจะถึงตัวแล้ว วิกกี้ก็สังเกตเห็นเธอ

แต่ทว่าวิกกี้กลับไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองแต่อย่างใด สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่หนังสือของเธอ ก่อนจะเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นจากปลายหางตาเล็กน้อย

ยูเลียนาเอียงคอเล็กน้อยและดูภาคภูมิใจในตัวเองมาก

“วิกกี้ โทมัส! ฉันมีข่าวดีจะบอกเธอ เธออยากฟังรึเปล่า?”

วิกกี้ทำเป็นไม่สนใจ ราวกับว่าเธอไม่ได้สังเกตเห็นการมาของยูเลียนา

ยูเลียนาไม่ได้รู้สึกรำคาญแต่อย่างใด เธอเพียงแค่หัวเราะออกมาเบา ๆ เท่านั้น ใบหน้าที่บริสุทธิ์และบอบบางของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความฉลาดหลักแหลม

"ฉันกำลังจะแต่งงาน...กับเกรกอรี"

นิ้วมือของวิกกี้ที่กำลังถือหนังสืออยู่กำแน่นเล็กน้อย

ในใจของเธอมีคำพูดของชายหนุ่มเมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

‘อีกไม่นานฉันจะส่งยูเลียนาไปที่อื่น และเธอจะไม่ได้เห็นหน้าของยูเลียนาอีกเลย…’

มุมริมฝีปากของเธอยกขึ้นและยิ้มอย่างเยาะเย้ยออกมา ก่อนจะกลับมาอ่านหนังสือของเธอต่อ

ยูเลียนาไม่คิดว่าเธอจะตอบสนองแบบนี้ เธอคิดว่าวิกกี้จะเสียใจและโกรธเมื่อได้ยินเรื่องนี้!

เธอไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดวงตาของเธอดับมืดลงด้วยความเย็นชา

“วิกกี้ โทมัส ต่อจากนี้ไปฉันจะกลายเป็นคุณนายเกรแฮมโดยชอบธรรม และเธอก็จะเป็นเพียงแค่คนขี้คุกที่ไม่มีใครต้องการ ดังนั้นเธอก็ควรมีสติได้แล้ว! อยู่ให้ห่างจากเกรกอรี และอย่าใช้เวลาทั้งวันเพื่อพยายามแทรกกลางระหว่างเรา ไม่อย่างนั้น…”

“ไม่อย่างงั้นจะทำไม?”

ผู้หญิงคนนั้นพูดออกมาอย่างแผ่วเบา ท่าทางของเธอดูไม่แยแสเลยสักนิด แต่มันกลับแฝงไปด้วยความมั่นคง

ยูเลียนาชะงัก

เธอกัดฟันแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าเธอทิ้งให้เหลือแต่ร่างไร้วิญญานซะ!”

วิกกี้หยุดชั่วคราว ขณะที่เธอกำลังพลิกหน้ากระดาษ

ในท้ายที่สุด เธอก็ได้เงยหน้าขึ้นมามองดูยูเลียนา

ใบหน้าของวิกกี้นั้นสวยงาม แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนที่กล้าหาญ แต่ก็มีความสง่างามและมีเสน่ห์ในแบบของเธอ เธอมีท่าทางที่เย็นชาและบริสุทธิ์ที่ไม่มีใครเทียบได้

เธอมองไปที่ยูเลียนาด้วยความเย็นชาและเย้ยหยัน

“เธอคงเป็นคนที่ค่อนข้างมั่นใจในตัวเองสูงใช่ไหม?”

เธอวางหนังสือลงบนเข่าของเธอ การเคลื่อนไหวของเธอดูอ่อนโยนและนิ่งสงบอย่างชัดเจน ราวกับเด็กนักเรียนหญิงผู้ดี แต่ยูเลียนากลับมองเห็นแววตาที่เย็นชาและนักฆ่าในดวงตาของเธอ

วิกกี้พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ทำไมเธอไม่ลองดูล่ะ? ทำให้ฉันเห็นหน่อยสิว่า เธอจะทำให้ฉันตายโดยไร้ร่างกายที่สมบรูณ์ได้ยังไง?”

"นี่เธอ!"

ยูเลียนารู้สึกโกรธเคืองจนพูดอะไรไม่ออก

เธอไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

เธอรู้ว่าเธอไม่เหมาะสมกับวิกกี้ โทมัส ทั้งในแง่ของกำลังหรือสติปัญญา

ผู้หญิงคนนี้สร้างชื่อให้กับตัวเองบนท้องถนนเมื่อหลายปีก่อน เมื่อยูเลียนายังเป็นเจ้าหญิงผู้มั่งคั่งที่เกียจคร้าน ดังนั้นเมื่อพูดถึงเรื่องการต่อสู้ ทักษะของผู้หญิงคนนี้จึงเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถเทียบได้ในทุกวิถีทาง

แต่เธอก็มีดีอยู่ข้อหนึ่งที่ดีกว่าวิกกี้อย่างแน่นอน

สิ่งนั่นคือยูเลียนาสามารถประนีประนอม และสามารถทำให้ผู้ชายพึงพอใจได้ดีกว่าวิกกี้

ในความเห็นของเธอ ผู้หญิงอย่างวิกกี้มีความสามารถมากเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจที่จะทำให้พวกผู้ชายรู้สึกพึงพอใจมากนัก

สิ่งที่วิกกี้ไม่เข้าใจก็คือ บนโลกใบนี้นั้น ไม่ว่าผู้ชายจะอยู่ในตำแหน่งใด ธรรมชาติของพวกเขาจะไม่เปลี่ยนแปลง

พวกเขาทั้งหมดต้องการผู้หญิงที่จะยอมจำนนต่อพวกเขา เคารพพวกเขา รวมถึงความรักและความเสน่หาจากผู้หญิง

ผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างวิกกี้ จะสามารถชนะใจผู้ชายได้อย่างแท้จริงได้อย่างไร?

เมื่อยูเลียนาพิจารณาถึงเรื่องนี้ เธอเงยหน้าขึ้นและยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ ในขณะที่เธอรู้สึกว่าความคับข้องในใจของเธอได้ลดลงไปบ้างแล้ว

“ฉันยอมรับนะว่าที่เธอพูดมันก็เป็นความจริง ที่ฉันไม่สามารถทำอะไรเธอได้ แต่ไม่ใช่ว่าฉันทำไม่ได้ จะหมายความว่าไม่มีใครสามารถทำได้”

แรงอาฆาตพยาบาทแวบผ่านเข้ามาในดวงตาของเธอ เธอก้าวเข้ามาใกล้วิกกี้ ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อยพลางกระซิบ "วิกกี้ เธอลองเดาดูสิ ถ้าหากว่าเราเกิดความขัดแย้งกันในตอนนี้ เกรกอรีจะเชื่อฉันหรือเชื่อเธอ?"

ดวงตาของวิกกี้สงบลงเมื่อเธอมองไปที่ยูเลียนา ก่อนจะพูดด้วยเสียงต่ำว่า “เธอต้องการอะไรไม่ทราบ?”