บทที่ 945 ความวู่วาม

“เยี่ยม! เป็นทักษะที่ยอดเยี่ยม!”

เนลล์และคนอื่น ๆ ต่างก็ปรบมือให้กับชายชราเช่นกัน และแม้แต่เกรกอรีที่ไม่ชอบชายชราก็ยังทำตาม

กิดเดียนเดินไปหาคุณปู่บรู๊คส์และพูดว่า “ผมรู้มาตลอดว่าคุณมีประสบการณ์ในเรื่องของการทำธุรกิจโบราณ แต่ผมไม่รู้ว่าทักษะดาบของคุณจะยอดเยี่ยมเช่นนี้!”

คุณปู่บรู๊คส์ซึ่งสวมชุดฝึกซ้อมมองดูกิดเดียนและถามว่า "นายอยากลองดูไหม?"

ทุกคนตกตะลึง แต่กิดเดียนไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย เขายิ้มและพูดว่า “แน่นอน”

จากนั้นคุณปู่บรู๊คส์ก็โยนดาบในมือให้กิดเดียน และหยิบดาบอีกเล่มออกมา คุณปู่ยืนเตรียมพร้อมด้วยท่าทางที่สง่าผ่าเผย

“พ่อหนุ่ม นี่คือดาบของจริงที่มีใบมีดที่แหลมคมและไม่แสดงความเมตตา ดังนั้นถ้าหากว่ามันบาดนายขึ้นมา นายจะมาโทษฉันไม่ได้นะ”

กิดเดียนตอบด้วยรอยยิ้ม "ถึงแม้ว่าคุณจะเก่งทักษะดาบ แต่ผมก็ยังหนุ่มยังแน่นกว่าคุณ ผมจะไม่ฟันคุณ แต่ถ้าหากว่าคุณหักหลังผม คุณก็ไม่สามารถโทษผมได้เช่นกัน"

ทันทีที่คุณปู่บรู๊คส์ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็ทรุดลงทันที

จากนั้น เขาก็ยกดาบขึ้นและเริ่มฟาดฟันกิดเดียน

ชายทั้งสองคนเริ่มการประลองอย่างเคร่งขรึม

เนลล์และคนอื่น ๆ ยืนมองพวกเขาอยู่ที่ด้านข้างด้วยความเป็นกังวล เพราะว่าพวกเขาไม่คาดคิดว่า ชายทั้งสองคนจะประลองกันภายในชั่วพริบตา

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่การประลอง แต่ดาบที่พวกเขาจับอยู่นั้นเป็นของจริง กิดเดียนนั่งทำงานในสำนักงานและทำธุรกิจมานานหลายปี ดังนั้นเขาอาจจะไม่คุ้นเคยกับเทคนิคนี้ และถ้าหากว่าเขาบาดเจ็บขึ้นมาจริง ๆ จะเป็นอย่างไร?

หัวใจของเนลล์กระโจนออกไปด้วยความเป็นห่วง เธอเป็นกังวลจนฝ่ามือของเธอมีเหงื่อมากขึ้น

ในทางกลับกัน กิดเดียนกลับมีความสงบนิ่งมาก

คุณปู่บรู๊คส์มีฝีมือที่ยอดเยี่ยม แต่ทักษะการใช้ดาบของกิดเดียนเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเช่นกัน

เนื่องจากเมื่อหลายปีก่อน ในตอนที่กิดเดียนรู้สึกเบื่อ เมื่อเขาเคยเห็นว่าอาจารย์ของเขาใช้ดาบได้ดีเพียงใด เขาจึงทำตามอย่างตั้งใจ

จากนั้นเขาก็รู้สึกประทับใจ จนเขาต้องเรียนรู้ต่อไปอีกหลายปี

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ฝึกฝนมันมานานหลายปีแล้ว แต่เขาก็มีพื้นฐานทางด้านศิลปะการต่อสู้ที่ดี และความจำของเขาก็ยังดีอยู่มากเช่นกัน ในการเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่ครั้ง กิดเดียนก็สามารถจำเทคนิคของเขา และต่อสู้กับคุณปู่บรู๊คส์ในระดับเดียวกัน

ทั้งสองคนต่อสู้กันยาวนาน ผ่านไปแล้วเกือบสามสิบกระบวนท่า

แต่คุณปู่บรู๊คส์มีอายุมากแล้ว ดังนั้นเขาจึงหมดแรง

เขาไม่ได้คาดหวังว่ากิดเดียนจะมีทักษะที่ดีเช่นนี้ ใบหน้าของคุณปู่ดูตึงเครียด ราวกับว่าเขาต้องการยุติการต่อสู้และตัดสินผู้แพ้ผู้ชนะให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

อย่างไรก็ตาม เนลล์เป็นกังวลว่าทั้งสองคนจะได้รับบาดเจ็บ เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังต้องถามคุณปู่บรู๊คส์เกี่ยวกับหยกอาถรรพ์ให้ได้ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่ดีถ้าหากพวกเขาทั้งคู่จะต้องได้รับบาดเจ็บ

เมื่อเธอตระหนักเช่นนั้น เธอก็ตะโกนขึ้นว่า “พอได้แล้ว”

ทันทีที่เธอพูดเช่นนั้น กิดเดียนก็ยับยั้งดาบของคุณปู่บรูคส์ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วอย่างงดงาม จากนั้น เขาก็วางดาบไว้ที่คอของชายชรา

คุณปู่บรู๊คส์แพ้แล้ว

ใบหน้าของชายชราดูเคร่งขรึม แต่ในที่สุดเขาก็ยิ้ม กิดเดียนก้าวถอยหลังไป เขาวางดาบลงแล้วโค้งคำนับ

"คุณปู่บรู๊คส์ ยอดเยี่ยมมาก”

ชายชราจ้องมองมาที่เขา จากนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้า ก่อนที่เขาจะหยิบดาบคืนมา และเดินเข้าไปข้างใน

จากนั้นพวกเขาก็รีบตามเขาเข้าไปข้างใน

ร่างกายของกิดเดียนถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อ เนลล์หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาและเช็ดเหงื่อให้เขา ในขณะที่พวกเขานั่งลงบนเก้าอี้ภายในห้องนั่งเล่น เพื่อรอคุณปู่บรู๊คส์

ผ่านไปประมาณ 10 นาที คุณปู่บรู๊คส์ก็เดินออกมา

ในตอนนี้ เขาอยู่ในชุดจีนโบราณสีขาวที่ทำให้เขาดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญที่มากประสบการณ์

แต่อารมณ์ของผู้เชี่ยวชาญคนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก