บทที่ 979 แม่และลูกสาวยอมรับซึ่งกันและกัน

ใครจะไปรู้ว่าเนลล์จะบังคับขู่เข็ญอะไรเคธี่หรือเปล่า

และถ้าหากมิสเตอร์ดอนเนลลี่ไม่อยู่ที่นี่ในเวลานี้ ในฐานะเพื่อน เขาอาจจะต้องล้มเหลวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้นต่อให้เขาจะรู้สึกอึดอัดใจมากเพียงใด แต่เขาก็จะต้องยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป

ในเวลานั้น เนลล์พาเคธี่เดินออกมาหลังจากที่พวกเธอคุยกันเสร็จเรียบร้อย

เมื่อพวกเธอผลักประตูและเดินออกมา สิ่งแรกที่พวกเธอเห็น คือชายสามคนที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

ฌอนรีบลุกขึ้นทันที จากนั้นเขาก็ดึงเคธี่ออกมาและรีบพูดด้วยความเป็นห่วง “เคธี่ คุณเป็นยังไงบ้าง? เกิดอะไรขึ้นกับคุณหรือเปล่า?”

อารมณ์ของเคธี่ในตอนนี้เปลี่ยนจากเดิมไปเล็กน้อย เธอส่ายหน้าในขณะที่เธอยิ้ม

เธอหันมามองเนลล์ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “เนลล์พรุ่งนี้เธอว่างไหม? ถ้าหากเธอว่าง ฉันอยากชวนเธอไปแถวชานเมือง ฉันได้ยินมาว่ามีจุดชมวิวสวย ๆ หลายแห่งที่ฉันยังไม่เคยไป”

เนลล์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว “แน่นอน ฉันว่าง พรุ่งนี้เราไปด้วยกันนะคะ”

กิดเดียนเลิกคิ้ว จากนั้นรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ฌอนตกตะลึง เขาไม่รู้ว่าทำไมทัศนคติของเคธี่ที่มีต่อเนลล์ถึงได้เปลี่ยนไปมาก หลังจากที่พวกเขาคุยกันเพียงแค่ไม่กี่นาที

กิดเดียนเดินเข้าไปหาเคธี่

“คุณแม่ครับ พรุ่งนี้ผมจะไปกับเนลลี่ด้วย”

เคธี่ถอยหลังออกมาเล็กน้อย เธอมองดูเขาด้วยความตกใจ

เนลล์รีบดึงกิดเดียนกลับมา จากนั้นเธอก็ยิ้มให้เคธี่อย่างเขินอาย

“คุณแม่ ฉันแต่งงานแล้ว เขาคือกิดเดียน ลีย์ สามีของฉันเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเคธี่ก็รู้สึกโล่งใจ เธอฝืนยิ้มเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าทัศนคติของเธอที่มีต่อกิดเดียนนั้นไม่เป็นธรรมชาติเหมือนทัศนคติที่เธอมีต่อเนลล์

แต่เมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์ของเขากับเนลล์แล้ว เธอก็รวบรวมความกล้าเพื่อพยักหน้าตอบรับเขา "แน่นอน"

ที่ด้านข้าง มิสเตอร์ดอนเนลลี่หัวเราะออกมาและปรบมือด้วยความปลาบปลื้มใจ

“ยอดเยี่ยม! เป็นเรื่องที่ดีมาก! นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริง ๆ ที่คุณมอร์ริสันและคุณลีย์ปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด ในเมื่อทุกอย่างจบลงด้วยดี และถ้าพวกคุณไม่รังเกียจ ผมอยากจะเชิญพวกคุณไปเลี้ยงอาหารร้านอร่อย ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ กับเหมืองหินของเราเพื่อฉลองให้กับข่าวดีในวันนี้ คุณผู้ชายและคุณผู้หญิงลีย์คิดว่ายังไง?”

กิดเดียนกล่าวว่า “ในเมื่อพวกเขามาถึงเมืองหลวงทั้งที และเธอก็เป็นแม่ยายของผม ดังนั้นผมจะเป็นเจ้ามือในครั้งนี้เอง ผมจะยอมให้มิสเตอร์ดอนเนลลี่เป็นเจ้ามือได้ยังไง?”

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแมทธิว สตาร์ก ทันที

แมทธิวไม่รู้ว่าเนลล์และเคธี่มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นเพียงใด เขาจึงคิดว่ากิดเดียนต้องการพบปะกับลูกค้าเพื่อพูดคุยธุรกิจ ดังนั้นเขาจึงโทรจองร้านอาหารระดับไฮเอนด์และหรูหราที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองหลวงเอาไว้

เมื่อเป็นเช่นนี้ เคธี่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อีก ดังนั้นพวกเขาจึงไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน

ภายนอกเคธี่ยังดูห่างเหินจากเนลล์ แต่ในความเป็นจริงเธอไม่ได้มีเจตนาร้าย

เธอเพียงแค่ยังไม่สามารถปรับตัวและก้าวผ่านอุปสรรคในหัวใจของเธอไปได้ เธอจึงกลัวถ้าหากว่าเธอจะต้องพบเจอกับผู้คนที่เธอรู้จักในอดีต จนทำให้เธอสามารถรื้อฟื้นความทรงจำที่เธอไม่อยากจำขึ้นมาได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเนลล์บอกว่าเธอจะไม่พูดถึงอดีตหรือบังคับให้เธอจำอะไร เคธี่จึงรู้สึกผ่อนคลายลงและสบายใจมากขึ้น

ดังนั้นในระหว่างมื้ออาหาร ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเนลล์จึงดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว

กิดเดียนพูดคุยกลับพวกเขาเป็นครั้งคราว เนลล์และเขาต่างก็เป็นชนชั้นสูงในหมู่คนหัวกะทิ ในขณะที่เคธี่มีนิสัยที่เรียบง่าย ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เวลาไม่นานในการทำให้เธอหัวเราะและยิ้มอย่างไม่อึดอัดใจ

ทางด้านของฌอน เขาไม่เคยต้องการให้เคธี่นึกถึงเรื่องราวในอดีต เพราะเขากลัวว่าเธอจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง