บทที่ 878 เติมเต็มความปรารถนาของเธอ

วิกกี้ไม่สนใจและพยักหน้าตอบรับ “ไปเถอะ”

แอนเดรียเดินออกไปพร้อมกับโทรศัพท์ของเธอ

ในขณะที่วิกกี้มองดูร่างผอมเล็กเดินจากไป ร่องรอยของความอ่อนโยนและความเสน่หาก็ผุดขึ้นมาในใจของเธอ

ทำไมเธอถึงรู้สึกดีกับแอนเดรียแบบนี้?

ตลอดระยะเวลานี้แอนเดรียได้ดูแลเธออย่างดีมาโดยตลอด ซึ่งสิ่งนี้มันทำให้เธอพอใจมาก

ที่จริงแล้ว มันก็มีอีกเหตุผลหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าวิกกี้จะมองผ่านแอนเดรีย และรู้จักเจนนี่ในตัวของเธอ

ทั้งสองคนเป็นเด็กสาวที่เปรียบเสมือนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง พวกเธออยู่ในวัยสาวที่แสนสดใสและสวยงามที่สุด พวกเธอทั้งคู่ยังมีบุคลิกที่แข็งแกร่ง พวกเธอเกิดมาจากโคลนแต่ยังไม่เปื้อน และเต็มไปด้วยความหวังเพื่ออนาคต แตกต่างไปจากเธออย่างสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม เจนนี่เธอได้ตายไปแล้ว เธอได้เสียชีวิตเพื่อวิกกี้ก่อนที่วิกกี้จะมีโอกาสที่จะได้ทำดีกับเธอ

วิกกี้ไม่รู้ว่าจิตวิทยาแปลกประหลาดเหล่านั้นเป็นอย่างไรในที่ทำงาน แต่ในบางครั้งเธอมองดูร่างเรียวเล็กของแอนเดรีย และดูเหมือนจะเห็นเจนนี่อยู่ในตัวของเธอจริง ๆ มีบางอย่างที่เธอไม่สามารถชดเชยให้กับหล่อนได้อีกต่อไป

แต่ในกรณีนี้ เธอจะปล่อยให้หญิงสาวที่ทำให้เธอนึกถึงเจนนี่ ได้มีช่วงเวลาที่ดีและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ด้วยวิธีนี้ถือว่าเป็นการตอบแทนเจนนี่อีกรูปแบบหนึ่งสำหรับเธอ

ความคิดของวิกกี้ล่องลอยไปไกลเล็กน้อย และในเวลานี้ ผู้ช่วยของร้านกลับมาพร้อมชุดเดรสแล้ว เธอยิ้มอย่างสุภาพและให้เกียรติ “คุณผู้หญิง อยากลองตอนนี้เลยไหมคะ”

วิกกี้ส่ายหัว “ชุดนี้ไม่ใช่สำหรับฉัน แต่สำหรับน้องสาวของฉัน คุณสามารถวางเอาไว้ที่นี่ก่อน ตอนนี้เธอออกไปรับโทรศัพท์”

เดิมทีผู้ช่วยร้านคิดว่าเด็กผู้หญิงที่เดินตามวิกกี้ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบายใจนั้นเป็นแค่สาวใช้ หรือคนรับใช้เพราะรูปร่างหน้าตาของเธอ ดูเหมือนว่าเธอมาจากชนบทเพราะการกระทำของเธอดูเหมือนเด็กสาวจากครอบครัวเล็ก ๆ

หลังจากที่ได้ยินวิกกี้พูดแบบนี้ ผู้ช่วยร้านก็รู้ว่าหล่อนเป็นน้องสาวของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธออดไม่ได้ที่จะเบ่งบานมากขึ้นอีกเล็กน้อย และเธอก็พยักหน้าตอบรับ "ได้เลยค่ะ"

เธอใช้เวลาประมาณสามถึงสี่นาทีก่อนที่แอนเดรียจะกลับมา

ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามรักษารอยยิ้มของเธอไว้เมื่อเธอกลับมา แต่วิกกี้ก็มองเห็นร่องรอยของความเศร้าโศก และมีบางสิ่งผิดปกติในดวงตาของเธอ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

แอนเดรียส่ายหัว “ไม่มีอะไรหรอก แค่… มันเป็นโทรศัพท์จากที่บ้าน”

เธอฝืนยื้มเล็กน้อย ในขณะที่เธอเอามือสัมผัสที่หัวของเธอ และพูดว่า “มันก็เหมือนเดิม ฉันจะไม่สนใจกับมันอีกแล้ว”

วิกกี้ขมวดคิ้ว เท่าที่เธอรู้ไม่มีใครอยู่ในบ้านของแอนเดรีย เนื่องจากเด็กผู้หญิงคนนี้เธอคือเด็กกำพร้า และเติบโตขึ้นมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า 'บ้าน' ที่เธอพูดถึงหมายถึงคือสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตาม วิกกี้ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากเท่าไรนัก เธอจึงตบที่ไหล่ของแอนเดรีย “อย่าไปคิดมากเกี่ยวกับมัน พวกเราสามารถพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้ในครั้งหน้า ถ้าหากว่ามีอะไรเกิดขึ้น”

จากนั้นเธอก็โบกมือไปยังชุดที่วางไว้และพูดว่า “ไปลองดูกันเถอะ”

แอนเดรียพยักหน้าตอบรับ

ผู้ช่วยของร้านหยิบชุดแล้วพาเธอไปที่ห้องลองเสื้อ

ขณะที่แอนเดรียอยู่ในห้องลองเสื้อ วิกกี้พบว่าตัวเองเบื่อที่จะนั่งรอ ดังนั้นเธอจึงยืนขึ้นและเดินไปรอบ ๆ ร้าน

บอดี้การ์ดที่มากับพวกเขาโดยปกติแล้วจะไม่เข้าไปในร้าน เพราะจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจและทำให้คนอื่นรู้สึกไม่สบายใจ แต่พวกเขาไม่กล้ายืนไกลเกินไป และยังคงรออยู่ที่ด้านนอกทางเข้า แต่หากมีการเคลื่อนไหวข้างในร้าน พวกเขาสามารถวิ่งเข้าไปได้ในทันที

วิกกี้เดินเล่นอยู่พักหนึ่ง แต่เธอก็ไม่เห็นสิ่งที่เธอชอบ เมื่อเธอเห็นเจ้าของร้านอีกสองคนเดินตามหลังเธอไป เธอจึงโบกมือและพูดว่า “ไปทำงานของคุณเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันแค่อยากจะมองไปรอบ ๆ”

ทั้งสองคนนี้ดูไม่ค่อยสุภาพมากนัก และยิ้มมากเกินไป “ตกลงค่ะ ถ้าคุณผู้หญิงมีอะไรให้เราช่วยเรียกหาเรานะคะ”

"ได้เลยค่ะ" วิกกี้พยักหน้าตอบรับ และเขาทั้งสองก็จากไป