บทที่ 907 ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

หลังจากที่เนลล์อธิบายจบลง เธอคิดว่าเกรกอรีจะต้องตกใจ

แต่ใบหน้าของเขากลับไม่มีความประหลาดใจใด ๆ เกิดขึ้นเลยนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิด

เนลล์มีท่าทีงุนงงเล็กน้อย

เกรกอรีพูดอย่างเรียบง่ายว่า "ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว"

ท่ามกลางการจ้องมองที่ประหลาดใจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า "แดน ทินน์เพิล ได้บอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อนที่เขาจะตาย และเขาพยายามใช้สิ่งนี้มาขอเจรจาเพื่อสันติภาพ แต่ฉันปฏิเสธ"

เนลล์และกิดเดียนต่างก็เงียบไปครู่หนึ่ง เขาทั้งสองคนไม่รู้จะพูดอะไร

เกรกอรีมีสีหน้าเฉยเมย ในขณะที่ลูบขมับไปด้วย

“ถ้าหากคุณทั้งสองคนรู้สึกกังวล คุณสามารถออกไปได้เลยในตอนนี้ ผมจะไม่กล่าวโทษคุณ”

เขาเข้าใจในความลำบากใจของเนลล์และกิดเดียน สุดท้ายแล้วคนที่ถูกลักพาตัวก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องพาตัวเองเข้าไปรับกับความเสี่ยงเหล่านี้

แต่อย่างไรก็ตาม เนลล์และกิดเดียนมองหน้ากัน และทั้งคู่ก็ส่ายหัวพร้อมกัน

“เกรกอรี คุณไม่เคยคิดจริง ๆ เหรอว่าพวกเราอยากจะย้อนกลับไป ในเมื่อพวกเราเดินมาไกลถึงขนาดนี้ คุณคิดอย่างไร?”

เกรกอรีมองไปที่เธอ

เนลล์ถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ในตอนนี้ ถึงแม้ว่าเราจะกลับไป เราก็ไม่สามารถรอดพ้นจากเรื่องเหล่านี้ไปได้ คุณรู้ไหมว่ามีกองกำลังลึกลับคอยจับตามองดูพวกเราอยู่ข้าง ๆ สมาคมจีน ดังนั้นในเวลานี้พวกเราไม่สามารถถอยหลังได้ มีเพียงทางเดียวที่เราจะสามารถต้านทานการโจมตีได้คือทำงานร่วมกันให้เป็นหนึ่งเดียว คุณไม่ได้คิดอย่างนั้นเหรอ?”

มุมปากของเกรกอรียกขึ้นและรอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏออกมา

เขาพูดออกมาว่า "โอเค ฉันเข้าใจแล้วล่ะ"

เขาทั้งสามคนได้พูดคุยกันมากขึ้น ก่อนที่จะแยกย้ายกลับไปที่ห้องของตน

หลังจากกลับมาถึงที่ห้อง เกรกอรีก็นั่งอยู่ที่นั่นและนั่งพักเงียบ ๆ อยู่นานหลังจากนั้นเขาก็กดโทรออก

โทรศัพท์ได้เชื่อมต่อดังเพียงสองครั้งก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่น่าเย้ายวนจากปลายสายอีกด้านหนึ่ง

"สวัสดี เกรกอรี"

"ข่าวที่ฉันเคยถามไปถึงไหนแล้ว ได้เรื่องบ้างรึยัง?"

คนที่อยู่อีกฝั่งชะงักและหัวเราะขึ้นมาในทันที

“อืม ฉันได้ข้อมูลมาบ้างแล้ว แต่ดูคุณสิ ที่คุณโทรหาฉันมีเพียงอย่างเดียวคือขอข้อมูลแค่เท่านั้น ฉันรู้สึกลำบากใจจริง ๆ ในการตัดสินใจว่าจะให้มันกับคุณดีหรือไม่...”

ดวงตาของเกรกอรีดูเย็นชาและไม่แยแส ขณะเดียวกันเขาพูดว่า "เธอต้องการอะไร? เงินเหรอ? คำนวณตัวเลขให้ฉันแล้วฉันจะให้คนโอนเงินให้เธอทันที"

จู่ ๆ คนที่รับสายก็ถอนหายใจและพูดว่า "ชู่ว์ ชู่ว์… เกรกอรี่ คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าตอนนี้ฉันกำลังขาดเงินอยู่"

เกรกอรีเงียบและไม่พูดอะไรเลยสักคำ

อีกฝ่ายพูดต่อว่า “ตอนนั้น คุณไม่ได้ชอบฉันเลย และพยายามไล่ฉันออกไปจากคุณนับครั้งไม่ถ้วน แต่ฉันยอมรับว่าตอนนั้นฉันกำลังขาดเงินจริง ๆ แต่ตอนนี้ฉันสูงศักดิ์และมีอำนาจเป็นถึงนายหญิงฟลินเดอร์ คุณคิดว่าฉันกำลังขาดเงิน และอยากจะได้เงินของคุณจริง ๆ เหรอ? ฮ่า ๆ ช่างตลกจริง ๆ"

ริมฝีปากเฉยเมยของเกรกอรี่คุดคู้ขึ้นไป รอยยิ้มของเขาค่อนข้างประชดประชัน

“นายหญิงฟลินเดอร์? เธอแน่ใจเหรอ?”

อีกฝ่ายหยุดชะงักทันที

เกรกอรีพูดต่อด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ดูเหมือนว่าตัวตนนี้ยังไม่มีการรับรองใช่ไหม? เธอจะจริงจังได้อย่างไรกับคำพูดของเขาที่พูดเป็นการส่วนตัว? ยูเลียนา ลินช์ ทำไมเธอยังคงโง่เหมือนเดิมตลอดเวลาที่ผ่านมา

น้ำเสียงของยูเลียนาขมขื่น เมื่อเธอพูดว่า "คุณหมายถึงอะไร? พวกเรามีทะเบียนสมรสด้วยนะ! มันคือของปลอมอย่างนั้นเหรอ?"

เกรกอรี่พูดเยาะเย้ย

“เธอไม่รู้เหรอสำหรับครอบครัวที่มีมรดกตกทอดมาเป็นพัน ๆ ปีอย่าง ตระกูลฟลินเดอร์ ใบทะเบียนสมรสก็ไม่ต่างอะไรกับเศษกระดาษ ตราบใดที่ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะชน! เธอไม่เคยคิดจริง ๆ เหรอว่า ถ้าหากสักวันหนึ่ง ชิม่อน ฟลินเดอร์ ต้องการที่จะกำจัดเธอ แล้วเธอยังจะได้รับทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของเขาอยู่เหรอ?"

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ น้ำเสียงของยูเลียนาก็เปลี่ยนไป “คุณหมายความว่ายังไง? ถึงแม้ว่าฉันจะมีทะเบียนสมรสก็ไม่มีประโยชน์อะไร?