บทที่ 819 การยั่วยุ

คนเหล่านั้นส่งเธอออกไป

การลงโทษของพ่อบ้านออสบอร์นถือเป็นความเมตตาต่อทุกคน

อย่างไรก็ตาม วิกกี้ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ

เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอรู้สึกว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเจียน่าไม่น่าจะใช่คนที่จะทำอะไรเช่นนั้นได้

แต่ในเวลานี้หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่เธอ แม้แต่วิกกี้เองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ ดังนั้นสิ่งที่เธอทำได้คือการปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้นไป

ในที่สุดเรื่องขบขันก็จบลง

วิกกี้รู้สึกเพลียเล็กน้อย จึงบอกให้แอนเดรียพาเธอกลับไปที่ห้องของเธอ

เมื่อเธอเดินผ่านทางเดิน เธอก็เห็นเรน่าและสาวใช้อีกสองสามคนกำลังจะไปส่งเจียน่า พวกเขาออกจากห้องของคนรับใช้ และมุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าหลัก

เจียน่าถือกระเป๋าเดินทางที่ดูธรรมดาเอาไว้ในมือและสะพายกระเป๋าเป้เอาไว้ข้างหลัง สิ่งเหล่านั้นคงจะเป็นสมบัติของเธอทั้งหมด

เธอยังคงร้องไห้และยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา

ในเวลาเดียวกัน เธอก็พยักหน้าราวกับว่าเธอเข้าใจในสิ่งที่เรน่า และคนอื่น ๆ พูด

วิกกี้ถอนหายใจ ในขณะที่เธอมองเห็นเช่นนั้น

จากนั้นเธอก็หันหลังกลับและมุ่งหน้าไปยังห้องของเธอ

เมื่อเรื่องวุ่นวายทั้งหมดเกิดขึ้น เธอจึงไม่มีอารมณ์ทานอาหารกลางวัน

ในตอนบ่ายเธอฝึกปาลูกดอกอยู่ในห้องของเธอเป็นเวลาสองชั่วโมง และไม่ได้ออกจากห้องจนถึงเวลาของอาหารเย็น

เมื่อฤดูร้อนมาถึง พระอาทิตย์จึงตกช้าลง คฤหาสน์ถูกสร้างขึ้นที่ริมแม่น้ำและยังอยู่บนที่สูง ดังนั้นสถานที่แห่งนี้จึงไม่ร้อนในฤดูร้อน

ในตอนเย็นหลังจากที่พระอาทิตย์ตกดินแล้ว น้ำในแม่น้ำก็พัดพาลมเย็นสดชื่นผ่านเข้ามา

วันนี้วิกกี้อารมณ์ดี เธอไม่ได้ทานอาหารในห้องของเธอ และแน่นอนว่าเธอจะไม่ไปทานอาหารกับยูเลียนาที่ห้องอาหารในอาคารเสริม ดังนั้นเธอจึงบอกให้แอนเดรียนำอาหารเย็นของเธอไปให้ที่ระเบียงชั้นสอง

ระเบียงที่ชั้นสองหันหน้าออกไปทางแม่น้ำ ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาหนึ่งทุ่มที่ท้องฟ้ายังคงไม่มืดมิด แต่สถานที่ก็ถูกส่องประกายไปด้วยแสงไฟแล้ว

แสงจันทร์ได้เคลื่อนที่ขึ้นมาบนท้องฟ้าและสะท้อนเงาลงในแม่น้ำ

วิกกี้เกียจคร้านเกินกว่าที่จะปรับเปลี่ยนที่นั่ง เธอจึงนั่งอยู่บนรถเข็นและทานอาหารเย็นอย่างอารมณ์ดี เธอกำลังเพลิดเพลินกับวิวของแม่น้ำและบรรยากาศ

แอนเดรียไม่ได้ทานอาหารร่วมกับเธอ เพราะว่าเธอทานมาเรียบร้อยแล้ว เธอจึงอยู่ที่นั่นเพื่อช่วยเหลือวิกกี้

วิกกี้ไม่ได้รู้สึกดีกับสถานะเช่นนี้มากนัก และที่สำคัญเธอเองก็ไม่ชอบทำตัวให้เหมือนกับเจ้านายหนุ่มเจ้ากี้เจ้าการดังเช่นเกรกอรี

ดังนั้นวิกกี้จึงต้องการให้แอนเดรียนั่งลงเพื่อพูดคุยกับเธอ ถึงแม้ว่าแอนเดรียจะไม่ต้องการทานอาหารอีกก็ตาม

อย่างไรก็ตาม แอนเดรียยืนกรานปฏิเสธและบอกกับวิกกี้ว่า ถ้าต้องการคุยกับเธอ เธอสามารถยืนคุยกับวิกกี้ได้

วิกกี้ได้ฟังเช่นนั้นเธอจึงไม่บังคับ

สายลมยามค่ำคืนพัดมาอย่างแผ่วเบา และอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร บรรยากาศดูสวยงามและเงียบสงบ

วิกกี้ทานอาหารคนเดียว ในขณะที่เธอพูดคุยกับแอนเดรีย พวกเธอสนทนาเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์ และวิกกี้ก็ยังได้รับฟังแอนเดรียเล่าเรื่องครอบครัวของเธอเช่นกัน

จากนั้นวิกกี้ก็ได้รับรู้ว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า

แอนเดรียเติบโตขึ้นในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเธอเองก็จำไม่ได้ว่า พ่อแม่ที่ให้กำเนิดเธอมานั้นมีหน้าตายังไง

เธอจำได้เพียงว่าเมื่อเธอยังเป็นเด็ก ครอบครัวของเธอยากจนมากและต้องหาเช้ากินค่ำ

อยู่มาวันหนึ่งเธอก็ล้มป่วย และร่างกายของเธอก็ร้อนจัดจนปวดหัวอย่างรุนแรง

ในความจำคร่าว ๆ เธอจำได้ว่าแม่ของเธอนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงตลอดทั้งคืน จนเช้าวันรุ่งขึ้น แม่ของเธอก็อุ้มเธอไปในเมือง และทิ้งเธอเอาไว้ที่ทางเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า