บทที่ 875 ความคิดมากของเธอ

ไม่นานหลังจากที่เกรกอรีได้รับข้อความ เขาก็ส่งคนมาหาเธอทันที

วิกกี้รอได้ไม่นาน ฮาโรลด์ก็มาถึง

เขาเคาะประตูด้านนอกอย่างแผ่วเบา เมื่อเห็นว่าเป็นเขาวิกกี้จึงลุกไปเปิดประตูให้ทันที จากนั้นเธอก็ส่งขวดน้ำมันหอมระเหยให้กับเขาไป

บางทีอาจจะเป็นเพราะเธอกำลังอยู่ในชุดนอน และพวกเขาก็อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวซึ่งเป็นห้องนอนของเธอ ฮาโรลด์จึงก้มหน้าลง และไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองเธอมากนัก

หลังจากได้รับขวดน้ำมันมาแล้ว เขาก็รับฟังคำสั่งของวิกกี้มาว่า “คุณช่วยตรวจสอบส่วนผสมของน้ำมันขวดนี้ให้ฉันหน่อย และแจ้งฉันทันทีหลังจากที่ผลออกมาแล้ว”

ฮาโรลด์พยักหน้าตกลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันหลังเดินกลับไป

จากนั้นวิกกี้ก็ปิดประตูลง

หลังจากส่งขวดน้ำมันออกไปแล้ว เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนี้เธอรู้สึกง่วงนอนมาก ในขณะที่เธอนอนลงบนเตียง เธอก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น ตอนทานอาหารเช้า ในห้องอาหารมีเพียงแค่เกรกอรีกับวิกกี้เท่านั้น ทั้งสองคนถูกปลูกฝังมาว่าไม่ให้พูดคุยกันในขณะที่รับประทานอาหาร ดังนั้นบนโต๊ะอาหารจึงเงียบกริบ

จนกระทั่งหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ วิกกี้ก็พูดขึ้นมาว่า “ฉันมีอะไรจะคุยกับนาย”

เกรกอรีมองมาที่เธอแล้วค่อย ๆ วางถ้วยน้ำชาในมือลง “ไปคุยกันที่ห้องอ่านหนังสือกันเถอะ”

ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นและเข็นรถเข็นของเขาไปที่ห้องอ่านหนังสือ

หลังจากที่เข้าไปในห้องอ่านหนังสือแล้ว เธอก็หันไปปิดประตูก่อนจะกลับมานั่งลงบนโซฟา เธอพูดว่า “ตอนที่นายได้รับบาดเจ็บ เป็นช่วงที่ยุ่งวุ่นวายมาก จึงมีบางอย่างที่ฉันไม่สามารถบอกนายได้”

เกรกอรีมองมาที่เธอ “เรื่องอะไรเหรอ?"

เธอหยิบแผนที่ที่เขาวาดไว้ก่อนหน้านี้ออกมาแล้วพูดว่า “แผนที่นี้มีลวดลายเดียวกันกับหยกของนาย และแอนเดรียบอกว่าเธอเคยเห็นมันมาก่อน”

เกรกอรีหยุดนิ่งไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

นอกจากเขาแล้ว แม้แต่ตัวของวิกกี้เอง ก็ยังแปลกใจตอนที่ได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรก

แต่ผู้ชายคนนั้นก็กลับมามีสติได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาดูสุขุม และหลังจากนั้นได้เพียงแค่ครู่เดียว เขาก็ถามด้วยเสียงต่ำว่า “มันเกิดอะไรขึ้น?”

วิกกี้ส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน จำวันที่นายเอาเอกสารมาให้ฉันอ่าน ก่อนที่นายจะเดินทางไปยังเมืองใกล้เคียงได้ไหม? ตอนนั้นฉันกำลังอ่านมันอยู่ แล้วแอนเดรียก็บังเอิญเข้ามาเห็นรูปในเอกสารนี้เข้า”

“ก็ตามที่เธอบอก เธอรู้สึกคุ้นเคยกับลวดลายบนหยกในภาพ เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็จำไม่ได้ว่าที่ไหน”

“ตอนแรกฉันสงสัยว่าบางทีเธออาจแค่เข้าใจผิด แต่ต่อมา เมื่อเราพบว่ามีสายลับปะปนอยู่กลุ่มบอดี้การ์ด แล้วก็มีรอยสักแผนที่นั้นอยู่บนตัวเขาด้วย ฉันรู้ว่าลวดลายแบบนั้นไม่ได้มีอยู่แค่เพียงชิ้นเดียวแน่ ๆ”

“มันน่าจะมีมากกว่าหนึ่งคนที่เห็นมัน ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่แอนเดรียจะไปเห็นมันมาจากที่อื่น”

เกรกอรีขมวดคิ้ว เขาเงียบและไม่พูดอะไร วิกกี้รู้ว่าเขากำลังคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของเรื่องนี้อยู่

เวลาผ่านไปนานพอสมควร ในที่สุดเขาก็พูดว่า “สาวใช้ของเธอยังจำมันไม่ได้อีกเหรอ?”

วิกกี้ส่ายหัวปฏิเสธ

เกรกอรีเงียบไปอีกครั้ง

วิกกี้พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ฉันหมายถึง… เราควรจะส่งคนไปตรวจสอบบ้านเกิดของเธอดีไหม? ฉันได้ยินมาว่าหลังจากที่เธอจบการศึกษาจากโรงเรียนในบ้านเกิด เธอก็มาทำงานที่นี่หลังจากได้รับการแนะนำจากคนรู้จัก เธอยังเด็ก และคงไม่ได้ย้ายที่อยู่ไปมาหลายที่ ฉันคิดว่าเราน่าจะสามารถตรวจสอบเกี่ยวกับเธอได้ทั้งหมด และดูว่าเราจะพบเบาะแสอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า”

เกรกอรีตอบเสียงต่ำ “เราทำได้ แต่…”

เขาหยุดไปชั่วครู่ วิกกี้เลิกคิ้วและเดาว่า “นายกลัวว่าเราจะทำให้ศัตรูรู้ตัวโดยไม่ได้ตั้งใจเหรอ?”