บทที่ 96 คู่หมั้นของเขา

"นี่คือแผนการที่คุณทำไว้สำหรับปีนี้หรือไม่?"

เสียงของกิดเดียนนั้นต่ำและเย็นชามีศักดิ์ศรีที่เป็นของคนที่มีอันดับเหนือกว่า ผู้จัดการโครงการลดศีรษะลงและแทบจะเหงื่อแตก

“ประธานลีย์ แผนงานของบริษัท ในปีนี้คือการรักษาความสำเร็จของปีที่แล้ว ตอนนี้เศรษฐกิจการตลาดอยู่ในภาวะซบเซาเราทุกคนรู้สึกว่าการขยายตัวเร็วเกินไปจะไม่เป็นประโยชน์ดังนั้น…”

“ตลาดอยู่ในภาวะซบเซา…ดังนั้นเพียงแค่รักษาความสำเร็จของปีที่แล้วไว้?” กิดเดียนหัวเราะเยาะและทันใดนั้นก็โยนแผนการในมือของเขาเสียงดังโครมคราม เอกสารกระทบใบหน้าของผู้จัดการโครงการและชายคนนั้นก็หลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

ห้องประชุมเต็มไปด้วยความเงียบทันที ทุกคนกลั้นหายใจ กิดเดียนพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“นั่นเป็นข้ออ้างของคุณที่พยายามหลอกผมด้วยสิ่งที่แม้แต่บัณฑิตใหม่ยังคิดขึ้นมาได้? รักษาความสำเร็จของปีที่แล้ว? สาขา จินเฉิง ยังคงรักษาความสำเร็จมาตลอดสามปี แต่ลดลงทุกปี ผมให้โอกาสคุณหลายครั้งแล้ว! แต่คุณยังประสาทที่จะใช้วาทศิลป์นี้ในขณะที่ผมนั่งอยู่ที่นี่? คุณคิดว่าผมโง่และไม่เข้าใจสถานการณ์ของตลาดในปัจจุบันเหรอ?” ผู้จัดการโครงการพูดด้วยความหวาดกลัวและรีบอธิบายว่า

“ท่านประธานลีย์ นั่นไม่ใช่…”

"พอ! ผมไม่คิดว่าคุณมีความสามารถที่จะรักษาตำแหน่งนี้ไว้ได้ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปคุณไม่ต้องมาทำงานอีกต่อไป” ตาของผู้จัดการโครงการเบิกกว้าง

"ท่านประธานลีย์! ผม ผมผิดไปแล้ว คุณไม่สามารถไล่ผมแบบนี้ได้ ประธานลีย์...” อย่างไรก็ตามกิดเดียนไม่สนใจเขาและเรียกร้องให้ใครบางคนลากเขาออกไป เขาพูดต่อด้วยเสียงหนัก

"ต่อไป!" ผู้จัดการคนต่อไปขึ้นไปรายงานผลงานของเขาด้วยความกังวลใจ

บรรยากาศในห้องประชุมต่ำเกินไป โชคดีที่ความสามารถของผู้จัดการคนนี้ดี และรายงานก็ค่อนข้างน่าพอใจสำหรับกิดเดียน อย่างไรก็ตามบุคคลต่อไปนี้ไม่ได้โชคดีนัก

เนื่องจากข้อผิดพลาดในการคำนวณข้อมูลที่กิดเดียน สามารถชี้ให้เห็นได้เพียงแค่ได้ยินมันผู้จัดการก็รู้สึกหวาดกลัวในทันทีและแทบจะคุกเข่าลง

"ท่านประธานลีย์ ผมขอโทษ ผมจะคำนวณใหม่ทันที”

กิดเดียนหัวเราะเยาะ ทุกคนแอบคิดว่าอาชีพของคนคนนี้ในบริษัทลีย์กำลังจะสิ้นสุดลง

ทันใดนั้นเองจู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

ทุกคนตะลึงงัน ใครกล้าที่จะนำโทรศัพท์มือถือเข้ามาในการประชุมที่ประธานลีย์จัดขึ้น?

ทุกคนมองหน้ากัน แต่แล้วพวกเขาก็เห็นบอสที่ทำหน้ามุ่ยอยู่ที่หัวโต๊ะจู่ ๆ ก็ดึงโทรศัพท์ของเขาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ทุกคน “ ... ”

พวกเขาลดศีรษะลงอย่างเงียบ ๆ และแสร้งทำเป็นไม่เห็น

กิดเดียนเกลียดการที่งานของเขาถูกขัดจังหวะเขาจึงไม่พอใจมากที่มีคนโทรหาเขาในเวลานี้

อย่างไรก็ตามการแสดงออกบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เขาเห็นหมายเลขผู้โทรบนหน้าจอ ใช้เวลาเพียงหนึ่งวินาทีในการเดินจากที่มืดครึ้มไปสู่ท้องฟ้าแจ่มใส

เขาลุกขึ้นยืนทันทีและออกไปข้างนอกเพื่อรับโทรศัพท์ ทุกคนมองหน้ากันและเริ่มพูดคุยกันด้วยเสียงต่ำทันทีที่ชายคนนั้นจากไป

“นั่นใคร? เมื่อพิจารณาจากใบหน้าของประธานลีย์ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้น?”

“ใครที่กล้าโทรหาประธานลีย์ ในเวลานี้และทำให้เขามีความสุขได้ต้องไม่ใช่คนธรรมดา”

“บางทีเขาอาจจะเจรจาข้อตกลงใหญ่ที่มีเงินหลายพันล้านหยวน?”

“นั่นไม่จำเป็นต้องเป็นความจริง ข้อตกลงที่เกี่ยวข้องกับหลายพันล้านไม่ใช่อะไรสำหรับประธานลีย์ มันคงไม่ทำให้เขามีความสุขขนาดนั้น” แมทธิวซึ่งยืนอยู่ข้างหลังกิดเดียนตลอดเวลาได้เห็นหมายเลขผู้โทรในโทรศัพท์ของเขา

เมื่อฟังการอภิปรายกระซิบของผู้บริหารแมทธิวก็อดยิ้มไม่ได้

'นางสาวเจนนิงส์ โอ้คุณเจนนิงส์ ในสายตาของทุกคนคุณคือสิ่งมีชีวิตที่สำคัญกว่าหลายพันล้านหยวน!

'ตามที่คาดไว้พลังแห่งความรักนั้นยิ่งใหญ่'

กิดเดียนเดินไปรับโทรศัพท์ข้างนอก น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปทันทีจากน้ำเสียงที่ต่ำและเย็นชาจากก่อนหน้านี้กลายเป็นน้ำเสียงที่อบอุ่นและจริงใจ

“กิดเดียน คุณยังอยู่ที่บริษัทหรือเปล่าคะ?”

"อยู่ เกิดอะไรขึ้น?"

“คุณกินข้าวหรือยัง?” กิดเดียนบีบโทรศัพท์และมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ผมยังไม่ได้กิน”