บทที่ 881 มันไม่คุ้มค่า

วิกกี้ไม่รู้ว่าเธอจินตนาการไปเองหรือเปล่า แต่เธอคิดว่าแอนเดรียแตกต่างไปจากเมื่อก่อนเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเธอจะมีความคิดมากมายอยู่ภายในใจ

มันเกิดอะไรขึ้น?

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้พวกเธออยู่ข้างนอก และแอนเดรียปฏิเสธที่จะพูดอะไร ดังนั้นเธอจึงทำอะไรไม่ได้เช่นกัน

เมื่อพวกเขาซื้อของเสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว วิกกี้แนะนำให้พวกเขาไปทานอาหารที่ไหนสักแห่งในบริเวณใกล้เคียง

ในที่สุดพวกเขาก็เลือกร้านอาหารระดับไฮเอนด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหาร แอนเดรียไปเข้าห้องน้ำก่อนที่เธอจะเข้ามา

วิกกี้ให้โจนาธานและคนอื่น ๆ นั่งในบูธถัดไป ในขณะที่แอนเดรียและเธอนั่งในบูธเดียวกัน จากนั้นทุกคนก็นั่งลงและเริ่มสั่งอาหาร อาหารในแต่ละจานมีปริมาณค่อนข้างน้อย ดังนั้นเธอจึงสั่งหลายอย่าง และเธอก็ได้สั่งมันให้กับแอนเดรียในสิ่งที่เธอคิดว่าแอนเดรียน่าจะชอบ รวมไปถึงชาอีกหนึ่งโถ

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งภายในห้องน้ำ แอนเดรียถือโทรศัพท์ของเธอด้วยความกระวนกระวายและเดือดดาลด้วยความโกรธ “แน่ใจนะว่าจะไม่ช่วยฉัน?”

อีกด้านหนึ่ง เสียงของชายผู้นั้นต่ำและมีความโกรธ “ไม่ใช่ว่าฉันไม่ต้องการช่วยเธอ แอมเบอร์ แต่ว่าความสัมพันธ์ของเราจะต้องเป็นความลับ ถ้าหากว่าฉันเคลื่อนไหวตอนนี้ ทุกคนจะรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของฉัน แล้วแผนการที่เหลือจะเป็นยังไงต่อไป? เธอจะต้องมองในมุมกว้าง!”

“ฉันไม่สนภาพมุมกว้างอะไรนั่น! ทั้งหมดที่ฉันรู้คือ คุณยายของฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย และเธอจะตาย ถ้าหากว่าเราไม่ช่วยเธอ!”

“แอมเบอร์ พวกเขาไม่กล้าทำอะไรกับคุณยายของเธอหรอก พวกเขายังคงไว้วางใจให้เธอช่วยพวกเขาอยู่ ดังนั้นพวกเขาคงจะไม่กล้าทำอะไรกับเธอจริง ๆ หรอก อย่าทำให้เรื่องมันบานปลายเลย”

“ฉันไม่สนใจ ฉันจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย คุณจะช่วยฉันหรือเปล่า?”

อีกฝ่ายหนึ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ถอนหายใจยาว

“แอมเบอร์ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะช่วยเธอ แต่ว่าในตอนนี้ ฉันทำไม่ได้จริง ๆ…”

“ฮ่าฮ่า…” แอนเดรียระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมาในทันใด

“ทำไม่ได้? ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าหากว่าคุณบอกว่ามันไม่สะดวกที่จะช่วยฉัน คุณฟลินเดอร์ ต่อจากนี้ไป คุณอย่ามาคาดหวังให้ฉันทำอะไรให้คุณอีก! มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด!”

จากนั้นเธอก็วางสายไป

อีกด้านหนึ่ง ชิม่อน ฟลินเดอร์ขมวดคิ้ว ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่โทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป

ยูเลียน่าออกมาจากห้องลองชุดของชาแนลและถามว่า “แล้วชุดนี้ล่ะ สวยไหมคะ?”

ชิม่อนไม่ตอบคำถามของเธอ

เธอมองไปที่ชายที่นั่งอยู่ที่นั่นและเห็นใบหน้าที่มืดมนของเขา คิ้วของเขากำลังขมวดแน่น ความโกรธของเขาแผ่ออกมาจากร่างของเขา เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยและยิ้ม เธอถามเขาว่า “ชิม่อน มีอะไรหรือเปล่า?”

ชิม่อนกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขามองไปที่เธอและพยักหน้า "อืม สวยดี"

คำพูดของเขาดูไม่ตั้งใจอย่างเห็นได้ชัดเจน ยูเลียน่าไม่พอใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเอาชุดนี้ตกลงไหม?”

“ได้ ตกลง” ชิม่อนพูด ในขณะที่เขาหยิบบัตรของเขาออกมาและยื่นมันให้กับพนักงานเพื่อชำระเงิน

พวกเขาจากไปหลังจากที่ชำระเงินแล้ว

ในอีกด้านหนึ่ง แอนเดรียออกมาจากห้องน้ำ

พวกเขานั่งอยู่ที่ร้านอาหารหม้อไฟ เมื่อเธอเดินออกมา วิกกี้ก็กำลังเทผักและเนื้อลงในหม้อ

วิกกี้ยิ้มให้เธอและพูดว่า “นั่งลงก่อนสิ ชิมดูว่าอร่อยไหม”

แอนเดรียนั่งลงตรงข้ามกับเธอ วิกกี้ไม่ได้มองเธอให้ชัดเจน เธอจึงไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางของแอนเดรียที่ดูแย่ลงกว่าเมื่อก่อน ความเศร้าโศกอันแน่นหนาปกคลุมดวงตาของเธอจนไม่สามารถปกปิดมันได้

วิกกี้กล่าวกับเธอว่า “แอนเดรีย ถ้าเธอมีปัญหาอะไร เธอสามารถเล่าให้ฉันฟังได้นะ และถ้าหากว่ามันไม่เกินความสามารถของฉัน ฉันก็จะช่วยเธอ”

แอนเดรียมองไปที่เธอ ในที่สุดเธอก็ฝืนยิ้มและส่ายหน้า “คุณช่วยฉันไม่ได้หรอกค่ะ”