บทที่ 92 เรียกผมว่าสามี

ใบหน้าที่อ่อนโยนของหญิงสาวลูบที่แขนของเขาทำให้เกิดความร้อน

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นและลงขณะที่พูดด้วยเสียงแหบห้าว

“โอเค รอเดี๋ยว” กิดเดียนจอดรถที่ข้างทางแล้วหยิบขวดน้ำขึ้นมาจากท้ายรถก่อนจะกลับขึ้นรถ เขาวางตำแหน่งน้ำไว้ที่ปากของเธออย่างระมัดระวัง

“เนลลี่ นี่น้ำ” เนลล์จับมือของเขาเอาไว้สองสามอึกใหญ่

น้ำเย็นล้างความร้อนในลำคอของเธอออกไปชั่วขณะ แต่เพียงไม่กี่วินาทีความรู้สึกที่ทำให้มึนงงและเดือดก็ส่งคลื่นผ่านร่างกายของเธอ

เธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอดึงคอเสื้อของเธอออกและทิ้งลงพื้นบนเบาะ

“ฉันรู้สึกไม่ดีจริง ๆ” กิดเดียนคาดเข็มขัดนิรภัยและพูดเสียงห้าวว่า

“ทนอีกนิด เราจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

เนลล์ล้มลงไปด้านข้างและศีรษะของเธอก็ตกลงบนไหล่ของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะคาดเข็มขัดนิรภัยเธออาจจะตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“กิดเดียน ลีย์ ฉันไม่สามารถทนมันได้อีกต่อไป อย่าไปโรงพยาบาลเลยนะ” เขามีมือข้างหนึ่งอยู่บนพวงมาลัยและมือข้างหนึ่งก็จับผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา

“บาดแผลบนร่างกายของคุณจำเป็นต้องได้รับการดูแล ขอให้ตอนนี้ดีขึ้นก่อน อดทนกับมันอีกสักนิดนะ”

กิดเดียนจับพวงมาลัยให้แน่นขึ้น กิดเดียนก็เหลือบไปเห็นตึกอพาร์ตเมนต์ระดับไฮเอนด์ที่อยู่ใกล้ ๆ ดูเหมือนเขาจะจำได้ว่าเป็นเจ้าของทรัพย์สินที่นั่น ดังนั้นเขาจึงขับรถไปทางนั้น

รถแล่นเข้ามาในอพาร์ตเมนต์อย่างรวดเร็วเมื่อเขาได้ยินเสียงคลิกเบา ๆ เนลล์ปลดเข็มขัดนิรภัยออก ร่างกายของกิดเดียนเต้นแรงด้วยการกระทำและคำพูดของเธอ เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า

“เนลลี่นั่งนิ่ง ๆ ผมกำลังขับรถอยู่”

“ไม่!”

ขณะที่ศีรษะของเธออยู่ในอ้อมอก เธอถูกับร่างกายของเขา ทำอะไรไม่ถูกกิดเดียนปล่อยแขนของเขาเพื่อพันธนาการเธอและเอาหัวพิงไหล่ของเขา

“งั้นนั่งตรงนั้นดี ๆ อย่าขยับเราจะไปถึงที่นั่นในไม่ช้า”

“ได้เลยค่ะ คุณสามี”

“กรี๊ดดดด!”

ท่ามกลางการเบรกกะทันหันกิดเดียนเกือบสูญเสียการควบคุมล้อ เขาสูดลมหายใจอย่างแรง

“เนลล์ เจนนิงส์!”

"ห๊ะ?"

ผู้หญิงในอ้อมกอดของเขาเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ดวงตาที่เป็นประกายแวววาวเหล่านั้นจ้องมาที่เขาเหมือนกวางที่หลงทาง ในสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความรักของเนลล์ กิดเดียนสำลักคำพูดของเขาก่อนที่พวกเขาจะหนีจากริมฝีปากของเขา

ครู่ต่อมาเขาตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“อย่าขยับ ทนอีกสักสองนาทีโอเคไหม?” ราวกับว่าเธอเข้าใจเนลล์พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง