บทที่ 854 สถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจ

หัวใจของวิกกี้สั่นสะท้านเมื่อเห็นว่าเขาบีบยาออกมา ราวกับว่าเขากำลังจะช่วยเธอทายา เธอจึงรีบพูดขึ้นว่า “นายไม่ต้องทาให้ฉัน ฉัน...เดี๋ยวฉันจะทาเอง"

เกรกอรีหยุดชั่วคราวและมองดูเธออย่างเยาะเย้ย

“แน่ใจเหรอว่าทำเองได้?”

เอ่อ...วิกกี้มองลงไปที่ขาที่บวมของเธอ และเธอก็เห็นว่ามันค่อนข้างยากที่เธอจะทำเอง

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ต้องการความช่วยเหลือจากชายผู้นี้ ดังนั้นเธอจึงพูดขึ้นว่า "ฉันจะขอให้แอนเดรียช่วยฉัน หรืออาจจะให้หมอช่วยก็ได้"

เกรกอรีเย้ยหยัน

“แอนเดรียเป็นแค่สาวใช้ แล้วเธอจะรู้เรื่องนี้ดีหรือเปล่า?”

หลังจากหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เขาก็เสริมว่า “เธอคิดว่าหมอที่นี่มีเวลาว่างมากพอที่จะช่วยเธอทายาที่เท้าหรือยังไง? หมอไม่ต้องรักษาคนไข้คนอื่นแล้วเหรอ?”

วิกกี้ตกตะลึง

เธอสับสนเล็กน้อยกับคำพูดของเขา

หมอหญิงผู้นี้ที่อยู่ในคฤหาสน์ไม่ได้ถูกจ้างมาเพื่อดูแลอาการบาดเจ็บของเธอโดยเฉพาะอย่างนั้นเหรอ?

ยังมีผู้ป่วยรายอื่นที่อยู่ในคฤหาสน์ เพื่อให้เธอรักษาอย่างนั้นเหรอ?

วิกกี้ไม่รู้แน่ชัดเธอจึงไม่กล้าโต้เถียง

แต่ก่อนที่เธอจะรู้ตัว ชายผู้นั้นก็ได้ทายาที่ขาให้เธอแล้ว

ฝ่ามือของเขาใหญ่และกว้าง มันมีความหยาบเล็กน้อย และเป็นความหยาบที่เกิดจากการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มานานหลายปี

ยาทาได้เลื่อนผ่านผิวหนังที่บอบบางของเธอจนเธอรู้สึกชา

เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้ไม่ได้ล่วงเกินเธอเลย แต่เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ถูก

ราวกับว่าเธอจะต้องกัดฟัน เพื่อห้ามตัวเองจากการคร่ำครวญเบา ๆ

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

ในขณะที่เกรกอรีจดจ่ออยู่กับการถูครีมที่ขาของเธอ เขาก็ให้ความสนใจกับใบหน้าของเธอเช่นกัน

เขาเห็นว่าใบหน้าของหญิงสาวตัวเล็ก ๆ นั้นกำลังแดงราวกับลูกแอปเปิ้ลสองลูก จากนั้นรอยยิ้มก็เปล่งประกายผ่านดวงตาของเขา

อันที่จริงความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้บนมือทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงเช่นกัน

เขากำลังเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่เขาชอบ ดังนั้นจะมีผู้ชายสักกี่คนที่จะสามารถยับยั้งตัวเองในสถานการณ์เช่นนี้ได้?

อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าในเวลานี้วิกกี้ยังคงไม่ยอมรับเขาอย่างเต็มที่ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถทำอะไรเกินเลยเพื่อทำให้เธอขุ่นเคืองมากขึ้นไปอีก

เกรกอรีทายาให้เธออย่างรวดเร็ว

ขาของเธอที่บวมก็ลดลงเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็วางขาของเธอกลับไว้ใต้ผ้าห่ม และจับขาอีกข้างของเธอเอาไว้

“เมื่อกี้ขานี้เป็นตะคริวหรือเปล่า?”

วิกกี้ตกตะลึง และพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

เกรกอรีจับข้อเท้าของขาอีกข้างหนึ่ง แล้วนวดให้เธออีกครั้ง

วิกกี้เงียบไป เธอไม่ต้องการให้เขาทำต่อ แต่เธอคิดว่าถ้าเธอปฏิเสธความพยายามทั้งหมดของเขา เธอจะดูเนรคุณเล็กน้อย

ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้เขาทำต่อไป

เกรกอรีลูบเท้าของเธออยู่ครู่หนึ่งจนแน่ใจว่าอาการปวดตะคริวผ่านไปแล้ว เขาก็วางขาของเธอลง

วิกกี้ขดขาทั้งสองข้างกลับเข้าไปในผ้าห่มทันที

ในเวลานี้ร่างกายของเธอได้หดเล็กลงอยู่ภายใต้ผ้าห่ม มีเพียงใบหน้าของเธอเท่านั้นที่โผล่ออกมา เธอมองดูเขาอย่างระแวดระวัง

“ตอนนี้นายก็ทายาให้ฉันเสร็จแล้ว นายจะออกไปได้หรือยัง?”

เกรกอรีตกใจ

เขาครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ

จากนั้นเขาก็เยาะเย้ยออกมา

“เธอใช้ฉันเสร็จแล้ว เธอก็อยากจะไล่ฉันออกไปทันที เธอใจร้ายเกินไปหรือเปล่า?”

วิกกี้เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “แต่ฉันไม่ได้บอกให้นายมา”

เธอกำลังพูดความจริง

จู่ ๆ เกรกอรีก็อารมณ์เสียขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น

เขาหยุดเดิน ในขณะที่เขากำลังจะจากไป เขาหันหลังกลับมาและเอนตัวลงไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ เขาจ้องมองเธออย่างเย็นชา

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นผู้หญิงที่ไร้หัวใจเช่นนี้ เธอเชื่อไหมว่าฉันสามารถเปลื้องผ้าเธอได้ มาดูกันว่าเธอยังจะกล้าไล่ฉันออกไปอีกไหม”