บทที่ 208

ลู่ลี่เซินโยนเธอออกไปข้างๆ "ยังขายหน้าไม่พอหรือไง?"

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นเขาปรากฏตัว ความเย่อหยิ่งแต่เดิมของเธอก็ลดลงไปครึ่งหนึ่งทันที "คุณชายลู่ คุณมาสักที คุณต้องตัดสินใจแทนฉันนะ เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่ทุบตีลูกชายของฉัน แต่ผู้หญิงคนนี้ยังทุบตีฉันด้วย!"

"คุณนายหลี่ ลูกชายของคุณพูดหยาบคายก่อน พูดตามหลักแล้วเขาควรขอโทษก่อน"

คุณนายหลี่ตกตะลึง "ลูกชายของฉัน...ลูกชายของฉันถึงพูดจาหยาบคายได้ยังไง? ลูกชายของฉันเป็นฝ่ายที่ถูกทุบตี นอกจากนี้ ตอนนี้ก็เป็นผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่ทุบตีฉันก่อน"

"ถ้าคุณอยากรู้ต้นสายปลายเหตุระหว่างลูกชายของคุณกับเด็กคนนี้ ก็ไปที่ห้องวงจรเพื่อตรวจดู ส่วนเรื่องระหว่างคุณกับเธอ…"

ลู่ลี่เซินมองไปด้านข้างที่เซียวเถียนเถียน ซึ่งกำลังจัดเสื้อผ้าของเธออยู่

เซียวเถียนเถียนสบตาเขาและหัวเราะด้วยความโกรธ "อะไรอีก อยากจะตำหนิฉันอีกแล้วใช่ไหม คุณนายหลี่คนนี้ด่าลูกบุญธรรมของฉันว่ามีแม่ให้กำหนดแต่ไม่มีแม่สั่งสองเลี้ยงดู ยังขู่ว่าจะแบนลูกบุญธรรมของฉัน ฉันจะตบเธอแล้วทำไม"

ขณะที่เธอพูดนั้น เธอมองคุณนายหลี่ด้วยท่าไม่ยอม "ฉันจะบอกอะไรให้ ทางที่ดีคือเธอควรขอโทษสำหรับพฤติกรรมของเธอก่อน เพราะพ่อแม่ของเด็กคนนี้ ต่อให้เธอมีตระกูลหลี่เป็นยี่สิบตระกูลก็ตาม เธอก็ทำให้พวกเขาขุ่นเคืองใจไม่ไหว"

คุณนายหลี่หยุดชั่วคราว เธอกล้าพูดคำเช่นนี้ต่อหน้าคุณชายลู่ได้อย่างไร

เธออยากดูซะจริงๆ ว่าพวกเขาทั้งคู่มีความสามารถแค่ไหนเชียว

"เธอกล้าพูดแบบนี้เหรอ เธอ..."

"คุณนายหลี่" จู่ๆ เสียงของลู่ลี่เซินก็ดังขึ้นอย่างเรียบๆ "ด้วยแค่ภูมิหลังของตระกูลเซียวของเธอ คุณก็ไม่สามารถเทียบกับเธอได้นะ"

สีหน้าของนางหลี่ค่อยๆ แข็งทื่อ

ตระกูล...ตระกูลเซียว?

เซียวเถียนเถียนยิ้มและโบกมือ "ตระกูลเซียวของฉันไม่ใหญ่โตอะไรหรอก ภูมิหลังชิวๆ แต่ภูมิหลังของเฉินเฉินนั้นต่างหากที่น่าทึ่งมาก คุณนายหลี่ หากเธอต้องการให้เขาออกจากโรงเรียน มันก็เหมือนกับว่เอาไข่ไปต่อสู้กับก้อนหินคือต่อสู้การอย่างรุนแรง"

"แม่บุญธรรม คุณได้รับการศึกษามาบ้างไหมล่ะ นั่นมันเอาไข่ไปต่อสู้กับก้อนหินคือไม่เจียมตนเอาเสียชัดๆ เอาเคียวไปฟันกับก้อนหินนั่นต่างหากที่ต่อสู้การอย่างรุนแรง"