บทที่ 206

เหมือนโดนบังคับให้ทำเลย

ก่อนหน้านี้เธอไม่สนใจ เพราะเธอคิดว่าเธอทำได้ไม่นานอยู่แล้ว แต่ในเมื่อเธอหน้าด้านไม่ยอมจากไปสักที งั้นวันนี้เธอจึงมีข้ออ้างที่จะไล่เธอออกไป

เมื่อเจียงหลินเห็นว่าเจียงเซิงยืนกรานจะไล่ตัวเองออกไป ก็มองไปที่ซือเย่เจ๋ว "พี่เขย พี่เจียงเซิงเธอ... "

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เขาบริหาร ไม่ว่าเธอจะเรียกหาใครก็ไร้ประโยชน์" ใบหน้าของเจียงเซิงแย่ลง นอกจากเธอแล้ว ไม่มีใครกล้าที่จะไม่ไว้หน้าให้หน้าท่านเจ๋วเลย

ซือเย่เจ๋วยิ้ม "ใช่ สถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ภายใต้การบริหารของฉัน เซิงเซิงเป็นผู้บริหาร"

ในที่สุดทุกคนก็ได้เห็นว่าอะไรคือภรรยาร้องสามีรับ

เจียงหลินกัดริมฝีปากของเธอ หันกลับมาและจากไปพร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความคับข้องใจ

เจียงเซิงหันกลับไปและมอบเอกสารให้กับพนักงานแผนกต้อนรับ จากนั้นจึงกลับเข้าไปในห้องทำงาน

ซือเย่เจ๋ว เดินตามเธอไป และจู่ๆ ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาก็หันกลับมา ยกมือขึ้นเพื่อกางประตูไว้ และกอดชายผู้แข็งแกร่งคนนี้ไว้ในอ้อมแขนของเธอ

เจียงเซิงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาและกัดฟัน "ซือเย่เจ๋ว อย่าให้ฉันต้องมาช่วยคุณกำจัดคนที่ตามจีบคุณทุกครั้งได้ไหม!"

ริมฝีปากบางของซือเย่เจ๋วเม้มเล็กน้อยด้วยความสงสัย และเขาก็ยื่นมือออกเพื่อโอบรอบเอวของเธอแล้วอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา "ใจร้อนแล้วเหรอ?"

เจียงเซิงหัวเราะเบาๆ เลิกคิ้วแล้วพูดว่า "ผู้หญิงเก้าในสิบคนต่างก็รักคุณซือ คุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้หญิงขนาดนี้ ทำไมต้องเสียเวลากับฉันคนเดียวล่ะ"

เขาไม่จำเป็นต้องมองหาเลย ก็มีผู้หญิงที่อยากมอบตัวให้เขา แต่ทำไมไม่ปล่อยตัวเธอไปล่ะ?

ซือเย่เจ๋วหรี่ตาลงและมองดูเธอเป็นเวลานาน "แต่ในบรรดาผู้หญิงสิบคนนั้น คุณเป็นคนเดียวที่ผมต้องการ"

เจียงเซิงต้องการที่จะถอยออกไป แต่เธอถูกเขากอดไว้แน่น เขายิ้มอย่างเบาๆ "ถ้าคุณไม่อยากเห็นผู้หญิงเหล่านั้นเข้ามาหาผม ผมจะไม่ปล่อยให้พวกเธอเข้ามาหาผมในอนาคตเลย"

"ใครล่ะจะไม่อยากเห็น ไม่ใช่เพราะคุณ...!" ก่อนที่เจียงเซิงจะพูดจบ นิ้วที่หยาบกร้านเล็กน้อยของเขาก็แตะที่มุมปากของเธอ และค่อยๆ ยกคางของเธอขึ้นเพื่อประคบริมฝีปากของเธอ

เขาไม่ต้องการฟังคำอธิบายที่เธอจะพูด

ปากที่ไม่ซื่อสัตย์นี้สมควรได้รับการจูบ!