บทที่ 966 วันเกิดของลิซซี่

ประโยคนี้ทำให้ทุกคนหัวเราะ

เนลล์เดินไปดูวีมอนด์อย่างโกรธจัด

“ลูกยังกล้าเรียกตัวเองว่าเด็กน้อยผู้น่ารักอยู่เหรอ! ไม่อายเขาบ้างหรือไง รีบลงไปเถอะ อย่าทำให้คุณย่าต้องเหนื่อย”

วีมอนด์ตัวน้อยกระโดดลงจากอ้อมแขนของจีน จีนยิ้มและพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ฉันรักหลานตัวน้อยของฉัน”

กลุ่มของพวกเขาเดินไปที่ห้องอาหารอย่างตื่นเต้น ตระกูลเชลบียังส่งของขวัญมาให้ด้วย สุดท้ายแล้วของขวัญชิ้นนั้นกลายเป็นของลูกเนลล์ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ แต่ในแง่ของความอาวุโส ลิซซี่ต้องเรียก เกล เชลบีว่าคุณตา

เนลล์และกิดเดียนได้นำของขวัญมาด้วย ของขวัญจากเนลล์เป็นกระโปรงตัวเล็ก ๆ ที่ลิซซี่ชื่นชอบมาโดยตลอด ในขณะที่ของกิดเดียนไม่ได้มีอะไรมากและออกจะเรียบง่าย

มันเป็นแค่บัตรธนาคาร เมื่อลิซซี่โตพอมันจะกลายเป็นเงินเก็บส่วนตัวของเธอ ซึ่งเธอสามารถที่จะพิจารณาและใช้มันด้วยตัวของเธอเอง

เนลล์มองดูของขวัญที่ดูไร้ความคิดของเขาจนไม่สามารถกลั้นหัวเราะและร้องไห้ไว้ได้

โชคดีที่ปู่ ย่า ตา ยายขยันมากพอที่จะเตรียมการทำขนมให้กับเธอ

ลิซซี่มีความสุขมากที่เธอได้กินขนมและเปิดของขวัญไปด้วยพร้อม ๆ กัน

เมื่อถึงคราวของจีน ลิซซี่ได้เอียงใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอและถามออกมาอย่างมีความหวังว่า “คุณย่าคะ ของขวัญอะไรที่คุณย่าเอามาให้หนูคะ”

จีนยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยและพูดว่า “หนูคือเจ้าหญิงตัวน้อยที่มีค่าใน ตระกูลลีย์ของเรา และสิ่งที่ย่าจะมอบให้หนูในวันนี้เป็นของขวัญที่ดีและมีค่ามากที่สุดอย่างแน่นอน”

ขณะที่เธอพูดจบ เธอก็หยิบกล่องของขวัญออกมาด้วยความประณีต

ตาของลิซซี่เป็นประกายและจับตามองดูตลอดเวลา

หลังจากที่แกะมันออกมา เธอก็พบว่ามันเป็นหยกบริสุทธิ์รูปดอกบัวที่ประดิษฐ์ออกมาได้อย่างวิจิตรงดงาม

“ดอกบัวหยกอันนี้สวยมากคะ!”

ด้วยความดีใจ ลิซซี่รีบหยิบหยกรูปดอกบัวนั้นออกมาและจีนก็ยิ้ม

"เป็นอย่างไรบ้าง หนูชอบของขวัญชิ้นนี้ที่ย่าเอาให้ไหม?"

ลิซซี่พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “หนูชอบมันมากค่ะ! ขอบคุณนะคะคุณย่า!”

ท่านผู้หญิงควินตันยิ้มออกมาและพูดว่า “จีนในที่สุดครั้งนี้ แกใจดีมากนะ”

จีนพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี “คุณแม่คะ ดูที่คุณแม่พูดสิ ทำอย่างกับฉันไม่เคยใจดีกับลิซซี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”

กลุ่มของพวกเขาหัวเราะและพูดติดตลก แต่เนลล์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

เธอจ้องไปที่ชิ้นส่วนของดอกบัวหยกและอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพที่คุ้นเคยอยู่ในใจของเธอ เธอดูฟุ้งซ่านเล็กน้อย

เมื่อมีคนข้าง ๆ เรียกเธอ เธอจึงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

“เนลลี่ เนลลี่?”

เนลล์ตกใจและหันไปมองที่กิดเดียน

“หืม ว่าอย่างไร?”

กิดเดียนขมวดคิ้วเล็กน้อย และเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ

"มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?"

เนลล์เม้มริมฝีปากและส่ายหัว

"ฉันสบายดี"

ขณะที่เธอกำลังพูด สายตาของเธอก็จับจ้องไปที่จี้หยกในมือของลิซซี่ ความสงสัยปรากฏขึ้นจากส่วนลึกดวงตาของเธอ

หลังจากที่ครอบครัวทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็พูดคุยกับสามีภรรยาสูงอายุอีกสักพักหนึ่งและเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน เค้กก็ได้ถูกตัดให้ตรงเวลาและการเฉลิมฉลองก็จบลง

ระหว่างทางกลับบ้าน เด็กน้อยทั้งสองคนง่วงมากจนเปลือกตาเกิดการเขม่น

ถึงแม้ว่าลิซซี่จะมีอายุ 9 ขวบ แต่เธอก็สืบทอดยีนส์ของกิดเดียนมาและตัวของเธอก็สูงมาก เธอสูงถึง 1.4 เมตรในตอนที่อายุยังน้อย

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นอนตัวงออยู่บนเบาะรถและนอนหลับอย่างไม่ค่อยสบาย

เนลล์เอื้อมมือไปแตะที่มือของลิซซี่ จากนั้นจึงดึงผ้าห่มผืนเล็ก ๆ มาคลุมร่างกายของเธอไว้ หลังจากนั้นลิซซี่ก็รู้สึกสบายขึ้น

ในอีกไม่นานรถก็มาถึงคฤหาสน์เฟิ่งเฉียว