บทที่ 90 ในที่สุดเขาก็มาถึง

เมื่อเข้าใจถึงความรุนแรงของสถานการณ์แมทธิวตอบทันทีว่า

"ท่านประธานเราจะใช้เวลาสิบสามนาทีในการไปถึงที่หมายด้วยความเร็วสูงสุด"

ใช้เวลาขับรถ 1 ชั่วโมงจากสนามบินไปยัง เพิร์ลริเวอร์อินเตอร์เนชั่นแนล ด้วยความเร็วปกติ พวกเขาอยู่บนท้องถนนมาระยะหนึ่งแล้ว แต่การเดินทางที่เหลือต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกสี่สิบนาทีเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย

แมทธิวพยายามอย่างเต็มที่เพื่อใช้เวลาในการเดินทางให้ถึงสิบสามนาที มันเป็นรถยนต์ไม่ใช่เครื่องบิน แม้จะมีฟังก์ชั่นการใช้งานที่หลากหลาย แต่รถก็ไม่สามารถบินไปที่นั่นได้

ด้วยเหตุผลที่ชัดเจนราวกับเวลากลางวันกิดเดียนเม้มริมฝีปากโดยไม่พูดอะไร

ในขณะนี้ โทมัส มอร์ตัน ได้รับโทรศัพท์จากลูกน้องของเขา เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน

“เข้าใจแล้วฉันจะถามดู ” เขาโทรหาเจสันหลังจากวางสาย

“เจสันวันนี้คุณอยู่ที่ เพิร์ลริเวอร์อินเตอร์เนชั่นแนลหรือเปล่า?” เจสันตอบท่ามกลางความงุนงงว่า

“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?”

“คุณรู้ไหมว่าแขกคนไหนอยู่ในห้อง 8828”

“8828?” เจสันถึงกับผงะ รูม่านตาของเขาขยายออก

"ผมรู้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

“ไปดูสิ ฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับรายละเอียด แต่คนที่อยู่ข้างในจะต้องไม่เป็นอันตรายไม่เช่นนั้นครอบครัวของเราคงจบกัน” เจสันหน้าบึ้งดูไม่พอใจ

“มีคนคุกคามพ่อหรือเปล่า? ใครสามารถข่มขู่พ่อได้” คำพูดของโทมัสแฝงไปด้วยความขมขื่น

“กิดเดียน ลีย์ เอาล่ะ” เจสัน

“ ... ” เมื่อคิดได้หน้าของเขาก็เศร้าหมอง

“ผมจะไปตอนนี้ครับ” เมื่อวางสาย เจสันก็ลุกขึ้นทันทีและคว้าเสื้อผ้าของเขาเพื่อมุ่งหน้าออกไปที่ประตู

ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ประตูเฮย์ลีย์ก็หยุดเขาไว้ก่อน

“พี่จะไปไหน?” เจสันจ้องมอง

“ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ รับประทานอาหารเย็นกับคุณการ์เร็ตต์ ฉันจะกลับมาทีหลัง" เฮย์ลีย์ไม่ได้เตรียมมันไว้ เธอหน้ามุ่ย

“ไม่! พี่บอกว่าพี่กำลังพาเราไปทานอาหารเย็น จะทิ้งกลางคันได้ยังไง ถ้าก่อนหน้านี้พี่สามารถเมินฉันได้ แต่วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน พี่ไม่สามารถจากไปได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เจสันเริ่มไม่อดทนอีกต่อไป

“ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่กลับมา มีบางอย่างเกิดขึ้นในห้องตรงข้าม เนลล์ เจนนิ่งส์ ยังคงอยู่ข้างใน ฉันจะไปดู อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ฉันจะกลับมาอย่างแน่นอน”

มีการแสดงออกเล็กน้อยบนใบหน้าของเฮย์ลีย์ ยิ่งเธอเข้ามาระหว่างพี่และประตูมากเท่าไหร่ เธอพูดผ่านฟันที่ขบกันว่า

“ไม่ พี่เข้าไปไม่ได้” ด้วยรอยย่นที่ลึกขึ้นเจสันจึงเรียกเฮย์ลีย์มาถาม

“เฮย์ลีย์คุณทำอะไรลับหลังพี่หรือเปล่า” เฮย์ลีย์ถูกความรู้สึกผิดครอบงำ เธอหันไปมองเธอตบหน้าอกของเธอ

“ไม่ ฉันแค่ไม่อยากให้พี่เห็นผู้หญิงคนนั้น ถึงพี่จะไม่เกรงใจฉัน แต่ก็ต้องคิดถึงพี่ธารา คุณพาพี่ธาราไปทำอะไรที่ห้องนั้น เพื่อไปดูผู้หญิงคนนั้นเหรอ พี่ทำสิ่งนั้นได้อย่างไร?” ธารายิ้มอย่างเชื่องช้า

“เฮย์ลีย์อย่าพูดแบบนั้น ... ” อย่างไรก็ตามเฮย์ลีย์ไม่มีเวลามากนัก เธอจมอยู่กับความคับแค้นใจโดยบิดเบือนข้อเท็จจริงและทำให้เชื่อว่าเป็นความจริง

“พี่ พี่เซลีนยังคงนอนอยู่ในโรงพยาบาล เธอสูญเสียลูกไปและมันเป็นความผิดของผู้หญิงคนนั้น! คุณยังปกป้องเธอได้อย่างไง? คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า?”

คิ้วของเจสันขมวดเป็นปม เขาถอนหายใจในเวลาต่อมา

“พ่อโทรมาก่อนหน้านี้และบอกว่า กิดเดียน ลีย์ โทรมาคุกคามครอบครัวของเรา ฉันสงสัยว่าเนลล์กำลังมีปัญหา” ใบหน้าของธาราแสดงความประหลาดใจ

เฮย์ลีย์มีอารมณ์ที่ไม่พอใจ

"พี่กำลังพูดอะไร? กิดเดียน ลีย์ ข่มขู่ครอบครัวของเราเพราะนังผู้หญิงคนนั้นอย่างนั้นเหรอ? แล้วเธอจะมีอะไรดีล่ะ? เธอแค่ผู้หญิงสำส่อน มันคุ้มค่าหรือไม่ที่เขาจะทำเพื่อเธอ?” ใบหน้าของเจสันแข็งขืน

“เฮย์ลีย์! คุณกำลังพูดไร้สาระอะไร” เฮย์ลีย์ตัวแข็ง

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราระหว่างที่ฉันคบกับเนลล์ เจนนิงส์ ผู้หญิงสำส่อน? ใครสอนคำเหล่านี้ให้คุณ?”