บทที่ 83 เธอไม่เคยยอมรับ

สัญชาตญาณแนะนำให้มีอาต้องล้างแค้น แต่ถูกครูใหญ่หยุดด้วยการยกแขน เขาขมวดคิ้วและมองไปรอบ ๆ ก่อนจะจ้องไปที่เจเน็ต

“เจเน็ต แฮนค็อก บอกฉันสิเกิดอะไรขึ้น?" เจเน็ตให้รายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ด้วย

ปัจจุบันมากเธอจึงนำเสนอคำบรรยายที่ตรงไปตรงมาและยุติธรรมโดยไม่ต้องพูดถึงหรือบิดเบือนข้อเท็จจริง ด้วยเหตุนี้โอลิเวอร์เลยขมวดคิ้ว

“ดังนั้น เซลีนคุณเชื่อว่าเนลล์ขโมยลายพิมพ์ต้นฉบับของคุณเมื่อห้าปีก่อนโดยตั้งใจและจะล้างเรื่องอื้อฉาวในคืนนี้และใส่ร้ายคุณแทน ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่คุณส่ง มีอาไปขโมยเอกสาร” เซลีนตัวแข็งทื่อ

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็หายใจเข้าลึก ๆ เมื่อถึงจุดนั้นการโต้แย้งก็ไร้ผล ดังนั้นเซลีนจึงตอบว่า

“ฉันยอมรับว่าฉันเล่าให้เธอฟังว่าเนลล์เอาต้นฉบับมาและอาจใช้มันต่อต้านฉัน แต่ฉันไม่เคยบอกให้เธอขโมยเพื่อฉัน ฉันรู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของเธอในคืนนี้ ถ้าฉันรู้ฉันจะหยุดเธอ” ครูใหญ่ยกแขนขึ้นเพื่อให้เธอหยุดพูด จากนั้นเขาก็หันไปมองที่เนลล์

"แล้วคุณล่ะ? เรื่องในเวอร์ชันของคุณเป็นยังไง? " เนลล์เม้มริมฝีปากของเธอให้เป็นรอยยิ้มประชดประชัน

“คุณบอกว่าฉันขโมยงานต้นฉบับของคุณ ... เซลีน เจนนิงส์ คุณบอกฉันได้ไหมว่าฉันขโมยมันไปเมื่อไหร่?” เซลีนขมวดคิ้ว

"ฉันจะรู้ได้อย่างไร?"

“คุณบอกใครบางคนตามความสบายของคุณและใส่ร้ายฉันโดยที่คุณไม่รู้ด้วยซ้ำ?” เซลีน

“ ... ” เธอใช้เวลาชั่วครู่เพื่อฟื้นความสงบก่อนจะกระพริบยิ้ม

“ดี ฉันละเลยการตัดสินใจของฉันทำให้คุณเกิดความไม่ยุติธรรม สำหรับเรื่องนี้ฉันขอโทษอย่างจริงใจ อย่างไรก็ตามคุณไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่คุณทำเมื่อห้าปีก่อน! ฉันแค่แสดงให้เห็นถึงความกลัวที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์นั้นและกังวลว่าคุณจะเป็นเหมือนก่อนหน้านี้โดยไม่หยุดที่จะใส่ร้ายฉันไว้ ฉันอาจจะอ่อนไหวไปหน่อย แต่คุณยกโทษให้ฉันได้ไหม?”

เมื่อเซลีนพูดถึงเรื่องราวความยินดีก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ เนลล์อาจกดดันให้มีอาเปิดเผยว่าเซลีนเป็นคนที่ขัดขวางความสัมพันธ์ของเจสันและเนลล์ แต่แล้วยังไงล่ะ? ในโลกแห่งความรักสิ่งที่ไม่สมหวังคือ 'ผู้หญิงอีกคน'! ในที่สุดเซลีนก็ได้ เห็นมัน บทสนทนาที่พวกเขาคุยกันก่อนหน้านี้ในห้องบอลรูมเป็นเพียงการกล่าวโทษเธอ อา! เธอได้ทำลายต้นฉบับเดิมไปแล้ว จะมีต้นตำรับที่ไหนบนโลกอีก?

ตราบใดที่เซลีนยังคงยึดติดกับเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนเนลล์ไม่สามารถพลิกกระแสได้แม้ว่าเธอจะพยายามอย่างเต็มที่แล้วก็ตาม ตามที่เธอสงสัยความคิดเห็นของผู้คนก็เริ่มสั่นคลอน

“มันสมเหตุสมผลดี กัดครั้งเดียวอายสองครั้ง เป็นเรื่องปกติที่จะเก็บงำความสงสัยไว้ "

“ฉันเดาว่านี่เรียกว่าหวาดระแวง?”

“อะไรกันครอบครัวนี้? พลิกผันมากมาย”

อาจารย์ใหญ่มองอย่างไม่พอใจด้วย เขาตระหนักถึงเหตุการณ์ในช่วงนั้น อย่างไรก็ตามโดยเหตุผลแล้วปีต่อ ๆ ไปควรจะสงบลงหลังจากพายุ!

อย่างไรก็ตามโอลิเวอร์ไม่ได้พูดอะไรนอกจากมองไปที่เนลล์ เนลล์โค้งมุมริมฝีปากขณะที่เธออธิบายแต่ละคำอย่างระมัดระวัง

“ดูเหมือนฉันจะจำได้ว่าฉันไม่ได้ยอมรับว่าฉันต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน” เธอยับยั้งความโกลาหลรอบ ๆ ราวกับว่าฝูงชนต้องใช้เวลาในการรับข้อมูลใหม่ ใบหน้าของเซลีนเปลี่ยนสีเล็กน้อย เนลล์พูดซ้ำ ๆ อย่างแผ่วเบา