บทที่ 160

"ซือเย่เจ๋วไม่มีชุดนอน ฉันเลยอยากจะถามพ่อว่ามีชุดที่เหมาะสมหรือไม่..."

เจียงเซิ่นยิ้ม "พ่อเพิ่งซื้อชุดหนึ่งมาเมื่อไม่นานมานี้ พ่อยังไม่เคยใส่เลย พ่อจะไปหยิบให้นะ"

เจียงเซิ่นมอบชุดนอนชุดใหม่ให้เจียงเซิง เมื่อเจียงเซิงหันหลังกลับและกำลังจะจากไป เจียงเซิ่นก็เดินออกมา "เซิงเซิง"

เจียงเซิงหันกลับมา "มีอะไรเหรอ?"

"พ่อขอโทษนะ"

"...ไม่เป็นไร" เจียงเซิงลดสายตาลง ไม่อยากไปมองสีหน้าของเจียงเซิ่นและเดินไปที่ห้อง

เจียงเซิ่นรู้สึกหนักใจ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าลูกสาวของเขายังคงไม่ยอมจะให้อภัยเขา แต่เขาก็รู้สึกพอใจมากแล้วที่เธอยังคงเต็มใจเรียกเขาว่า "พ่อ"

เจียงเซิงที่กำลังเดินกลับไป จู่ๆ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตูห้องของเธอ คนๆ นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจียงหลิน

เจียงหลินไม่รู้กำลังพูดอะไรกับซือเย่เจ๋ว ถึงเธอดูทั้งเขินอายและมีความสุข และทำตัวอย่างระมัดระวังต่อหน้าเขา แต่เจียงเซิงก็สังเกตเห็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ บนใบหน้าของเธอทีนที เจียงหลินมีใจให้ซือเย่เจ๋ว

ซือเย่เจ๋วหันหน้าและเห็นเจียงเซิงกลับมา และเลิกคิ้วเล็กน้อย "กลับมาแล้วเหรอ?"

เจียงเซิงยิ้มเยาะในใจ ถ้าเธอไม่กลับมาจะเห็นภาพที่เขาพูดคุยกับเจียงหลินอย่างกระตือรือร้นได้อย่างไร?

"อืม" เจียงเซิงยัดชุดนอนไว้ในมือของเขา "ชุดใหม่ ไม่เคยใส่"

"พี่เจียงเซิง คือ พี่อย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อกี้ฉันกำลังพูดกับพี่เขยเรื่องพี่นะ" เจียงหลินอธิบายอย่างระมัดระวังเมื่อเธอเห็นว่าสีหน้าของเจียงเซิงไม่ดีนัก

เจียงเซิงมองดูเธอแล้วยิ้มออกมา "ฉันไม่ได้เข้าใจผิดหรอก"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ผลักซือเย่เจ๋วออก แล้วเดินเข้าไปในห้อง

ซือเย่เจ๋วเห็นหญิงสาวตัวน้อยกำลังหงุดหงิดอยู่นั้น ยังบอกว่าเธอไม่ได้เข้าใจผิดเหรอ?

เธอหึงแล้วจริงๆ ด้วย

"เอ่อ พี่เขย ฉัน..."

"ฉันกับพี่เธอจะไปพักผ่อนแล้ว"

จู่ๆ ทัศนคติของซือเย่เจ๋วก็เย็นชาลง และเขาก็ปิดประตูก่อนที่เธอจะเอ่ยปากพูดอะไร