บทที่ 102

"คุณลุง ไม่จำเป็นต้องให้ของขวัญอะไรหรอกมั้ง คุณมีน้ำใจจริงๆ" เจียงเซิงทำอะไรไม่ถูกในชั่วขณะ ของขวัญจากผู้ใหญ่ เธอจะกล้ารับได้อย่างไรล่ะ?

คุณท่านซือหยิบกล่องเล็กออกมาแล้วเปิดออกอย่างช้าๆ "ฉันไม่รู้ว่ามันจะพอดีหรือเปล่า"

มีสร้อยข้อมือหยกล้ำค่าวางอยู่ข้างใน เจียงเซิงมองเข้าไปใกล้และตกตะลึง "นี่คือ... ประเภทหยกเจไดต์ หยกจักรพรรดิงั้นเหรอ?"

ดวงตาของคุณท่านซือเป็นประกาย "อ่อ? เธอรู้จักหยกประเภทนี้ด้วยเหรอ?"

มุมปากของซือเย่เจ๋วยกขึ้นเล็กน้อย "พ่อ เซิงเซิงเป็นนักออกแบบเครื่องประดับและรู้เรื่องเครื่องประดับมากนะ"

"อย่างนี้นี่เอง ฉันว่าแล้วเชียว สายตาเฉียบคมเช่นนั้น หยกจักรพรรดิอันนี้หาได้ยากมา ร้อยปีไม่อาจพบหนึ่งชิ้น มันเป็นสมบัติของตระกูล ซือของเรา และยังเป็นสินเดิมที่แม่ของเย่เจ๋วทิ้งไว้ เธอบอกว่าเมื่อรอเย่เจ๋วมีภรรยาในอนาคต เธอจะมอบหยกจักรพรรดิชิ้นนี้ให้คนๆ นั้น"

หลังจากได้ยินสิ่งที่คุณท่านซือพูด เจียงเซิงก็ยิ่งไม่กล้ารับมันอย่างง่ายๆ แล้ว "คุณลุงคะ หยกจักรพรรดินี้มันมีคุณค่าเกินไป ฉันไม่สามารถยอมรับมันได้จริงๆ"

"ของขวัญที่มอบออกไปแล้ว จะเอากลับคืนมาได้ยังไง ผมรับแทนคุณ"

เมื่อเห็นซือเย่เจ๋วรับมันแทนเธอ

"คุณ..." เจียงเซิงหันไปจ้องมองเขา

คุณท่านซือเหลือบมองทั้งสองคนแล้วพูดเสียงดีใจว่า "คนหนุ่มสาวอย่างพวกแก ต้องใช้เวลามาทำความเข้าใจกัน"

"เพราะยังไงฉันก็รู้จักลูกชายของฉันอย่างดี ไม่ใช่ผู้หญิงคนไหนก็จะควบคุมเขาได้"

เจียงเซิงกำลังจะเป็นบ้า

ใครอยากจะควบคุมเขาล่ะ?

ไม่ เธอไม่ต้องการ!

หลังจากทานข้าวเสร็จก็กลับคฤหาสน์ตระกูลซือพร้อมกับคุณท่านซือ มันก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว เมื่อลุงเฉินเห็นคุณท่านซือกลับมา เขาก็เดินเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "คุณท่าน ท่านกลับมาแล้วนะครับ?"

"ใช่ กลับไปเยี่ยมหลานๆ ของฉันสักหน่อย"

"คุณปู่!" นวนนวนและเหยียนเหยียนเดินลงมาชั้นล่าง เมื่อเห็นคุณท่านซือจึงวิ่งไปหาเขาอย่างมีความสุข

คุณท่านซือนั่งยองๆ เพื่อรับพวกเขาไว้ "โอ้ หนูน้อยน้ำหนักขึ้นมากแล้วนะ"

"หนูไม่ได้อ้วนสักหน่อย!" นวนนวนส่งเสียงไม่พอใจ

เมื่อคุณท่านซือเห็นเฉินเฉินที่ดูคล้ายกับเหยียนเหยียนมากอีก เขาก็ยิ้มและโบกมือให้เขา "มานี่ มานี่สิ"