บทที่ 148

เจียงเซิงและแฟรงค์ยืนขึ้นและจากไปพร้อมกับพนักงานเสิร์ฟ

ใบหน้าของเจียงเวยอดไม่ได้ที่จะเย็นชาลงเมื่อเธอเห็นพวกเขาทั้งสองกำลังขึ้นไปบนชั้นสองเช่นกัน

เธอได้ยินมาว่ามีเพียงคนใหญ่คนโตเท่านั้นที่สามารถขึ้นไปที่ชั้นสองของห้างจัดงานห้างจัดงานประมูลฮัวเซี่ย จิวเวลรี่ได้ หรือว่า...

เป็นซือเย่เจ๋วเหรอ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เธอก็กัดริมฝีปากของเธออย่างแรง

คืนนี้เธอต้องทำลายชื่อเสียงของนังนั่นต่อหน้าเย่เจ๋วให้ได้!

พนักงานเสิร์ฟพาพวกเขาไปที่ "ห้องหงส์" พอเปิดประตูและเห็นบอดี้การ์ดสี่คนรออยู่ในห้องส่วนตัว

เจียงเซิงสงสัยว่าเป็นซือเย่เจ๋วหรือเปล่าที่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่เลยติดตามเธอมา แต่ว่าร่างนี้ดูไม่เหมือนเขาเลย

จนกระทั่งชายคนนั้นค่อยๆ หันหลังกลับ เห็นได้ชัดว่าเจียงเซิง รู้สึกประหลาดใจมาก

ชายคนนั้นไม่ได้สวมหน้ากากปาร์ตี้ เขาเผยรอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้า และดวงตาที่สวยงามของเขาหรี่ลงเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าผมจะมีสายตาที่เฉียบแหลม อย่างน้อยผมก็จำคุณได้"

ริมฝีปากของเจียงเซิงกระตุกเล็กน้อย นี่คือนักแสดงยอดเยี่ยมกู้นี่น่ะ!

เจียงเซิงเดินไปที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานและมองดูผู้คนที่อยู่ชั้นล่างและก็สงสัยเล็กน้อยว่า "ทำไม คุณกู้ถึงมาที่นี่ด้วย? หรือว่าคุณก็สนใจการประมูลเครื่องประดับด้วยเหรอ"

ตามข่าวลือว่าคนดังในวงการบันเทิงคนนี้ไม่ค่อยปรากฏตัวในที่สาธารณะ และมีเพียงงานเลี้ยงของตระกูลกู้ของเขาในครั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงงานใหญ่ๆ อย่างวันนี้ แม้ในกิจกรรมในวงการบันเทิงก็แทบจะไม่ค่อยได้พบเจาเลย

มันแปลกจริงๆ ที่จู่ๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่งานประมูลของฮัวเซี่ย จิวเวลรี่!

กู้เฉินกวางหัวเราะเบาๆ "พอดีผมเพิ่งรับสคริปต์เกี่ยวกับวงการเครื่องประดับ เลยอยากมาหาประสบการณ์บ้าง ได้ยินจากเถียนเถียนบอกว่าคุณเป็นนักออกแบบเครื่องประดับ ดูเหมือนว่าที่วันนี้ได้พบคุณต้องเป็นผลดีต่อผมเลย"

"คุณกู้ก็ชื่นชมเกินไปแล้วค่ะ"

กู้เฉินกวางวงวางมือบนที่จับของข้างหน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานแล้วมองดูเธอ "คุณไม่จำเป็นต้องเรียกผมอย่างเหินห่างนั้น เรียกชื่อผมก็ได้"

เจียงเซิงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร