บทที่ 962 มองหาความร่วมมือ

“โอ้ พวกเขาเป็นเพื่อนของคุณดอนเนลลี่นี่เอง ฉันก็นึกสงสัยอยู่ว่าทำไมพวกเขาถึงได้ดูโอ่อ่าจัง”

จีน ลีย์ หัวเราะออกมา พลางหันไปมองหน้าคุณดอนเนลลี่

“งั้นคุณก็รู้สิคะ ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นที่ห้องโถง?”

คุณดอนเนลลี่ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการจะสื่อถึงอะไร เขาปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมทราบครับ แต่สองคนนี้เป็นเพื่อนของผม แถมยังบังเอิญไปชนคุณเข้าอีก ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย…”

ก่อนที่เขาจะพูดจนจบประโยค จีนก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะ

หลังจากนั้น เธอก็หันกลับมาและเดินไปหา เคธี่ เมอร์ริสัน ทันที

ฌอน มิลเลอร์ ยืนขึ้นเพื่อปกป้องเคธี่ไว้ข้างหลังของเขา ด้วยความระมัดระวัง เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร “คุณต้องการอะไร?”

จีนมองมาที่เขาแล้วเลิกคิ้วขึ้น

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ ฉันแค่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ”

ข้างหลังเขา เคธี่ยืนขึ้นและดึงเสื้อของฌอนเอาไว้

“ฌอนคะ ไม่เป็นไร ให้เธอพูดเถอะค่ะ”

จากนั้นฌอนก็ปล่อยมันไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา

จีนประเมินผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเธอ

ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี และการดูแลแบบนั้นดูแตกต่างจากใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของจีน เหมือนผ่านการบำรุงมาด้วยผลิตภัณฑ์ดูแลผิวระดับไฮเอนด์มามากมาย นี่คือความอ่อนเยาว์จากภายในสู่ภายนอก ที่ให้อารมณ์อบอุ่นและสง่างาม ราวกับดอกไม้ที่อ่อนหวานและสวยงามที่สุด ที่กำลังเบ่งบานอยู่ในทุ่งหญ้า พร้อมกับสายลมสดชื่นที่ไม่อาจต้านทานได้

จีนพ่นลมหายใจออกมา และถามว่า “นามสกุลของคุณคือมอร์ริสันงั้นเหรอ?”

เคธี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า “ใช่ค่ะ ฉันชื่อ เคธี่ เมอร์ริสัน ส่วนคุณคือคุณลีย์ใช่ไหมคะ?”

จีนพับแขนเสื้อของเธอขึ้น พลางยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ

“ใช่แล้วล่ะ ฉันชื่อ จีน ลีย์ ฉันเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลลีย์ ถือว่าเรารู้จักกันตั้งแต่ทะเลาะกันเลยแล้วกันนะ แม้ว่าฉันจะเคยไม่ชอบคุณมาก่อน แต่ฉันจะไม่ยุ่งกับคุณ เพราะว่าคุณเป็นเพื่อนของคุณดอนเนลลี่ เราก็มาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ” จีนพูดพร้อมกับยื่นมือออกไป

เคธี่ชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอไม่ได้โง่ ลีย์เป็นคนนิสัยใจคอยังไงกันแน่?

ลูกสาวคนโตของตระกูลลีย์ ก็เปรียบดังเจ้าหญิงคนโตของตระกูลลีย์ ในสมัยโบราณ เจ้าหญิงคนโตถือว่าทรงอานุภาพมากที่สุด

แล้วตัวเธอล่ะ? เคธี่เป็นแค่เพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่อาศัยอยู่อย่างสันโดษในทะเลทรายกับ ฌอน มิลเลอร์ ในตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่ค่อยมีส่วนร่วมในแวดวงบุคคลสำคัญ สักเท่าไร ทำไมเธอถึงควรจะผูกมิตรกับคนอื่นด้วย?

แต่เนื่องจากจีนได้พูดออกมาอย่างนั้นแล้ว เธอจึงปฏิเสธไม่ได้

เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยื่นมือออกไปจับมือกับจีนเบา ๆ ด้วยความยินดี

"ได้เลยค่ะ"

ข้าง ๆ เธอ ฌอนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ค่อยเข้าใจพฤติกรรมของจีนสักเท่าไร

ไม่ต้องพูดถึงฌอน แม้แต่คุณดอนเนลลี่ที่คุ้นเคยกับตลาด และตามหาสิ่งที่ผู้คนต้องการได้ดีที่สุด ก็ยังรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อต้องได้มาเจอเหตุการณ์แบบนี้

เดิมทีเขาคิดว่าจีนมาที่นี่เพื่อหาเรื่องเคธี่

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอมาที่นี่เพื่อหาเพื่อนเพิ่มอย่างงั้นเหรอ?

มันเกิดอะไรขึ้น?