บทที่ 884 แสดงความเมตตา

วิกกี้บิดลูกบิดอย่างแรง แต่ก็ไม่สามารถเปิดมันออกได้

แน่นอนว่ามันคงจะถูกล็อกเอาไว้

และเธอก็ได้คิดเอาไว้แล้วว่ามันอาจจะต้องถูกล็อกเอาไว้ เมื่อเธอรู้เช่นนั้น เธอจึงไม่ได้ลองพยายามที่จะเปิดมันอีก เธอยังคงเขยิบไปรอบ ๆ ที่ละนิด

ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปจากบ้านไม้ไม่ไกลนัก ภายในคฤหาสน์ ชายผู้หนึ่งนั่งมองหน้าจอ คอมพิวเตอร์ในขณะที่เขาถือแก้วไวน์เอาไว้ในมือ

บนหน้าจอแสดงให้เห็นบ้านไม้ที่ทรุดโทรม และผู้หญิงที่กำลังดิ้นรนไปรอบ ๆ ผนังทีละนิด ดูเหมือนว่าเธอกำลังจดจ่อกับการฟัง ในขณะที่เธอคลำไปรอบ ๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วและถาม "เธอกำลังทำอะไร?"

ที่ด้านหลังของเขา มีชายคนหนึ่งสวมหน้ากากสีเงินยืนอยู่ เขายืนกอดอกและพูดว่า “เธอน่าจะกำลังสำรวจสภาพแวดล้อม”

ชายคนนั้นประหลาดใจ จากนั้นเขาก็หัวเราะ "น่าสนใจ"

ชายในหน้ากากสีเงินมองไปที่เธอและถามว่า “กัปตันครับ ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเราจะต้องจับตัวเธอมา”

เสียงของชายอีกคนเบาลง "ทำไม? นายกลัวเหรอ?”

ชายสวมหน้ากากขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ว่าผมกลัว แต่นายเกรแฮมผู้นั้นกำลังตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง เขาสั่งให้กัปตันของเราหลายคนออกค้นหาทุกซอกทุกมุมโดยไม่ให้คลาดเคลื่อน ผมเพียงกังวลว่าเขาอาจจะพบเบาะแสที่สาวมาถึงพวกเรา ในไม่ช้า…”

"นายจะกลัวไปทำไม?" กัปตันหันมามองเขาด้วยสายตาที่ยิ้มแย้ม “นายคิดว่าสมาคมจีนของเราจะพายแพ้ให้กับเกรแฮมคนที่สามอย่างนั้นเหรอ?”

ชายสวมหน้ากากสีเงินก้มหน้าลงเล็กน้อย

“แน่นอนว่าไม่ ผมแค่รู้สึกว่าสถานการณ์ในเวลานี้ค่อนข้างที่จะซับซ้อน และก่อนหน้านี้ไม่นานก็มีอีกฝ่ายเข้ามาแทรกแซงในเรื่องนี้ด้วย ผมกังวลว่าบุคคลที่สามจะเป็นฝ่ายได้รับประโยชน์แทน”

ชายผู้นั้นหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา “อย่ากังวลไปเลย ไม่มีใครสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์นั้นได้นอกจากพวกเรา เพราะว่าฉันจะไม่ให้โอกาสนั้นแก่ผู้อื่น”

จากนั้นเขาก็จิบไวน์แดงอีกครั้ง และมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาที่เฉียบคม

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายสวมหน้ากากจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เขาตะโกนขึ้นว่า “เข้ามา”

ชายรูปร่างสูงผอมเดินเข้ามา “ลูเซียส อยู่ที่นี่เอง ผมกำลังตามหาคุณอยู่”

ลูเซียสหันมามองและยิ้มให้กับเขา “แดน ทินน์เพิล ผมคิดว่าคุณจะยุ่งมากเสียอีก คุณเดินทาไปรอบโลกทั้งวัน ทำไมจู่ ๆ คุณถึงมาหาผมล่ะ?” เขาพูด ในขณะที่เขายืนขึ้น จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาแดนและกอดอย่างสุภาพ

แดนฉีกยิ้มเศร้า ๆ “ถึงผมจะยุ่งแค่ไหน แต่ผมก็คงจะไม่ยุ่งเท่าคุณหรอก คุณลูเซียส”

ในเวลานั้น สายตาของแดนก็จับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าของเขา เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ “เฮ้ คุณพาเธอมาที่นี่ได้ยังไง?”

ลูเซียสจ้องไปที่เขาก่อนจะพลิกหน้าจอให้เขาดู “รุ่นพี่ คุณคงจะรู้จักเธอดี น้องสาวคนเล็กของคุณไง คุณคงจะลำบากใจที่เห็นเธออยู่ในมือของผมสินะ”

แดนยิ้มบาง ๆ ให้เขาอย่างเย็นชา “ทำไมผมจะต้องลำบากใจ? คุณไม่ได้กำลังจะฆ่าเธอสักหน่อย”

ลูเซียสชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา เขาเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของแดน และพูดว่า “คุณพูดถูก ผมแค่ทำตามคำสั่งเจ้านายของผม เพื่อนำตัวเธอไปแลกเปลี่ยนกับอะไรบางอย่าง ผมก็ไม่แน่ใจเกี่ยวกับรายละเอียดนักหรอก แต่คุณไม่ต้องกังวล ผมรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของคุณ และเมื่อได้สิ่งที่เราต้องการแล้ว ผมจะปล่อยเธอไปโดยไม่ให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน”

จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วอย่างคลุมเครือ

แต่ดูเหมือนว่าแดนจะไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาทำราวกับว่าเขาไม่ได้เห็นมัน เขาหยิบผลไม้บนโต๊ะเข้าปากเขา จากนั้นเขาก็พูดช้า ๆ ว่า “มาคุยเรื่องธุรกิจของเรากันเถอะ ที่ผมมาวันนี้ ผมไม่ได้มาโดยที่ไม่มีจุดประสงค์”

ลูเซียสถือแก้วไวน์แดงและจ้องไปที่เขาอย่างมีเลศนัย “เข้าเรื่องได้เลย มันคืออะไร?"