บทที่ 991 ได้ลูกแฝด

เมื่อเรื่องราวต่างๆ ได้ดำเนินมาจนถึงจุดนี้ จีนก็ไม่สามารถตำหนิเบเนดิกต์ได้อีกต่อไป เพราะเขาได้พูดทุกอย่างออกมาแล้วหมดแล้ว

พวกเขาจับมือกันอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ถ้าคุณพูดอย่างนั้น ฉันจะหัดเป็นคนที่โตแล้ว และปล่อยให้อดีตมันผ่านไปซะ แต่โปรดจำไว้อย่างหนึ่งว่า ฉันจะไม่ทนถ้าพวกเขากลับมาทำเรื่องแบบนี้อีก!”

เบเนดิกต์พยักหน้า “ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะครับ ผมจะจับตาดูพวกเขาอย่างใกล้ชิดเอง มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่นอนครับ”

เมื่อเคลียร์ปัญหากันได้แล้ว ทุกคนก็ยืนขึ้นและแยกย้ายกันออกไป แต่เบเนดิกต์ก็หยุดพวกเขาไว้ด้วยรอยยิ้ม “พวกเขาบอกว่าชีวิตนี้เต็มไปด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์ และผมก็รู้สึกแปลกใจมาก ที่ได้มาพบกับคุณที่ประเทศที เนื่องจากคุณอยู่ที่นี่ ผมในฐานะคนในท้องถิ่น ก็ควรจะพาคุณไปเที่ยวชมสถานที่ต่าง ๆ ถ้าคุณวางแผนที่จะอยู่นานกว่านี้ คุณก็โทรหาผมละกันนะครับ คิดซะว่ามันคือคำขอโทษของผมก็แล้วกัน”

เขายื่นนามบัตรให้กับพวกเขา

จีนพูดออกมาอีกครั้งว่า “เราจะอยู่ที่นี่กันอีกสองวัน ยังไงเราจะบอกคุณอีกทีนะคะ”

เบเนดิกต์พยักหน้ารับ แล้วพวกเขาก็เดินออกจากห้องไป

ข้างนอกบาร์ กิดเดียนและจีนไม่ได้มารถคันเดียวกัน คุณดอนเนลลี่ก็จะต้องกลับไปอีกทางหนึ่ง ดังนั้นหลังจากกล่าวคำอำลาเสร็จ เขาจึงรีบกระโดดขึ้นรถแล้วจากไป

หลังจากที่ทุกคนแยกย้าย กิดเดียนและเนลล์ก็กลับไปขึ้นรถของพวกเขา

เนลล์ตะคอกออกมาด้วยความโมโห “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าทริปนี้จะจบลงด้วยความวุ่นวาย ฉันคิดว่าเราจะสามารถออกมาเที่ยวได้อย่างสงบสุขกันสักครั้งหนึ่ง”

กิดเดียนพยักหน้า “ผมก็ไม่นึกไม่ฝันมาก่อนเหมือนกัน”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เนลล์จึงถามขึ้นว่า “พูดถึงเรื่องนั้น เบเนดิกต์ก็ดูเป็นคนประหลาดอยู่นะคะ เขามีบุคลิกตรงไปตรงมา แต่ทำไมเขาถึงมาเปิดบาร์ลับ ๆ อยู่ที่นี่?”

เขามองไปที่เธอ “เขาอาจจะมีเรื่องที่เขาไม่สามารถบอกใครได้อยู่ก็ได้ แต่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะตอนที่เราเรียนมหาวิทยาลัย ถึงแม้ว่าเราจะค่อนข้างสนิทสนมกัน แต่เราก็ขาดการติดต่อกันไปหลังจากที่เรียนจบแล้ว ผมจึงไม่แน่ใจว่าเขาได้ผ่านอะไรมาบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”

“อ่อ” เนลล์พูดพลางพยักหน้า “แต่น่าเสียดายที่คนที่มีพรสวรรค์อย่างเขา ต้องมาหลบซ่อนอยู่ในในที่แบบนี้”

กิดเดียนจับมือของเธอเอาไว้ “เอาล่ะ คุณเป็นห่วงคนอื่นมามากพอแล้ว คุณล่ะรู้สึกยังไงบ้าง? ลูกโอเคไหม? กลัวหรือเปล่า?”

เธอส่ายหน้า พลางยิ้มออกมา “ฉันสบายดีค่ะ ลูกชายของคุณเชื่อฟังดีมาก เขาไม่รบกวนอะไรฉันเลย”

เขากอดเธอแล้วยิ้มตอบ

เมื่อพวกเขากลับมาถึงโรงแรม เขาก็ยังคงรู้สึกกังวลอยู่ทั้ง ๆ ที่เนลล์ให้ฌอนมาตรวจร่างกายของเธอไปแล้ว

ณอนและเคธี่ไม่ได้นอนเลย เพราะพวกเขารู้สึกกังวลใจ และเมื่อรู้ว่าทั้งคู่กลับมาแล้ว พวกเขาก็รีบออกไปหากิดเดียนและเนลล์ทันที

เมื่อจีนกลับไปที่ห้องแล้ว เธอก็ไม่ออกมาข้างนอกอีกเลย เนลล์บอกกับพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น

ทั้งสองตกใจมากว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง!

ทั้งฌอนและเคธี่ต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ขอบคุณพระเจ้าที่พวกเธอไม่เป็นอะไร พวกเราเป็นห่วงพวกเธอมาก เราคงไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้”

เนลล์ยิ้มออกมา พลางตบแขนของเธอเบา ๆ “คุณแม่คะ เราไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้นค่ะ”

กิดเดียนเห็นด้วย "ใช่ครับ อีกอย่างร่างกายของคุณ ก็ยังไม่ค่อยแข็งแรงดีสักเท่าไร ผมว่าคุณควรจะไปพักผ่อนดีกว่านะครับ เราสบายดี"

ในที่สุด เคธี่ก็พยักหน้าและปล่อยเรื่องนี้ไป