บทที่ 923 ครอบครัวสี่คนของเรา

เนลล์ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้เป็นแบบนี้ แต่กิดเดียนกลับเข้าใจได้เป็นอย่างดี

พวกเขาเป็นผู้ชาย และหลังจากเมื่อคืนนี้ที่สนุกกันสุดเหวี่ยง ทุกคนก็คงจะคิดเรื่องเดียวกัน จึงไม่แปลกที่วันนี้ทุกคนจะนอนสลบไสลกันหมด

เขาห้ามไม่ให้เนลล์ไปปลุกคนอื่น ก่อนจะลากเธอไปที่ห้องอาหารเพื่อทานอาหารเช้า จากนั้นพวกเขาก็เก็บข้าวของ และเตรียมตัวออกจากที่พัก

เจเน็ตตื่นขึ้นทันที และเห็นว่าทั้งคู่ได้เก็บกระเป๋าเดินทางกันแล้ว เธอเริ่มบ่นว่าทำไมเนลล์ถึงไม่ปลุกเธอ ก่อนจะรีบไปเก็บข้าวของของเธออย่างรวดเร็ว

ที่จริงพวกเขาพักอยู่ที่นี่แค่เพียงคืนเดียวเท่านั้น นอกเหนือจากการชอปปิงที่พวกเขาพากันไปเมื่อคืนนี้ จริง ๆ แล้วมีสัมภาระอยู่แค่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้นที่จะต้องเก็บ

เมื่อเก็บสัมภาระเสร็จแล้ว พวกเขาก็บอกลาเกรกอรีและวิกกี้ แล้วออกเดินทางไปที่สนามบิน

เที่ยวบินของพวกเขาออกเดินทางเวลาบ่ายโมงครึ่ง และเมื่อเครื่องลงจอดที่ประเทศจีน ก็เป็นเวลาหกโมงเย็นพอดี

เนลล์คิดถึงลูก ๆ ตัวน้อยทั้งสองคนของเธออย่างสุดซึ้ง เมื่อเธอขึ้นรถ เธอก็อยากจะกลับบ้านให้เร็วที่สุด เธอเกลียดความจริงที่ว่าเธอไม่สามารถบินกลับไปหาพวกเขาได้

กิดเดียนหัวเราะออกมา “ผมไม่เคยเห็นคุณจะติดผม เหมือนกับที่คุณติดลูก ๆ เลย”

เธอที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ได้เงยหน้าขึ้น “ใครบอกว่าฉันไม่ติดคุณล่ะคะ? ตอนนี้ฉันก็กำลังติดคุณอยู่นี่ไง”

ชายคนนั้นหรี่ตาลงพลางบ่นว่า “ผมจะรู้สึกชอบมากกว่านี้ ถ้าคุณติดอยู่บนเตียงแบบนั้น”

เนลล์ถึงกับพูดไม่ออก

เธอเหลือบมองคนขับตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปหยิกเอวเขา

กิดเดียนไม่สามารถกลั้นหัวเราะเอาไว้ได้

มันเป็นการเดินทางกลับบ้านที่แสนปลอดภัย เสียงร้องดีใจของเด็ก ๆ ลอยเข้ามาเต็มหูในทันทีที่รถของพวกเขามาถึงประตูทางเข้า

"เย้! น้าโจเอลหล่อมาก ฉันรักปราสาทหลังนี้เอามาก ๆ เลย!”

พวกคนใช้ต่างก็ตั้งตารอให้พวกเขากลับมา ดังนั้นพวกคนใช้จึงรีบออกไปต้อนรับพวกเขาทันทีที่พวกเขากลับมาถึงบ้าน

“คุณผู้หญิง ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

หลังจากที่เธอพูดจบ ทั้งคฤหาสน์ก็เงียบสนิท แต่ในอีกไม่กี่วินาทีเด็กน้อยทั้งสองคนก็พากันวิ่งออกมาพร้อมกับเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว

"แม่!"

“แม่ครับ พ่อคพ!”

เด็กทั้งสองคนกางแขนออกกอดเนลล์เอาไว้แน่นพร้อม ๆ กัน

แรงพุ่งของพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก จนเธอเกือบจะหงายหลัง แต่ก็ยังโชคดีสำหรับเธอที่กิดเดียนอยู่ข้างหลัง คอยจับและป้องกันไม่ให้เธอล้ม

เนลล์อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ลูก ๆ กำลังจะทำให้แม่ล้มนะ ลูกต้องระวังให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นพวกเราทั้งสามคนจะต้องลงไปนอนกลิ้งกับพื้นแน่ ๆ”

ลิซซี่ยิ้มกว้างจนถึงหู “เราไม่เห็นจะต้องห่วงอะไรเลยนี่คะ ในเมื่อเรามีคุณพ่อคอยประคองพวกเราเอาไว้อยู่! ”

เนลล์มองหน้าเธอ “หนูนี่ใจร้ายที่สุดเลยนะ”

ลิซซี่ทำหน้ามึนงง

เนลล์วางเด็ก ๆ ลงพร้อมกับรอยยิ้ม ทั้งสามคนเดินจูงมือกันเข้าไปในคฤหาสน์ โดยทิ้งกิดเดียนและคนใช้ไว้เพื่อเก็บข้าวของสัมภาระออกจากรถ

เมื่อเธอเข้าไปในคฤหาสน์ เธอก็ได้รู้ว่า โจเอล ฟอสเตอร์ อยู่ที่นี่ด้วย และเขากำลังเดินออกจากห้องเล่นเกมมา

เมื่อเขาเห็นเธอ เขาจึงตะโกนออกมาด้วยความยินดีว่า “สวัสดีพี่ครับสะใภ้”

เนลล์ยิ้มออกมา “วันนี้ลมอะไรหอบนายให้มาถึงที่นี่ล่ะ? แล้วลูซี่ล่ะ เธอไม่ได้มาด้วยเหรอ?”

โจเอลหัวเราะ “เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไรน่ะ เธอเลยพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ผมมาช่วยประกอบของให้ลิซซี่”

เนลล์ดูตกใจกับคำตอบของเขา เธอถามว่า “รู้สึกไม่ค่อยสบายงั้นเหรอ? เธอป่วยหรือเปล่า?”

โจเอลส่ายหัวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ก็ไม่เชิงนะครับ แค่… เรามีข่าวดีมาบอก”

เนลล์ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

เวลานี้กิดเดียนได้เดินเข้ามาในบ้านพอดี เขาจึงบังเอิญไปได้ยินสิ่งที่โจเอลกำลังพูด เขารีบอธิบายว่า “นายกำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว ดังนั้นนายควรจะไปออกกำลังกายให้แข็งแรง เดี๋ยวจะไม่มีแรงอุ้มลูกเอาได้นะ ”