บทที่ 146

"คุณย่า ตอนนี้ไวน์เนอร์ดีขึ้นแล้ว คุณโล่งใจได้หรือยังคะ?"

"ฉันจะไม่โล่งใจได้อย่างไร ตอนนี้ไวน์เนอร์ต้องพึ่งพาเธอแล้วนะ" ผู้เฒ่าเจียงจับมือเธอแล้วยิ้มด้วยความพึงพอใจ

เซียวหลานยังถือโอกาสกล่าวเสริมอีกสองสามคำว่า "นั่นนะสิ เวยเวยเป็นคนนำโชคของตระกูลเจียงนะ หากเวยเวยเจริญรุ่งเรืองในอนาคตแล้ว แม่ก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่บ้านเกิดได้เลย"

ผู้เฒ่าเจียงก็พอใจมาก ใครบ้างที่ไม่อยากให้ลูกหลานประสบความสำเร็จในอนาคตและให้ตัวเองมีชีวิตอย่างสุขสบายได้ล่ะ?

เดิมทีธุรกิจในบ้านเกิดของเธอพัฒนาไม่ดีอยู่แล้ว เธอยังอยากพึ่งพาหลานชายของเธอ

แต่น่าเสียดายที่หลานชายของเธอไม่ได้เรื่อง จุดประสงค์ที่เธอมาที่เมืองหลวงก็คือมายึดไวน์เนอร์ไม่ใช่หรือ?

คาดไม่ถึงว่ามาเมืองหลวงครั้งนี้เธอไม่ได้ผิดหวังจริงๆ แม้ว่าจะไม่ใช่หลานชาย แต่มันก็คุ้มค่าที่หลานสาวคนเดียวจะสร้างผลงานโดดเด่นเช่นนี้ได้

"ถ้าหลินหลินมีความสามารถครึ่งหนึ่งเท่าเวยเวยคงจะดีมากทีเดียว" หัวข้อของผู้เฒ่าเจียงมุ่งไปหาเจียงหลินที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา

เจียงหลินอาศัยอยู่ในเมืองมาหลายวันแล้ว แต่เจียงเวยไม่เคยพาเธอไปพบกับคนรวยเหล่านั้นสักที ในตอนแรกเธอก็ไม่สบอสรมณ์อยู่แล้ว ตอนนี้ย่าของเธอยังเอาเธอไปเทียบด้วย เธอจะดีใจได้อย่างไร?

แต่ไม่ว่าเธอจะไม่พอใจแค่ไหน มันก็จะไม่ต้อยกว่าพี่สาวอีกคนเจียงเซิงมั้ง

เจียงเซิง ลูกพี่ลูกน้องของเธออีกคน ตั้งแต่เธอมาที่นี่ก็ไม่เห็นคนนั้นเลย ว่ากันว่าเธอถูกไล่ออกจากตระกูลเจียงแล้ว ตอนนี้เธอไม่สามารถเทียบกับเจียงเวยได้ แต่เธอจะสู้เจียงเซิงไม่ได้ได้ยังไง?

"คุณย่า ย่าเอาแต่ว่าหนู ก็จริงที่หนูสู้พี่เจียงเวยไม่ได้ แต่เมื่อเทียบกับพี่เจียงเซิงแล้ว หนูต้องดีกว่าเธอตั้งเยอะมั้ง?"

คำพูดของเจียงหลินทำให้เซียวหลานและเจียงเวยมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

ผู้พูดไม่คิดอะไร แต่ผู้ฟังกลับใส่ใจมาก

ถ้าเธอวิพากษ์วิจารณ์เจียงเซิงตรงก็ยังดี แต่เธอยังคงต้องเธอมาเทียบดู