บทที่ 849 ขอคืนดี

วิกกี้ตื่นตระหนก เธอเริ่มเหนื่อยที่พยายามจะผลักเกรกอรีออกไป แต่ร่างกายของเขาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว แถมเธอยังคงได้รับอาการบาดเจ็บ เธอมีแรงที่จะจัดการกับมันได้อย่างไร?

ในที่สุดเธอก็หมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านเขา ราวกับว่าพละกำลังของเธอได้ถูกดูดกลืนไปจากความรักในหัวใจของเธอ แม้แต่หัวใจของเธอก็ไม่สามารถที่จะหยุดเขาไว้ได้

หลังจากนั้นอีกไม่นาน ในที่สุดเกรกอรีก็ปล่อยเธอไป

ในขณะนั้นร่างกายของวิกกี้ก็ดูอ่อนแอลง ดวงตาของเธอรู้สึกพร่ามัวราวกับว่ามีชั้นหมอกมาปกคลุมเอาไว้ หากเทียบกับตัวตนที่ดุร้ายตามปกติของเธอแล้ว ด้านที่ละเอียดอ่อนของเธอจึงมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้ชวนหลงใหล

เกรกอรีเช็ดเบา ๆ ไปที่มุมริมฝีปากของเธอ

เขาได้พูดเบา ๆ “วิก ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม? สิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเธอก็เกี่ยวข้องกับฉันด้วย”

วิกกี้เธอไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไร?

เธอมองเขาอย่างสับสน เพราะเธอไม่เข้าใจในคำพูดของเขา

ทันใดนั้นเกรกอรีก็จับมือของเธอเอาไว้ วิกกี้สัมผัสได้ถึงชั้นผิวหนังที่หยาบกระด้างบาง ๆ บนฝ่ามือของเธอ จึงเกิดความรู้สึกแปลก ๆ เข้ามาในหัวใจของเธอ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “กลับกันเถอะ ตกลงไหม?”

วิกกี้รู้สึกชะงักอย่างแปลกใจ

เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงสามารถเปลี่ยนหัวข้อของการสนทนาได้อย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านั้นเขากำลังพูดถึงว่า เขากังวลเกี่ยวกับขาของเธอ อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ หัวข้อนี้ก็เกี่ยวกับการปรองดอง

เธอขมวดคิ้ว ในขณะที่เธอก็ส่ายหัวไปมา

“ไม่เป็นไร”

เกรกอรี่รู้ว่าเธอคงจะไม่เห็นด้วยกับคำขอของเขาในทันที แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ เช่นกัน เขาจึงถามเธอว่า “ทำไมถึงไม่เป็นไร?”

วิกกี้ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

เขามองไปที่แววตาของเธอ บรรยากาศเหล่านั้นช่างโรแมนติกอย่างไม่ต้องสงสัย เนื่องจากหนึ่งในนั้นกำลังมองอีกคนจากบนที่สูง

ความคิดของเขาไม่ได้โรแมนติกขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่อยู่ในบรรยากาศเหล่านั้นก็ตาม

เกรกอรีจ้องมองไปที่เธอและถามว่า “เธอยังโกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสี่ปีที่แล้วอยู่หรือเปล่า?”

ทุกอย่างดูเรียบร้อยดี ก่อนที่เขาจะพูดถึงเรื่องนี้ และในเมื่อเขาหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมา ความทรงจำที่ไม่น่าจดจำก็เริ่มปรากฏขึ้นในจิตใจของวิกกี้ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้เธอหงุดหงิดได้อย่างง่ายดาย

เธอขมวดคิ้วและพูดว่า “เกรกอรี ฉันเคยติดคุกมาแล้วสี่ปี”

เขาพยักหน้า "ฉันรู้"

“นายคิดว่าฉันจะยอมกลับไปคบกับนายอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ?”

เกรกอรี เขายิ้มออกมา

เขาโอบกอดใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน และพูดออกมาว่า “ฉันขอโทษ ถ้าฉันขอโทษเธอตอนนี้ เธอจะยังยกโทษให้ฉันอยู่ไหม?”

วิกกี้พูดไม่ออก

เขาเลิกคิ้วขึ้นและพูดต่อไปว่า “บางทีเธออาจจะคิดถึงเรื่องอาชญากรรมและจับฉันเข้าคุกไปด้วยก็ได้นะ? แล้วฉันจะต้องทำยังไงกับสี่ปีที่ผ่านมา เพื่อเป็นการขอโทษ”

วิกกี้ไม่ได้คาดคิดว่าชายคนนี้จะดื้อรั้นเช่นนี้ เธอโกรธเขาและพยายามที่ผลักเขาออกไป

เธอพยายามผลักเขาแล้ว แต่เขาก็ไม่ขยับเขยือนเลย

เธอยอมแพ้และพูดว่า “เกรกอรี ฉันไม่ได้ต้องการให้นายจะต้องมาติดคุก แต่ว่าฉันก็ไม่สามารถลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตได้”

เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “เมื่อก่อนฉันเคยไว้ใจนายหมดทุกอย่าง ฉันเคยรักนาย แต่สิ่งที่ฉันได้รับคือการทรยศและความหวาดระแวงจากนาย ในตอนแรกฉันเคยอธิบายให้นายฟังไม่รู้จักกี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนนับไม่ถ้วน ว่าฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าผู้หญิงคนนั้น แต่สุดท้ายนายก็ไม่เชื่อฉัน นายยังส่งฉันเข้าไปในคุก แล้วตอนนี้นายต้องการให้ฉันกลับมารักนาย ฉันขอโทษ แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้”

เพราะนั่นคือความละเอียดอ่อนภายในใจของเธอ

จากสิ่งที่เธอเห็นในตอนนี้ เกรกอรีดูหดหู่เป็นอย่างมาก

เขามองดูเธอและถามว่า “เธอต้องทนทุกข์ทรมานในคุกตลอดสี่ปีที่ผ่านมาใช่ไหม?”

วิกกี้หยุดคิดไปสักพัก แล้วเธอก็ตอบว่า “ไม่”

เธอได้อยู่ในห้องขังส่วนตัว

นอกจากอิสรภาพแล้ว เธอได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องการ

เกรกอรีพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ถ้าฉันคิดว่าเธอฆ่าชาน่าจริง เธอจะได้เข้าไปอยู่ในคุกสี่ปีที่ผ่านมาได้อย่างสบาย ๆ ได้ยังไง? เธอคิดว่าฉันเต็มใจ เพื่อที่จะให้เธออยู่เคียงข้างฉันจริง ๆ เหรอ? เธอคือคนที่ถูกกล่าวหาว่าฆ่าลูกพี่ลูกน้องของฉันนะ

ดวงตาของวิกกี้เบิกกว้างออกมาด้วยความตกใจ