บทที่ 940 จงใจทำให้มันเป็นเรื่องที่ยากขึ้น

ชายชราผมสีขาว ถือไม้เท้าได้ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา

เขาอายุเกือบ 90 ปี ถึงแม้ว่าเขาจะดูแข็งแรงแต่เขาก็แก่มากแล้ว หลังของชายชราดูโคลงเคลงเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยย่นที่ลึก และเมื่อเขามองไปยังพวกเขา ดวงตาของเขาดูขุ่นมัวแต่แหลมคม

“เกิดอะไรขึ้น?

มัคคุเทศก์ท้องถิ่นได้อธิบายในทันทีว่า “คุณปู่ คนเหล่านี้มาจากในเมืองและพวกเขาต้องการมาพบกับคุณเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง ฉันขอตัวกลับไปเดี๋ยวนี้”

พอพูดจบเขาก็รีบออกไปอย่างกับเห็นผี

แต่อย่างไรก็ตาม ชายชราไม่ได้สนใจพวกเขาเลย เขาเพียงหรี่ตาที่มีรอยย่นและมองดูพวกเขาอย่างเฉียบขาด

“พวกเธอเป็นใครกัน แล้วพวกเธอมาตามหาฉันทำไม?

กิดเดียนก้าวออกไปข้างหน้าและพูดอย่างอบอุ่น นุ่มนวลว่า “คุณปู่ครับ ผมเป็นหลานชายของโซฟี ควินตัน เธอบอกคุณก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมว่าพวกเราจะเดินทางมาหาคุณในวันนี้”

คุณปู่บรู๊คส์ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

หลังจากนั้นไม่นานเขายิ้มเยาะและพูดว่า “เข้าใจแล้ว พวกเธอมาตามหาหยกชิ้นนั้นใช่ไหม เข้ามาเลย”

ชายชราถอยหลังไปและปล่อยให้พวกเขาเข้ามา แต่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาไม่พอใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะน้ำเสียงของเขาดูไม่ค่อยเป็นมิตร

พวกเขาทั้งกลุ่มมองหน้ากันก่อนที่จะก้าวเข้าไปในบ้าน

เนลล์เข้าไปเป็นคนสุดท้าย ดังนั้นเธอจึงปิดประตูตามหลังและตามคุณปู่บรู๊คส์เข้าไปในห้องนั่งเล่น

“ยายของเธอบอกกับฉันเกี่ยวกับพวกเธอแล้ว ฉันรู้ว่าพวกเธอมาที่นี่เพราะหยกชิ้นนั้น แต่ฉันจะบอกกับเธอตรง ๆ ว่า สิ่ง ๆ นั้นมันไม่ใช่หยก ฉันรับรู้เกี่ยวกับข่าวลือข้างนอกว่ามันมีประสิทธิภาพบางอย่างในการชุบชีวิตคนที่ตายไปแล้วและทำให้คนสามารถมีชีวิตอยู่ตลอดไป”

เมื่อถึงจุดนี้ เขาก็ส่งเสียงตะคอกเยาะเย้ย

“อะไรคือความเป็นอมตะ? ซึ่งมันสามารถหลอกลวงพวกแกได้นะ เจ้าเด็กน้อยที่ไม่มีประสบการณ์ หากแกมีอายุเท่ากับฉันแกจะเข้าใจว่านั่นมันเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด ฉันจะไม่เคยเห็นอะไรมาก่อนเลยเหรอในวัยของฉัน ฉันเคยเห็นยาที่ทำให้เป็นอมตะด้วยตัวเองมามากกว่าสิบครั้ง” แต่ว่าอันไหนล่ะที่จะได้ผล เรื่องทั้งหมดเหล่านั้นเป็นเพียงแค่จินตนาการของคนโลภที่โลกใบนี้กำลังพัฒนา"

เนลล์เห็นดีเห็นงามด้วยอย่างรวดเร็ว

“คุณปู่บรู๊คส์ สิ่งนั้นเฉียบแหลมเป็นอย่างมาก จากคำพูดของคุณ ฉันบอกได้เลยว่าคุณเป็นคนที่พิเศษและไม่ธรรมดา”

ชายชราหันมามองเธอและเยาะเย้ยอีกครั้ง

“เจ้าสาวน้อย อย่าพยายามที่จะประจบฉัน เธอคิดว่าด้วยคำพูดดี ๆ เพียงไม่กี่คำจะทำให้ฉันยอมมอบหยกอาถรรพ์ให้กับเธออย่างนั้นเหรอ?”

ใบหน้าของเนลล์แข็งทื่อ

ถึงแม้ว่าเกรกอรีจะสงบเสงี่ยมในขณะที่เขาพูด “ในเมื่อคุณรู้ถึงจุดประสงค์ที่พวกเรามาเยี่ยมคุณในครั้งนี้แล้ว ผมจะไม่อ้อมค้อม คุณช่วยบอกกับพวกเราตรง ๆ ได้ไหมว่าคุณจะให้ในสิ่งที่พวกเราต้องการ"

เป็นสิ่งไม่คาดคิดชายชราเพียงแค่ส่ายหัวและโบกมืออันใหญ่ของเขาเท่านั้น

"ผมจะไม่ยอมแพ้"

"อะไรนะ?"

เนลล์รู้สึกงุนงงและ วิกกี้ โทมัสก็เช่นกัน

พวกเขาทั้งสี่คนขมวดคิ้วพร้อมกัน

กิดเดียนได้อธิบายต่อไปว่า "คุณปู่บรู๊คส์ครับ สิ่งนี้จะไม่มีประโยชน์หากอยู่ในมือของคุณ ผมพูดตามตรงพวกเรากำลังพึ่งพาสิ่งนี้เพื่อช่วยชีวิตของใครบางคน ผมขอร้องเพื่อเห็นแก่คุณยาย ให้พวกเราเก็บมันไว้เถอะ"

คุณปู่บรู๊คส์นั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ และมองเขาด้วยรอยยิ้มที่แสนชั่วร้าย

"พวกเธอหมายความว่าอย่างไร? 'ให้มันกับพวกเธอไป' ฉันรู้จักกับคุณยายของเธอ แต่ในตอนนั้นฉันยังเป็นเด็กและเราก็ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว และในตอนนี้เธอเป็นผู้นำของตระกูลลีย์ เธอสูงส่งและยิ่งใหญ่ แล้วฉันเป็นใคร? ฉันมันก็แค่คนแก่ตัวเหม็นที่ไม่มีใครรู้จัก ฉันจะไปอยู่ระดับเดียวกับเธอได้อย่างไร?

“นั้นมันเรื่องของพวกเธอไม่ใช่เรื่องของฉัน ไม่ว่าพวกเธอต้องการที่จะอยู่หรือตาย ทำไมฉันถึงจะต้องปกป้องพวกเธอด้วยล่ะ? มีคนตายมากมายขึ้นทุกวันในโลกนี้ ถ้าหากทุก ๆ คนคอยที่จะพึ่งพาฉันเพื่อรักษาชีวิตของพวกเขา ฉันคงจะยุ่งและเหนื่อยมากไปหรือเปล่า?”

จากน้ำเสียงของเขา เขาค่อนข้างที่จะสบประมาท