บทที่ 200

เพียงแต่ว่าคนที่ขโมยตัวตนนี้ไปนั้นจะเป็นใครก็ได้นอกจากเจียงเวย เพราะมันถือว่าเป็นการสบประมาทแม่ของเธอชัดๆ

มือคู่หนึ่งโอบเอวของเธอจากด้านหลังแล้วอุ้มเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขา "คุณใส่รองเท้าส้นสูง ทำไมคุณถึงเดินเร็วกว่าผมเสียอีกล่ะ"

ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัวล้มหรือไง

เมื่อเห็นว่าเจียงเซิงไม่ตอบสนอง ซือเย่เจ๋วก็อุ้มเธอขึ้นมา

เจียงเซิงตกใจมากและพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเขา "คุณกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย วางฉันลง!"

ซือเย่เจ๋วอุ้มเธอขึ้นรถ แต่ก็ยังไม่ปล่อยเธอไป เขาบีบคางเธอด้วยปลายนิ้วแล้วให้เธอมองตรงไปที่ตัวเอง "คำเรียกที่คุณเรียกผมอยู่ข้างในนั้น เรียกฉันอีกครั้งสิ?"

"เรียกคุณว่าอะไร?"

เมื่อเห็นดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เจียงเซิงก็จำอะไรบางอย่างได้ และเธอก็ผลักมือของเขาออกไป "ฉันก็แค่เรียกชื่อแบบสุ่มสี่สุ่มห้าไปเท่านั้น"

"คุณกำลังล้อเลียนผมเล่นอยู่เหรอ?"

"ทำไมฉันถึงล้อเลียนคุณเล่นอยู่ล่ะ ซือเย่เจ๋ว ปล่อยไปก่อน... เออ!"

ซือเย่เจ๋วเอาฝ่ามือไปจับด้านหลังศีรษะของเธอและปิดปากของเธออย่างดุเดือด การหายใจของเจียงเซิงหยุดนิ่ง ขนตาหนาของเขาสั่นอย่างรวดเร็วและร่างกายของเขาก็เกร็ง

เขาหายใจอย่างแรงและดวงตาของเขาเหมือนมีไฟ

ดูเหมือนว่าไฟเล็กๆ น้อยๆ นั้นจะเผาพวกเขาทั้งสองสองได้ทุกเมื่อ

เมื่อกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลซือ

ซือเย่เจ๋วกดทับเจียงเซิงลงบนเตียงและจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม

ชายผู้แข็งแกร่งได้ครอบครองพื้นที่เหนือเธออย่างสมบูรณ์

เจียงเซิงที่ถูกคุมขังอยู่ใต้เขา เกือบจะหายใจไม่ออกจากการจูบของเขา และดวงตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของเขาดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยหมอก

"เอ่อ...รอก่อน..."

เจียงเซิงฟื้นสติขึ้นมาเล็กน้อย แต่กลับเห็นว่าซือเย่เจ๋วได้ถอดเสื้อของเขาออกแล้ว ร่างกายที่เพรียวบางของเขาเกือบจะสมบูรณ์แบบด้วยเส้นใยกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนที่ดี และมีกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งเป็นหกมัด

ปกติที่เขาสวมเสื้อผ้าอยู่นั้นมันมองไม่ออกว่าเขามีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้

แก้มของเจียงเซิงกลายเป็นสีแดงทันที

"เซิงเซิง ผมไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว..." เสียงต่ำและแหบแห้งของเขายังคงดังขึ้นข้างหูของเธอ ทำให้เธอหลงใหล