บทที่ 105

อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอโด่งดังมากจนได้รับเชิญให้เป็นข้อยกเว้นก็ได้!

ไม่ว่ายังไงมันถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ลูกสาวของเธอได้เข้าร่วมงานอย่างนั้น!

เจียงเซิ่นลุกขึ้นอย่างเงียบๆ และขึ้นไปชั้นบน

บรรยากาศถึงสงบลงเล็กน้อย

เซียวหลานยิ้ม "แม่จะขึ้นไปดูพ่อของลูกสักหน่อย"

เซียวหลานเดินตามเขาไปที่ห้อง เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงเซิ่นไม่ดีนัก เธอจึงก้าวไปข้างหน้าและจับแขนของเขาไว้ "ที่รัก คุณเป็นอะไรไป?"

เจียงเซิ่นสะบัดมือของเธอออก "ในฐานะแม่ คุณปล่อยให้ลูกสาวของคุณเป็นแบบนี้ไปเหรอ?"

เซียวหลานที่ถูกดุอย่างสับสน "เวยเวยเป็นอะไรไป?"

"เครื่องประดับพวกนั้นไม่ใช่ออกแบบโดยมือของเธอมั้ง คุณสามารถหลอกคนอื่นและแม่ได้ แต่หลอกผมไม่ได้"

เจียงเซิ่นรู้จักลูกสาวอย่างเจียงเวยเป็นอย่างดี

หากบอกว่าการออกแบบเครื่องประดับเหล่านั้นเป็นผลงานของเจียงเซิง เขายีงเชื่อได้ เพราะเธอมีควาสามารถจริง

แต่ถเาบอกว่าเป็นเจียงเวย เขาไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้เชื่อได้

เซียวหลานก้าวไปข้างหน้าและกอดเขา "ที่รัก คุณเข้าใจเวยเวยผิดแล้วนะ เวยเวยมักจะศึกษาการออกแบบเครื่องประดับอยู่ตลอด แต่เธอแค่ไม่ได้บอกคุณเท่านั้น"

เจียงเซิ่นนิ่งเงียบ

เซียวหลานพูดอย่างน้อยใจว่า "ที่เวยเวยทำก็เพื่อไวน์เนอร์ด้วยนะ ใช่ ความสามารถของเธอไม่เก่งเท่าเซิงเซิง แต่เธอทุ่มเทความพยายามตลอด คุณไม่เชื่อความสามารถของเธอก็ไม่เป็นไร แต่คุณจะไม่ยอมรับความพยายามของเธอเหรอ?"

"ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอมรับ เพียงแต่ว่าเธอจะออกแบบผลงานที่สมบูรณ์แบบในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้ได้อย่างไร"

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เจียงเซิ่นมักจะรู้สึกใจคอไม่ดีตลอด

การออกแบบเหล่านั้น เขาดูคุ้นตามาก

โดยเฉพาะสไตล์การออกแบบพวกนั้น

เซียวหลานเกลี้ยกล่อมเขาและวาดวงกลมบนหน้าอกของเขาด้วยปลายนิ้วของเธอ "ที่รัก ไม่ต้องกังวลเรื่องของเวยเวยหรอก ถึงเวลาพูดคุยเรื่องของเราแล้วนะ"