บทที่ 156

ดวงตาของเธอฉายแววความคมชัด

สีหน้าของเจียงเวยซีดเผือด "คุณป้า ฉันรู้ว่าฉันไม่เก่งเท่าแม่ คุณก็รู้ด้วยว่าแม่ของฉันเสียชีวิตตั้งแต่ฉันยังเด็กมาก ฉัน..."

"เอาล่ะ" มีร่องรอยของความหงุดหงิดในสายตาของกุงหลี่หลี่ "ต่อไปให้ทำตัวดีๆ ก็พอ อย่างขายหน้าแม่ของเธอ ด้วยนิสัยขี้คิอเล็กคิดน้อยแบบเธอ ให้ตาของเธอเห็นเข้าเขาก็ไม่ชอบมาก"

"ผู้หญิงในตระกูลกุงของเราเป็นคนใจแข็งมาโดยตลอด อย่างเธอแบบนี้ คงไม่ได้เรื่อง"

"ค่ะ คุณป้าสั่งสอนถูกแล้วค่ะ"

เจียงเวยแอบกำหมัดของเธอไว้

ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่ว่าเธอสนใจตัวตนและสถานะของคุณหนูตระกูลกุง เธอถึงต้องมาฟังคำสั่งสอนจากคนอื่นหรือ?

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับเถอะ ฉันเหนื่อยแล้วและอยากพักผ่อน"

กุงหลี่หลี่ลุกขึ้นและขึ้นไปชั้นบน

เจียงเวยออกมาจากบ้านของตระกูลลู่ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ทัศนคติของคุณนายลู่ที่มีต่อเธอทำให้เธอไม่สบายใจอย่างยิ่ง

ขนาดเธอรู้สึกว่าคุณนายลู่ดูเหมือนจะสงสัยเธอด้วยซ้ำ

ไม่ได้การ เธอไม่สามารถนั่งนิ่งรอความตายได้

กว่าจะได้ตัวตนนี้มา เธอต้องกำจัดความสงสัยของคุณนายลู่ที่มีต่อเธอ

เพียงแค่......

ริมฝีปากของเจียงเวยยกขึ้นอย่างเย็นชา

ตราบใดที่เธอได้รับผมของนังเจียงเซิง และริเริ่มขอให้คุณนายลู่ตรวจ DNA ตราบใดที่พิสูจน์ได้ว่าพวกเขาเป็นญาติทางสายเลือดที่แท้จริง ตัวตนนี้ก็อยู่ได้มั่นคงแล้ว!

**

ตกเย็น

ซือเย่เจ๋วจอดรถของเขาไว้ด้านนอกประตูตระกูลเจียง แล้วหันไปมองเจียงเซิงที่ยังลังเลอยู่ "คุณไม่อยากเข้าไปจริงๆ เหรอ?"

"ฉันไม่ได้บอกว่าอยากเข้าไป" หลังจากเลิกงาน เขากลับเป็นคนตัดสินใจเองพาเธอมาตระกูลเจียง

มุมปากของซือเย่เจ๋วยกขึ้นเล็กน้อย "ปากบอกว่าคุณไม่สนใจ แต่วันนี้คุณดูวิดีโอที่เจียงเซิ่นกล่าวขอโทษนั้น ที่จริงแล้ว คุณยังคงมีเขาในฐานะพ่ออยู่ในใจ"

เจียงเซิงไม่ได้พูดอะไร

เธอเคยผิดหวังกับพ่อที่ไม่ไว้วางใจเธอ และถึงกับเกลียดพ่อของเธอไม่ซื่อสัตย์ต่อชีวิตการแต่งงานของพวกเขาด้วยซ้ำ