บทที่ 186

"ซือ... ซือเย่เจ๋ว?"

เจียงเซิงดูเหมือนจะเห็นว่าชายที่อยู่ข้างเตียงคือซือเย่เจ๋ว และเขาก็ค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "เธอเรียกฉันว่าอะไร"

เจียงเซิงยกมือของเธอขึ้นอย่างยากลำบากและคว้าคอเสื้อของเขาไว้ แต่ทันใดนั้นผู้ชายในดวงตาของเธอก็ไม่ใช่ซือเย่เจ๋ว และเธอก็ผลักเขาออกไปอย่างรุนแรง

ทันทีที่เธอหันกลับมาก็มีผู้ชายหลายคนที่มีหน้าตาเหมือนกันหมดอยู่รอบตัวเธอ พวกเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และยื่นมือไปหาเธอ

"อ๊า!"

เจียงเซิงจับหัวของเธอและร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่งในขณะที่เธอควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ความหวาดกลัวและความตื่นเต้นบนใบหน้าอันสวยงามของเธอดูน่ากลัวมาก

"ยาเคตามีนนี้ออกฤทธิ์ได้ดีมากทีเดียวจริงๆ" เมื่อเห็นเธอเกือบจะตกอยู่ในอาการเป็นบ้า ชายที่อยู่ข้างๆ ก็รู้ว่ายากำลังออกฤทธิ์

"ยาที่เหลือฉีดให้อีกทีวันพรุ่งนี้"

ชายคนนั้นหันหลังกลับเพื่อจะออกไป แต่จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักเปิดออก และมีคนถูกเตะเข้ามา

สีหน้าของคนข้างในเปลี่ยนไป เมื่อเห็นชายคนหนึ่งมีขาพิการโดยจับไม้เท้าเข้ามาพร้อมกับชายแข็งแกร่งหลายคน เขาถอดหมวกออกแล้วกล่าวว่า "ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป"

"พี่เซิ่ง คุณเป็นอะไร..."

"พวกมึงมัดผู้หญิงของท่านเจ๋วในสถานที่ของกู พวกมึงต้องการให้กูตายหรือไง?" พี่เซิ่ง ชายขาพิการดูโกรธจัดและตีชายคนนั้นด้วยไม้

"ผู้หญิงของท่านเจ๋วเหรอ เธอ..."

"ใครใช้ให้พวกมึงทำอย่างนี้!"

"คือพี่เหน่งให้เราลักพาตัวลูกสาวของเจียงเซิ่น เราไม่รู้…"

พี่เซิ่งชี้มาที่เขาด้วยไม้ "ตอนนี้กูไม่สามารถช่วยเย่เหน่งไอ้หมอที่ไม่ได้เรื่องนั้นแล้ว ให้เขาไสหัวไปไกลๆ ตอนนี้ส่งผู้หญิงคนนี้ไปโรงพยาบาลทันที คนของท่านเจ๋วกำลังตามหาเธออยู่ หากสถานที่ของกูถูกทำลาย กูจะสับพวกมึงให้เป็นชิ้นๆ"

"แย่แล้วครับ!"

เด็กชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามา "พี่เซิ่ง คนของท่านเจ๋วมาพังคาสิโนแล้ว!"